Tennisster Jasmijn Gimbrère uit Niebert tenniste 20 kilometer van de oorlog in Congo en kwam terug met een titel en haar hoogste klassering ooit. ‘Ik zou zo weer teruggaan’

Voor Bujumbura, gelegen aan de noordoostelijke punt van het Taganyikameer en vlak bij de grens met Congo, geeft het ministerie van Buitenlandse Zaken momenteel een geel reisadvies af. ‘Reis niet naar de volkswijken binnen de stad, kom niet buiten de stad tussen 18 en 6 uur ’s ochtends en mijd demonstraties en samenscholingen, want er kunnen spontaan gewelddadige incidenten plaatsvinden’, schrijft het ministerie op de website.

Voor het gebied dat grofweg 20 kilometer oostelijker ligt, geldt een ondubbelzinnige code rood: ‘Wat ook uw situatie is, ga er niet naartoe’, zegt Buitenlandse Zaken over het even verderop gelegen grensgebied met Congo-Kinshasa. Daar woedt al jaren een burgeroorlog, die de laatste maanden behoorlijk is geëscaleerd. Rebellen en het regeringsleger bestrijden elkaar op leven en dood.

En toch stapte Gimbrère twee weken terug met een gerust hart op het vliegtuig naar Bujumbura, om daar een ITF-toernooi met 25.000 dollar prijzengeld te spelen dat een mooie puntenoogst kon opleveren. ,,Ik wist dat de deelname daar wat minder sterk zou zijn’’, vertelt de Niebertse via een kraakheldere verbinding, terwijl ze na de huldiging van de tennisclub van Bujumbura terugloopt naar haar hotel. ,,Ik zou waarschijnlijk geplaatst worden, waardoor ik in de eerste ronden tegen mindere tegenstanders zou spelen. Het ging me vooral om de punten, maar aan de andere kant: het is natuurlijk ook wel een avontuur. Zo vaak kom je als tennisser niet in Burundi.’’

Niet dat ze geen twijfels had, zeker niet. Haar ouders in Niebert hadden die zéker. ,,Ze eisten dat ik sowieso niet alleen zou gaan’’, vertelt Gimbrère. ,,Ik zou eerst met een Kazachse gaan, Zjibek Koelambajeva, maar die besloot op het laatst toch niet te gaan. Toen twijfelde ik, maar ik zag dat Stéphanie Visscher ook ging, een landgenote. Ik heb haar gebeld en we hebben samen gereisd.’’

Visscher heeft familie in Burundi, haar zwager is Burundees, vertelt Gimbrère. ,,Daardoor sprak ik ook meer dan normaal met lokale Burundezen. Dat was heel leuk. Ze waren enorm enthousiast en zaten vaak hele dagen op de tennisclub waar het toernooi werd gespeeld.’’

Gimbrère was zich bewust van de risico’s, zegt ze. ,,Ik heb me zo goed als het gaat ingelezen in de situatie in Burundi en Congo. In Burundi was het laatste conflict in 2015, dat speelde wel mee. We zitten wel vlak bij code rood, maar op dit moment is er niks aan de hand. Ik heb me ook volledig aan alle veiligheidsadviezen gehouden. Zo reisden we nooit alleen en bleven we veel in Bujumbura. Het is nu eenmaal een heel arm land, als westerling moet je toch oppassen. Al kunnen de mensen daar er ook niets aan doen.’’

Met Stéphanie Visscher maakte ze uitstapjes naar het Tanganyiakameer en de bossen in de omgeving. ,,Het is natuurlijk een warm en vochtig land. Het kan hier enorm regenen, maar het is daardoor ook heel erg mooi groen. We kunnen de berg op de grens met Congo goed zien hiervandaan. En we zijn in een natuurpark geweest met een bootje en hebben daar nijlpaarden gezien.’’

Tennistoernooien van dit niveau zijn zeldzaam in Burundi. De knappe prestaties van het jonge Burundese talent Sada Nahimana, de onbetwiste nummer 1 van het land, maken blijkbaar veel mogelijk.

Nahimana, 21 jaar oud slechts, is opgeklommen naar een plek bij de beste 250 tennissters van de wereld. Ze traint vooral in Frankrijk, speelt toernooien over de hele wereld en is zelden nog te zien in haar thuisland. Maar dankzij dit proftoernooi, mogelijk gemaakt door sponsors die Nahimana ook graag zien spelen in eigen land, dus wel.

Nahimana haalde in de eerste week de finale, in de tweede week versperde Gimbrère haar in de kwartfinale de weg. ,,Dat was wel een fijne wedstrijd’’, zegt Gimbrère, momenteel de nummer 7 van Nederland. ,,Iedereen was uitgelopen om haar te zien tennissen, en ze voelde die druk ook behoorlijk, vertelde ze me later. Ik had me goed voorbereid en heb een prima wedstrijd staan tennissen. Ik versloeg dus de lokale held, maar iedereen was heel sportief. Ik kreeg veel complimenten.’’

Gimbrère stoomde vervolgens via een zege op nota bene haar reisgenote Stéphanie Visscher door naar de finale, waarin de Française Alice Robbe, die in de eerste week het toernooi had gewonnen door in de finale Nahimana te verslaan, te sterk bleek (1-6, 2-6).

,,Ik had te veel last van zenuwen denk ik’’, verklaart Gimbrère die dikke nederlaag. ,,Het was mijn eerste finale in een 25.000 dollartoernooi, dat speelde mee. En vanwege de regen werd de partij onderbroken. Pas toen ik 6-1 en 5-0 achter stond, ging ik lekker vrij spelen en pakte ik twee games op rij. Maar de achterstand was toen al te groot. Jammer.’’

De Niebertse revancheerde zich in het dubbelspel, waarin ze zondagmiddag de titel wél pakte. Waar ze met haar Duitse partner Jasmin Jewaby in de eerste week in Bujumbura nog de dubbelfinale verloor van de Russische Ksenia Laskutova en Fanny Ostlund uit Zweden (4-6, 3-6), waren de Duitse en de Niebertse in de tweede week het Russisch/Zweedse duo wel de baas: 6-3, 6-4. Het betekende alweer haar negende dubbeltitel in het profcircuit, die haar nu bij de beste 200 dubbelspeelsters van de wereld brengt.

In het enkelspel stijgt Gimbrère nu voor het eerst naar een plek bij de beste 500 tennissters van de wereld. ,,Ja, het gaat heel lekker, dit smaakt naar nog meer. Ik zou ook zo weer teruggaan naar Burundi. Het waren twee fijne weken.’’