Alle wensen in vervulling voor organisatie NK veldrijden in Hoogeveen. Moddergevecht in Drenthe krijgt zelfs nog gouden randje

Het was meer dan spannend voor het organisatiecomité onder voorzitterschap van oud-topschaatser Renate Groenewold, de meer dan honderd vrijwilligers die in touw waren en natuurlijk de familie Nagengast, die het hart van de organisatie vormde. Toen alle voorbereidende werkzaamheden er afgelopen week op zaten en er een schitterend veldritparcours was verrezen bij paviljoen Nijstad was het afwachten hoe de renners het zouden beoordelen en hoeveel publiek de weg naar Hoogeveen zou weten te vinden.

Toen zondagmiddag de laatste toeschouwers en veldrijders het Drentse modderbad verlieten, bleven er alleen lachende gezichten over. Het NK had niet beter kunnen verlopen. De ruim zesduizend wielerliefhebbers die zich tijdens het weekend rond het uitdagende parcours verzamelden overtroffen in aantal alle verwachtingen. Ze zagen op het selectieve rondje spectaculaire wedstrijden, waarin alleen de allersterksten overeind wisten te blijven.

Eén van hen was Lucinda Brand. De 34-jarige topcoureur uit Dordrecht brak vorige week tijdens de wereldbekerwedstrijd in Zonhoven bij een valpartij nog haar neus. Een zeer pijnlijke affaire, maar de wereldkampioene van 2021 wilde koste wat kost aan de start verschijnen bij het NK. Dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld een andere wereldtopper als Mathieu van der Poel, die rust verkoos boven de nationale titelstrijd. Er werd hier en daar langs de dranghekken schande van gesproken.

Lucinda Brand liet zich er niets aan gelegen. Vanwege haar gebroken neus mocht ze van de medici geen bril opzetten tijdens de koers, maar die had ze het grootste deel van de wedstrijd ook niet nodig. De veldrijdster had nauwelijks last van opspattend modder van voorliggers, omdat ze na een slechte start bijna alle ronden op kop reed. Met overmacht verwees Brand haar grootste concurrente Puck Pieterse en de rest van het veld naar het tweede plan en baande ze zich een weg door de zuigende modder en de gladde heuvels richting haar derde Nederlandse titel. Eerder veroverde ze de nationale trui in 2018 en 2019.

Brand was er dolgelukkig mee. ,,Vorige week was het echt flink schrikken. Ik denk dat iedereen wel eens een heel koud lichaamsdeel ergens aan heeft gestoten. Dat geeft een heel naar gevoel. Mijn neus was ook erg koud die dag. Ik voelde het kraken. Ik wist meteen dat het niet goed was. Ik was bovendien vorige zomer geopereerd aan mijn neus, juist voor een betere ademhaling. Daardoor raakte ik een beetje in paniek, omdat mijn neus sowieso al kwetsbaar was. Gelukkig verdween de pijn snel en bleef er afgelopen week alleen een dikke zwelling over. Ik ben er misschien niet mooier op geworden, maar de vorm was er in ieder geval nog steeds. Ik kon ook goed door mijn neus ademhalen, dat was geen probleem.’’

Het parcours in Hoogeveen beoordeelde de Nederlands kampioene als loodzwaar. ,,Vooral op de stukken die je omhoog moest lopen moest je diep gaan. Ik wist niet goed waar ik mijn krachten kwijt kon. Er zaten ook diepe blubberstukken tussen die het nog veel zwaarder maakten. Gelukkig kon ik in sommige delen tussen de bochten door nog flink de gashendel opentrekken en bijschakelen. Ondertussen vreesde ik wel dat ik nog een keer zou vallen, maar aan de andere kant dacht ik: hoe groot is de kans dat ik dan nog een keer op mijn neus terecht kom? Gelukkig is me dat bespaard gebleven. Ik ben enorm blij met deze titel, die nog wat specialer aanvoelt dan de kampioenschappen van 2018 en 2019, omdat de concurrentie in de breedte enorm is toegenomen. Niet voor niets zeggen ze dat het nationaal kampioenschap eigenlijk al een soort van WK is in Nederland.’’

Ook bij de mannen was sprake van een Nederlands kampioen die de wedstrijd met overmacht won. Het was de 27-jarige Achterhoeker Joris Nieuwenhuis die zijn naaste belager Pim Ronhaar en titelverdediger Lars van der Haar naar het tweede plan verwees en solo over de finish kwam. ,,Je had een goede dag nodig op dit parcours en die had ik vandaag’’, zegt Nieuwenhuis, die blij was dat Van der Poel er een keer niet was. ,,Als dat wel zo was geweest, was hij de beste geweest. Hij is een klasse apart. Maar wie er niet is, kan ook niet winnen.’’

En dan was er nog het Drentse gouden randje. De 20-jarige Tibor del Grosso uit Eelde streed als jongste bediende mee tussen de elitecoureurs, werd in dat veld vijfde, maar tegelijkertijd was hij de beste belofterenner. De Drent werd vanwege dat heugelijke feit voor het tweede opeenvolgende jaar in het roodwitblauw gestoken op het podium. Hij was er verguld mee, hoewel hij had gehoopt dat hij tussen de ervarener eliterenners een iets stevigere vuist had kunnen maken. Oud-prof Erik Dekker tipte het Drentse talent vooraf zelfs als potentiële winnaar.

,,Mijn voorbereiding was niet ideaal, dinsdag was ik nog ziek, maar gelukkig kon ik in ieder geval thuis bij mijn moeder slapen’’, gaf de voor het wielrennen naar Sittard verhuisde Del Grosso na afloop aan. ,,Het voelde wel als een echte thuiswedstrijd. Ik hoorde langs het parcours vaak mijn naam roepen. Dat was leuk. Ik had gehoopt iets langer met de beste drie van de elite mee te kunnen gaan, maar dan had alles moeten kloppen. Dat was helaas niet het geval. Het was chaos bij de start, ik werd wat weggedrukt en toen vielen ze ook nog twee keer voor me. Toen waren Nieuwenhuis, Ronhaar en Van der Haar wel buiten mijn bereik. Ik was ook niet op mijn allerbest, dat moet ik eerlijk toegeven. Toch is deze beloftentrui me veel waard. Deze trui bemachtigen was het voornaamste doel.’’

Het was een waardig slotstuk van een prachtig NK, dat alom de goedkeuring kon wegdragen. ,,We hadden ons niet beter kunnen wensen’’, blikte Renate Groenewold terug. Het smaakt zelfs naar meer.