Lieve eindexamenscholier, het kan je toekomstige baas geen barst schelen of je nou een 6 of een 9 voor maatschappijleer hebt gehaald | column Joost Oomen
Je leest mij nu niet, want de krant mag je niet mee naar binnen nemen, maar herinner dit stuk als je maandag weer in de leeggeruimde aula of gymzaal achter je schrijftafeltje zit. Leun achterover en kijk om je heen. Bedenk dan datgene wat je nu probeert te halen, datgene wat nu het aller- aller- allerbelangrijkste op aarde lijkt, dat daar in je verdere leven niemand meer om gaat vragen.
Of nou ja niemand, misschien een pennenlikker bij een vervolgopleiding, maar daar blijft het dan ook bij. Managers en andere bazen die in jouw toekomst zitten te wachten, zijn hopelijk niet zo benepen om naar middelbareschoolpapieren te hengelen. Tuurlijk, ze laten hun ogen even over je middelbareschoolnaam glijden, zullen misschien iets herkennen en daar een oordeel over vellen, maar het zal ze geen barst kunnen schelen of je nou een 6 of een 9 voor maatschappijleer hebt gehaald.
Wat ze wel willen weten (en wat uiteindelijk iedereen die je tegen gaat komen wil weten) is uit wat voor hout je bent gesneden. Dat hout zit nu nog om je heen. Dus leun achterover en zorg dat je dat hout niet zult vergeten. Het reist de rest van je leven met je mee.
Bananenplant op het dak
Onthoud Doris en Ashraf die in de vijfde in het hok van de conciërge inbraken, waar een toets werd buitgemaakt die vervolgens door iedereen met een 9 werd gehaald. Onthoud Jiska en Lieneke die een bananenplant op het schooldak lieten groeien, omdat ze Nederlandse bananen wilde kweken voor hun profielwerkstuk.
Mats die wiet vanuit zijn kluisje verkocht aan wie het maar wilde, met Pasen chocolade-eitjes voor de vreetkick er gratis bij. Die jongen die rond Oud en Nieuw carbid in de schoolbrievenbus deed, dat meisje met haar zelfgeborduurde Lord-of-the-Ringstafelkleed. Dit zijn de zaken waar ze je later naar zullen vragen, waar je indruk mee kunt maken, niet of je bij je eindexamen iets over tangens en cosinus weet.
Chocolademelk met zijn allen
Maar belangrijker nog zijn de verhalen die zich niet zo makkelijk na laten vertellen, maar die ook onmogelijk in een cijfer te vatten zijn. Die keer dat je huilend van liefdesverdriet na een schoolfeest langs argwanend kijkende schapen fietste, die je toch weer deden lachen. Die keer dat je rillend van koorts met de bus naar huis ging, om half 12 ’s ochtends, je bij een zorgelijk kijkende docent afgemeld.
Die keer in de zomer, dat het zo warm was dat je overwoog met kleren en al het kanaal in te fietsen. Die keer dat je tijdens een sneeuwstorm toch naar school ging, daar aankwam, merkte dat je slechts één van de tien leerlingen was, en dat jullie toen maar met zijn allen chocolademelk zijn gaan drinken, ook al waren jullie allen van een andere klas.
Lieve eindexamenscholier, de wereld is groot en er zijn ontiegelijk veel mensen, en betrekkelijk veel van die mensen hebben netjes hun papiertje gehaald. Je zult er miljoenen kunnen vinden die een 7 voor geschiedenis haalden, zelfs duizenden die, met grote trots, met een 8,7 voor aardrijkskunde zijn geslaagd.
Maar er is er maar één die die zomerdag daadwerkelijk het kanaal in fietste. Die precies op dat moment het diploma voor vrolijk leven heeft gehaald.
