De oliebollen moeten maar even wachten. Tennisser Jasmijn Gimbrère uit Niebert speelt op eerste kerstdag in Egypte voor de titel (en wint)

Een collega-tennisster moest haar er vrijdag aan herinneren: het is kerstavond. Ze lag op dat moment lekker uit te rusten op haar hotelbed, telefoon en een goed boek binnen handbereik. ,,Geen idee dat het al 24 december was, haha.’’

In het islamitische Egypte zijn de kerstdagen vooral twee dagen als alle andere. Juist dat maakt het een stuk makkelijker, zegt Gimbrère, om met kerst tussen de piramides en kamelen te vertoeven.

Het was haar eerste kerst als proftennisster in het buitenland. Lang twijfelde ze niet, al had moeder Esther Gimbrère-Akkerman (51) haar reserves toen ze haar trip aankondigde. ,,Als je mij eerder had gezegd dat mijn dochter op haar 20ste in haar eentje naar een toernooi in Egypte zou gaan: echt niet hè. Maar praktisch is het haast niet mogelijk om met een groep te gaan. En ze is verstandig genoeg.’’

,,Jasmijn loopt niet in zeven sloten tegelijk’’, vult vader Jules (64) aan. ,,Dat was vroeger al zo. Ze denkt gewoon heel goed na. En ze wil dit zo ontzettend graag.’’

Haar tennisloopbaan is nu eenmaal alles voor haar. Sinds ze ruim twee jaar terug haar diploma aan het Willem Lodewijk Gymnasium in ontvangst nam staat haar leven helemáál in het teken van tennis.

In de jaren daarvoor, in het ouderlijk huis in Niebert, was de regel heel duidelijk: eerst huiswerk maken, daarna sporten. ,,We hebben onze dochters nooit het idee willen geven dat sport het belangrijkste is op de wereld’’, zo verwoordt vader Jules de pedagogische keuzes van hem en zijn vrouw Esther. ,,Zolang het goed gaat op school, is alles prima. Maar zo gauw de schoolprestaties gaan lijden onder het sporten, dan moeten we eens praten. Zo stonden we er altijd in.’’

Toch zorgden juist pa en ma Gimbrère zélf dat Jasmijn en haar twee jaar oudere zus Danique gek werden van tennis. Vooral Jules, maar ook Esther waren toppers in het Noorden. Jules speelde in de beste teams van de Stad-Groninger clubs Cream Crackers en GLTB en behoorde tot de noordelijke tennistop.

Hij haalde zelfs een keer de nationale ranglijst, die toen nog maximaal zo’n 100 tennissers telde. ,,Ik kwam daar later pas achter, haha. Ik had een keer de halve finale gehaald in een sterk bezet toernooi en daar zo veel punten voor gekregen dat ik op de ranking kwam.’’

Inmiddels gaat het lichamelijk niet meer zo makkelijk met Jules. Hij lijdt aan de spierziekte HMSN, die ervoor zorgt dat zenuwen afsterven, eerst in de vingers en tenen. Daardoor degenereert ook het spierweefsel. Golfen kan nog, maar tennissen doet Gimbrère senior al twintig jaar niet meer. ,,Hij golft als een tennisser’’, verduidelijkt Esther. ,,Hij kan niet stilstaan, dus slaat al lopend.’’

,,Dat is het voordeel van mijn tenniservaring, haha’’, lacht de voormalig advocaat, inmiddels met pensioen. ,,Ik heb speciale orthopedische hulpmiddelen, kleine zooltjes die mijn tenen omhoog houden, waardoor ik nog kan lopen. Het is niet fijn, maar het is niet anders. Beter wordt het niet.’’

Tijdens zijn studietijd in Groningen gaf Jules veel les, Esther haalde ook haar trainerslicentie. Samen namen ze Danique en Jasmijn later mee naar de banen van REO in Roden en al snel bleken beide dochters getalenteerd. Al jong behoorden ze tot de landelijke jeugdtop.

Jasmijn werd in haar jeugdjaren, waarin ze bij Frans Wouters en Alwin Visker trainde, al tweemaal nationaal dubbelkampioen in haar leeftijdsklasse. Danique deed ook in de bovenste regionen mee, maar kreeg last van een vervelende rugblessure, die maar niet wegging. Op haar zeventiende besloot ze daarom haar racket op te bergen.

Atletiek werd haar nieuwe passie. Inmiddels geldt ze als een groot talent op de 400 meter. Ze maakt deel uit van Team 4 Mijl en kwam afgelopen donderdag terug van een trainingskamp op Lanzarote. ,,Tennis was geweldig, maar met die rugblessure niet meer. Atletiek is nu helemaal mijn ding’’, zegt ze, aan de keukentafel in Niebert.

Jasmijn besloot na haar gymnasium enkele jaren alles op tennis te zetten. ,,Ik wil mezelf niet kunnen verwijten er niet alles uit te hebben gehaald’’, zegt ze. ,,Misschien werd dat ons vroeger ook wel geleerd: doe in elk geval je uiterste best.’’

Die drive bracht haar ook in Giza. ,,Hier kan ik lekker potjes spelen, aan mijn ranking werken. Dat vind ik belangrijker dan in Nederland de Kerst vieren. Niet dat ik Kerst niet leuk vind, het is thuis in Niebert altijd gezellig met mijn ouders en Danique. Dat mis ik echt wel hoor, maar ik heb hier gewoon een doel: tennissen. Zo goed mogelijk.’’

Ze eet bijna elke dag rijst met kip, staat op de tennisbaan, doet oefeningen in de gym en laat zich masseren. En op vrije dagen probeert ze wat van de omgeving te zien: de piramides, soms een museum.

In de loze uurtjes studeert ze ook nog, psychologie aan de Open Universiteit. ,,Meestal als ik uit het toernooi lig en mijn hoofd leeg is. Als ik nog vol in het toernooi zit, wil het wat minder goed. Maar ik heb de eerste 40 studiepunten binnen, ik heb er veel aan en vind het leuk. Het leert me om anders te focussen, om met de spanning om te kunnen gaan.’’

Omgaan met boze gokkers heeft Jasmijn inmiddels ook geleerd. Op proftenniswedstrijden wordt online veel gegokt en gokkers die geld hebben verloren benaderen spelers regelmatig via sociale media, met gescheld en soms zelfs doodsbedreigingen. ,,Ik word er niet meer koud of warm van’’, zegt ze. ,,Ik denk alleen: wat zielig. En dan ga ik door met wat ik aan het doen was. Het is vooral emotie die er even uit moet, denk ik.’’

De Gimbrères volgen Jasmijn online en via de telefoon. Via de ITF-site zijn live haar wedstrijden punt voor punt te bekijken. Jules kijkt daar niet naar. ,,Veel te spannend.’’ Esther wel. Danique volgt haar zus op afstand.

Ze missen haar wel, zo met de Kerst. ,,Als Jasmijn er was geweest, hadden we nu waarschijnlijk wel een kerstboom staan’’, vertelt Danique. ,,Daar zorgen wij altijd met zijn tweeën voor. Al zijn we nou ook niet echt van die kerst-fanaten.’’

,,We spelen meestal Scotland Yard’’, legt Jules uit. ,,Een rechercheur moet een boef opsporen. Ik ben meestal de boef, en meestal loopt het niet goed af met mij. Ik win eigenlijk nooit.’’

Winnen doet zijn jongste dochter momenteel des te meer. Het is de afgelopen maanden pijlsnel gegaan met Jasmijn, die sinds een jaar traint bij Gerard van Hellemondt in Den Haag. Had ze vorig jaar kerst niet eens een ranking op de WTA-wereldranglijst, in een jaar tijd steeg ze naar een plek binnen de top 1000 en na haar prestaties in Giza, waar ze afgelopen week voor het eerst de halve finale haalde in het enkelspel, zal ze waarschijnlijk richting de beste 900 tennissters van de wereld stijgen.

In het dubbelspel gaat Gimbrère helemaal als een speer. Sinds september won ze liefst vijf dubbelspeltoernooien in het professionele ITF-circuit. Een ongekend succes, dat haar in een sneltreinvaart bij de beste 500 dubbelspeelsters van de wereld bracht. ,,Dat ze die titels pakte met vijf verschillende dubbelpartners is voor mij vooral veelzeggend’’, zegt vader Jules. ,,Dat zegt dat ze echt een goede dubbelaarster is. Ze heeft de wapens: ze is goed bij het net en haar service wordt beter. En ze heeft al snel een klik met een nieuwe partner.’’

Zo’n telkens wisselende partner is niet vreemd. De focus ligt bij de meeste tennissters op dit niveau op het enkelspel, vaak wordt ter plekke een dubbelpartner gevonden. Ook voor Jasmijn is het enkelspel cruciaal. ,,Ik wil de top 100 halen, dat is het doel. Daar wil ik alles aan doen. Natuurlijk is het dubbelen heel interessant, en het gaat gelukkig heel goed momenteel. Maar ook ik ga vooral voor het enkelspel.’’

Daarin wil ze de wapens gebruiken die ze vooral in het dubbelspel heeft ontwikkeld: het netspel. ,,Heel slim’’, zegt vader Jules, ,,meiden komen haast niet meer naar het net. Dus ze schrikken zich het apezuur als een tegenstandster naar het net komt. Daarom kan dat heel goed zijn.’’

Haar sterk verbeterde volleyspel bracht Jasmijn afgelopen week ook in het enkeltoernooi in Giza ver. Ze haalde voor het eerst in haar profloopbaan de halve finale. ,,Echt heel jammer dat ik niet de finale haalde, maar mijn tegenstandster speelde steeds beter. Toch ben ik heel tevreden. Vorig jaar rond deze tijd was ik heel erg blij als ik een keer het hoofdtoernooi haalde. Nu ben ik geplaatst in het hoofdtoernooi en speel ik voor een plek in de finale. Dat is echt een stap.’’

Deze week is haar laatste in Giza. Nu wél de enkelspelfinale halen, dat is het doel. ,,En natuurlijk ook weer zo ver mogelijk komen in de dubbel’’, zegt Jasmijn. Als het goed is, haalt ze de zelf gebakken oliebollen in Niebert dus niet. ,,We houden een paar voor Jasmijn over’’, belooft Jules. ,,Bovendien moeten we Sinterklaas ook nog vieren met haar. We zijn al druk aan het dichten.’’