De golven beginnen ergens aan de horizon. Daarachter duizenden kilometers aan niets. En dan waarschijnlijk Japan, of de Filipijnen, of als je de andere kant op kijkt Mexico of Australië. Of gewoon nog meer oceaan.
Op Hawaii voelt de rest van de wereld ver weg, en dat is het ook. Een perfecte vakantieplek dus als je even letterlijk en figuurlijk afstand wil nemen van alles wat er in Washington gebeurt. Even windstil ver van de altijd maar doorrazende Trump-storm. Ik heb inmiddels heel wat uithoeken van Amerika gezien, maar dit is wel een van de allermooiste. De oceaan is hier blauwer, het strand witter en de jungle groener. De palmen bewegen extra zwierig in de wind en ik heb nog nooit zoveel regenbogen gezien.
Ja, in New York mag the sky the limit zijn, en alles is bigger in Texas, maar in Hawaii heeft het leven meer kleur.
Liefde, respect en compassie
Aloha is de bekende begroeting hier. Natuurlijk staat het overal op shirtjes en petjes voor toeristen. Maar de betekenis gaat veel dieper. Aloha staat voor liefde, respect, compassie en nog veel meer van wat de rest van Amerika nog wel eens tekortkomt. ‘Spread the Aloha spirit’ zo wordt me hier aangemoedigd. En ze menen het.
Politieke verdeeldheid is er natuurlijk ook, maar het is veel minder zichtbaar. Er is geen plek in Amerika waar ik zo weinig politieke borden, bumperstickers en petjes zie. Na de verkiezingen van november lijkt dat allemaal in de vuilnisbak of bij de kerstspullen op zolder te zijn geëindigd. Zoals dat eigenlijk ook in de rest van Amerika normaal was voordat Trump op het politieke toneel verscheen.
Het valt me hier extra op hoe vaak mijn telefoon trilt met breaking news alerts. ‘Trump dreigt met...’ of ‘Het Witte Huis maakt bekend...’ Zo tussen die palmbomen wordt ook nog meer duidelijk dat al dat getril allerminst wereldschokkend is. Zo’n 90 procent van die berichten gaan over ruzies en uitspraken die morgen weer anders kunnen zijn.
Nog een voordeel van Hawaii: door het tijdsverschil is het grootste deel van wat in Washington gebeurt al oud nieuws voordat Hawaii wakker wordt. Voor meerdere bewoners die ik sprak was die afstand tot het politieke gekonkel een belangrijke reden om naar Hawaii te verhuizen.
Op the big Island, vlakbij Hawaii’s meest actieve vulkaan, spreek ik Seth, die Montana verliet om hier een koffiezaak te beginnen. Hij blijft zover mogelijk weg bij politiek en media. „Die stoken alleen maar. Ik distantieer me van Washington, letterlijk en figuurlijk. De overheid moet zich niet met mij bemoeien. Politici zijn alleen maar bezig met ons te verdelen.”
Ingelijfd door de VS
Zo gaat het toch ineens over politiek. Al krijgen we het voor elkaar om in het hele gesprek de huidige president niet bij naam te noemen. Seth vertelt dat hij het niet goed vindt hoe er nu gepraat wordt over het innemen van Groenland, Panama en Canada. Hij vergelijkt de dreigende taal van de huidige president met hoe Hawaii ooit ingelijfd werd door de VS. Het is een gevoel dat door Hawaiianen gedeeld wordt.
Tot 1893 was de eilandengroep een koninkrijk. Door een illegale coup georganiseerd door een groep Amerikaanse ondernemers werd de koningin afgezet, en de eilandengroep geannexeerd. ,,Dat is niet netjes gegaan, en daar moeten wij ons als Amerikanen bewust van zijn’’, zegt Seth.
Trump praat nu op dezelfde toon over die andere landen als dat er toen over Hawaii werd gesproken. ,,Dat het geen echt land zou zijn. En de mensen en bedrijven met het grote geld beamen dat dan. Dat gebeurde toen precies hetzelfde.’’
Importheffingen
Er is nog iets waar Hawaiianen mee zitten. Die importheffingen worden hier ook gevoeld, zo zegt Patrick, geboren en getogen in Honolulu. ,,Wij krijgen normaal gesproken veel toeristen uit Canada. Voor dit jaar merken we al een terugval. Dat wordt alleen maar meer.’’
En dan zijn er nog de boodschappen, die in Hawaii toch al zo duur zijn. ,,Bijna alles wordt hier met de boot gebracht. Die prijzen gaan alleen maar verder omhoog.’’ Maar, zegt hij: ,,Hoʻonanea. Dat betekent ‘ontspan’. Je moet je niet laten gijzelen door die dingen.’’
En dat doe ik dan maar. Maar als die telefoon weer eens trilt met breaking news over dat Witte Huis daar ergens ver over de horizon kijk ik toch even snel. ‘Trump confronteert president Zuid-Afrika met foutieve claims over witte Genocide’. ‘Trump dreigt met importheffingen voor Apple’. ‘Trump ruziet met Bruce Springsteen’. Ik leg mijn telefoon weg. Even geen politieke stormen. Geef mij maar meer van die Aloha spirit.
Onze V/M
DVHN en LC publiceren iedere week een column van Onze Vrouw/ Man, een van de acht mediacorrespondenten uit een ander continent.
Jan Postma (Hurdegaryp, 1983) is correspondent in Washington voor BNR Nieuwsradio en andere media. Hij studeerde Amerikanistiek en journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen.
