Groninger Jearl Margaritha scoort in Azerbeidzjan en voor Curaçao. 'Het begint er nu wel aardig op te lijken, ja'

Het is een andere carrière geworden dan waar hij als achtjarig voetballertje bij Groninger Boys van droomde. Eentje met pieken en dalen, horten en stoten, maar ook eentje die nu de goede kant op gaat. En het kan allemaal nog veel mooier worden, want Jearl Margaritha wordt over twee weken pas 24.

Geboren in Groningen uit een Surinaamse vader en een Curaçaose moeder groeide hij op aan de Korreweg en ging voetballen bij Groninger Boys. Maar dat duurde niet zo lang, want zijn talent werd al snel ontdekt door GVAV Rapiditas. Het volgende station was FC Groningen, waar hij samenspeelde met onder meer Daniël van Kaam en Ozan Kökçü en een soepele reis richting profvoetbal leek ingezet.

Maar die stokte, want Margaritha moest op zijn 14de al weg uit de jeugdopleiding op Corpus den Hoorn. ,,Ja, dat was wel een tegenvaller’’, vertelt Margaritha, telefonisch vanuit de Azerbeidzjaanse hoofdstad Baku, waar hij nu voetbalt. ,,Daar baalde ik wel van. Wat er nu gebeurt is natuurlijk wel iets als een revanche op die tegenslagen. Het begint nu wel aardig op iets te lijken.’’

GVAV Rapiditas ving de jonge aanvaller weer op en na een jaartje kwam zowaar FC Emmen langs om zijn profvoetbaldroom nieuw leven in te blazen. Vier seizoenen rijpte Margaritha aan de Oude Meerdijk, maar tot een debuut in het eerste kwam het niet: hij mocht ook bij FC Emmen vertrekken.

Het werd een seizoen Hoogeveen, althans, zo was de verwachting van zowel de toenmalige hoofdklasser als de Groninger zelf. Maar nu duurde het slechts een halfjaartje voordat een profclub zich meldde: in januari 2020 tekende Margaritha bij Almere City FC, waar hij als 19-jarige eerst in het Jong-team ging spelen en vervolgens werd doorgeschoven naar de hoofdmacht.

In 2021 werd zijn contract niet verlengd, maar mocht hij het op amateurbasis proberen bij TOP Oss. Daar in Brabant viel het eindelijk allemaal eens de goede kant op voor de Stadjer. Hij scoorde er 20 maal in 58 wedstrijden.

In de zomerse transferwindow leek Margaritha dan ook een stap hogerop te gaan maken. Eredivisieclubs als AZ, FC Twente en het gepromoveerde Heracles Almelo werden met de linksbenige aanvaller in verband gebracht. Maar hij koos voor Azerbeidzjan. ,,Tja’’, lacht Margaritha, onderwijl rijdend in zijn nieuwe Geely, een Chinees automerk dat daar in Baku flink aan de weg timmert.

,,Die clubs die je noemt hebben geen contact met mij opgenomen. Ik weet wel dat er interesse voor me was, maar ik had nog een doorlopend contract en TOP Oss wilde wel geld vangen voor me, wat ook logisch is. Dan word je al snel te duur voor een eredivisieclub.’’

En toen meldde Sabah FK zich. ,,Ik dacht: waar is dat? En mijn ouders in Groningen dachten dat ook. Maar zij weten inmiddels wel dat ik een volwassen man ben nu en echt wel uitkijk wat ik doe. Dus ik heb me verdiept in de club. Sabah wilde wel dat bedrag betalen aan TOP Oss, dus toen was het snel rond.’’

Met zijn Emmense vriendin en zoontje van nu anderhalf ging Margaritha in augustus dus op avontuur naar Bakoe, de miljoenenstad aan de Kaspische Zee met een rijk verleden. De Perzische stad was een van de belangrijke centra op de zijderoute, werd van oudsher bevolkt door Iraniërs en werd vernoemd naar de wind die er alomtegenwoordig is: Bakoe betekent ‘geslagen door de wind’.

,,Het is een echte wereldstad’’, zegt Margaritha. ,,Normaal gesproken kom je natuurlijk niet snel in zo’n stad terecht. Maar Bakoe is een mooie stad hoor, met prachtige pleinen. Er gebeurt van alles. Met veel Turkse invloeden, maar er wordt hier vooral Russisch gesproken. En ze gaan hier niet makkelijk overschakelen op Engels, dat spreken ze hier nauwelijks. Dus ik red me met handen en voeten.’’

Sabah FK is na Qarabag, ook uit Bakoe, de tweede club van het land. Sabah, dat nog geen zeven jaar geleden werd opgericht en snel kon doorstomen naar het hoogste Azerbeidzjaanse niveau omdat vier ploegen hun licentie verloren, eindigde vorig seizoen als tweede achter Qarabag. In de selectie zitten veel andere Europese gelukszoekers: een paar Spanjaarden, een Luxemburger, een Portugees. Coach is de Kroaat Krunoslav Rendolic. ,,Het is vooral kick en rush-voetbal dat ze hier spelen’’, zegt Margaritha. ,,Dus qua voetbal ben ik wat anders gewend. Ik heb het ook niet echt naar mijn zin wat dat betreft.’’

Maar wie weet wat er nog komt. Onlangs kreeg hij weer een uitnodiging om voor Curaçao uit te komen. In 2020 was hij al eens uitgenodigd voor het geboorteland van zijn moeder door coach Guus Hiddink, vorig jaar speelde hij al twee officiële kwalificatieduels. Ditmaal nodigde een andere grootheid hem uit: huidig bondscoach Dick Advocaat. Die vroeg hem mee te spelen op het trainingskamp dat Curaçao had belegd aan de Turkse kust.

In de beide oefenwedstrijden die de ploeg van Advocaat daar speelde, tegen het Engelse Hull City en het Turkse Alanyaspor, kwam Margaritha in actie. Tegen Alanyaspor scoorde hij en gaf hij een assist op Leandro Bacuna, zijn Groningse ploeggenoot. ,,Dat was wel gaaf’’, kijkt Margaritha terug.

,,Dat was een echte Groningse goal dus. Ik heb ook veel met Leandro gepraat daar. Natuurlijk is het mijn doel om in de eredivisie te spelen, maar als FC Groningen me haalt, doe ik het ook in de Keuken Kampioen Divisie. FC Groningen is mijn club. Dan ga ik ervoor zorgen dat ze weer op het hoogste niveau gaan spelen.’’