We waren na het lezen van de biografie van Nanne Tepper ietwat uit het lood geslagen. Rijk en allesverpletterend, ja. Gotogot, wat een leven | column Herman Sandman
We waren ietwat uit het lood geslagen. De ex-collega en ik hadden de biografie van Nanne Tepper tegelijk uit en de titel Zo rijk en allesverpletterend bleek juist gekozen.
Het sloeg op werk én leven van de schrijver, die voor dit boek al een held was en net als wij uit de Veenkoloniën kwam.
Er was maandag in Forum Groningen een feestje ter ere van de biografie, we kochten het boek en begonnen nog die avond te lezen. Verslavend. Ik kon het amper wegleggen en donderdag sloeg ik de laatste van de meer dan 400 pagina’s, exclusief noten, om.
Waarna ik even niks meer wilde. Met name door het slotstuk, dat eindigde bij waar café Stik ooit had gestaan. Veenkolonialen huilden nooit, maar anders...
Bijzonder dat we een beetje van slag waren, want de ex-collega en ik kenden zijn werk en leven, incluis zelfverkozen dood en toch. Biograaf Lodewijk Verduin had Nanne binnenstebuiten gekeerd, duidde als literatuurwetenschapper de verbanden met de groten uit de wereldliteratuur, zoals William Faulkner en Vladimir Nabokov en vertelde heel veel dat wij nog niet wisten.
Ik sloeg na het lezen aan het appen met iedereen die het boek ook al uit had en verzuchtte telkens: ‘Gotogot, wat een leven.’
Met zijn oeuvre, het brievenboek en de bundel krantencolumns, de theatervoorstelling De eeuwige jachtvelden en de biografie is alles over Nanne nu wel gezegd en geschreven.
We kunnen tot in de eeuwigheid vooruit met herlezen en de ex-collega stelde zich voor dat we in het bejaardentehuis nog met zijn werk op schoot zitten en tegen elkaar zeggen: „Waist nog wel…”
