Columnist Maaike Borst Foto: Marcel Jurian de Jong
Het lijkt jaren geleden, die zomer waarin we onze ouders voor hun vijftigjarig huwelijk een droomreis naar de Verenigde Staten cadeau wilden doen. Die tijd waarin we vonden dat ze als groot liefhebbers van de Amerikaanse rootsmuziek toch echt een keer die wortels moesten opzoeken. Toen we nog dachten: het is nu of nooit.
Het was de zomer van 2025.
Natuurlijk twijfelden we al wel. Het eerste half jaar van Trump was bizar, en als er iemand een hekel had aan de Amerikaanse president was het mijn moeder wel. Toch waren er ook heel veel aardige Amerikanen die niet op de man hadden gestemd, de muzikanten voorop. Moest je dan zo’n heel land boycotten?
We meenden van niet, toen, lang geleden, in augustus vorig jaar. We bedachten een mooie trip, vanuit New Orleans, door Louisiana en Mississippi. Wat we gelukkig niet deden, was de tickets alvast kopen. Mijn ouders vonden het een prachtcadeau, maar wilden er nog even over nadenken.
Terwijl zij nadachten marcheerden de ICE-agenten steeds meer Amerikaanse steden in om migranten te deporteren, dreigde Trump Groenland te annexeren, ontvoerde hij de president van Venezuela, schoten ICE-agenten burgers op straat dood, begon Trump met Netanyahu een oorlog tegen Iran en gebeurden er tussendoor nog zoveel onvoorstelbare dingen dat het nadenken van onze ouders al vrij vlot was uitgedraaid op een beslissing.
Ze gingen helemaal niet naar het Amerika van Trump.
Wij konden dat alleen maar toejuichen, met in ons achterhoofd de LinkedIn-activiteiten van mijn moeder en de controle op sociale media van reizigers die de VS in willen. Natúúrlijk moesten ze niet gaan. Het was niet eens meer voor te stellen dat het ooit een goed idee leek.
Ach weet je nog, die naïeve zomer van 2025, waarin we dachten dat Trump zich verre zou houden van buitenlandse interventies?
Voor het gouden huwelijk hebben we inmiddels een ander cadeau bedacht. De reis gaat naar Ierland en wij, mijn broer en ik, gaan mee. Toch naar een land vol live-muziek, maar dan zonder Trump en mét de kinderen – voor een keertje zonder aanhang en verder nageslacht. Het gezin zoals we dat eind vorige eeuw waren, toen we nog goede hoop hadden dat sommige dingen nooit meer zouden gebeuren.
Ierland is geen Amerika. En dat is maar goed ook. We zien onszelf ver van brandhaarden, na een mistige wandeling langs de ruige kust neerploffen in een bruin café, een glas whiskey bestellen en luisteren naar een stel muzikanten in een hoekje. Die gewoon een beetje spelen, zonder ambitie of grootheidswaan.
Toen we afgelopen week de tickets gingen boeken dook hij natuurlijk toch weer op, de schaduw van Trump. Kunnen we straks nog wel vliegen, is er nog brandstof en kunnen we het nog betalen als er toeslagen overheen komen? Minister Karremans stelde ons gerust: we hebben in Europa voor vijf maanden kerosine op voorraad.
Vijf maanden. Het is precies genoeg, we vertrekken in september. En ach, wat kan er zo’n korte tijd nou nog helemaal gebeuren?
