Tennisster Arianne Hartono uit Meppel scheurde haar buikspier door te veel te tennissen in het jaar na haar grote doorbraak. ‘Volgend jaar ga ik het slimmer doen’

Het was het jaartje wel voor de speelster uit Meppel, die vanaf begin dit jaar eindelijk volmondig kan zeggen dat ze proftennisster is. Want dankzij haar successen in 2021, het jaar van haar doorbraak, haalde ze de kwalificaties van de Australian Open, waarin ze verrassend driemaal won en daarmee het hoofdtoernooi haalde.

Daarmee verdiende ze in een keer een bedrag waar ze in de jaren daarvoor al snel een heel kalenderjaar voor moest tennissen, als ze het in de kelder van het profcircuit al überhaupt zou verdienen.

Door de successen van de tweede helft van 2021 steeg de 26-jarige Hartono van plek 400 op de wereldranglijst van begin 2020 naar plek 188 in januari 2022. Na de Australian Open klom ze verder omhoog, naar plek 156, die toegang geeft tot zo’n beetje elk tennistoernooi ter wereld. Bovendien maakte ze mede dankzij haar opmars in april haar debuut in het Nederlandse Billy Jean King Cup-team, zeg maar het Nederlands team in het vrouwentennis.

Maar na Australië volgden moeilijke maanden, waarin Hartono zelden verder kwam dan de eerste ronde van een hoofdtoernooi. Ja, ze speelde de kwalificaties van Roland Garros, Wimbledon en de US Open, maar hoe geweldig ze het ook vond om na Australië ook op die Grand Slams te staan, in geen van die drie haalde ze het hoofdtoernooi. ‘

Ze daalde door de matige resultaten naar een plek boven de beste 200 tennissters van de wereld. En, alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze last van een stevige buikspierblessure die eind oktober aan het licht kwam.

Het was juist in de fase dat de resultaten weer de goede kant op gingen. In Canada haalde ze half oktober de eindstrijd van het toernooi van Fredericton en een week later stond ze in de halve finale van Saguenay, terwijl ze in beide Canadese toernooien het dubbeltoernooi op haar naam schreef.

Op haar derde toernooi in Canada, eind oktober in Toronto, werd duidelijk dat het niet langer ging. In haar eerste wedstrijd verloor ze met liefst tweemaal 6-0 van het jonge Amerikaanse talent Robin Montgomery (18), die op dat moment toch een stuk lager op de wereldranglijst stond dan de Meppelse.

,,Ik moest onderhands serveren’’, zegt Hartono, ,,zoveel pijn had ik. Ik heb er weken mee rondgelopen. Elke keer dacht ik: zolang ik die eerste service maar in kan beuken, dan komt het wel goed. Je gaat maar door, omdat je denkt dat het wel over gaat. En je wilt toch die punten pakken. Maar toen had ik wel door dat het zo niet langer meer ging.’’

Na haar 6-0, 6-0 verlies tegen Montgomery speelde ze alleen nog het dubbeltoernooi in Midland (Verenigde Staten) waar ze ook in de eerste ronde verloor. Daarna volgde een enkele reis Meppel, waar ze naar het ziekenhuis ging. Daar bleek haar buikspier flink gescheurd te zijn. ,,Ik zag een foto waarop je hem ziet liggen’’, vertelt Hartono, ,,Nou dat was wel duidelijk, en niet fijn. Die spier was overbelast, ik heb te veel getennist. Er was maar één remedie: rust.’’

Ze hield zich daarom de hele maand november gedeisd en is langzaam weer aan het optrainen, zoals dat tegenwoordig heet. Wekenlang vooral in de gym in Steenwijk, en pas sinds kort weer met een racket op de baan.

Het doel is duidelijk: de Australian Open, waarvan het hoofdtoernooi op 16 januari begint. Vanwege die twee weken met goede prestaties in Canada in oktober pakte Hartono net voldoende punten om hoogstwaarschijnlijk wederom in de kwalificaties te mogen meedoen. Die beginnen op 9 januari. ,,Daar heb ik mijn zinnen nu op gezet’’, zegt ze, kort voor haar vertrek naar de Verenigde Staten, waar ze zich verder gaat voorbereiden en Kerstmis gaat vieren met de familie van haar Amerikaanse vriend Jason Ontog.

Ze is vast van plan zich terug bij de beste 200 te knokken, en liever nog verder. ,,Dat zit er echt in, dat weet ik zeker. Ik ga twee dingen anders doen: ik ga meer ITF 60 en ITF 80-toernooien spelen en minder WTA-toernooien. In die WTA’s speel je in de kwalificaties direct al tegen heel zware tegenstanders, terwijl je in verhouding veel minder punten krijgt. Dan is het slimmer om zwaar gedoteerde ITF’s te spelen, waarin ik direct in het hoofdtoernooi sta. Zo speel ik minder, belast ik mijn lichaam minder en kan ik wel stijgen op de wereldranglijst.’’ En zo moet 2023 weer het goede tennis en gevoel van begin 2022 opleveren.