Josine (35) is royaltywatcher. ’Ik zie het aan Máxima’s mond als ze chagrijnig is’

Ze herkent collecties aan stoffen, knopen, plooien en afwerkingen. Een blik is genoeg. Zodra koningin Máxima ergens arriveert, worden er foto’s doorgestuurd en gaat Josine Droogendijk (35) uit IJsselmuiden aan het werk. Binnen een halfuur staat haar analyse online.

Josine volgt en duidt de garderobe van het koningshuis. Dagelijks bezoeken zo’n 20.000 mensen haar website modekoninginmaxima.nl. Daarnaast schrijft ze columns, maakt ze radio en schuift ze aan bij tv: ze werkt voor RTL Tonight, Omroep MAX, Algemeen Dagblad en bladen als Vorsten en Libelle.

Wat dragen de royals, en belangrijker: wat zeggen ze daarmee? Het lijkt misschien oppervlakkig, kijken naar kleding, maar voor haar gaat het om veel meer. Ze kijkt niet alleen naar wat de koningin draagt, maar ook naar waar ze is, wat daar speelt en welke boodschap ze vertelt.

Josine houdt van mooie kleding; vroeger knipte ze al trouwjurken uit magazines. Toen Máxima kwam, ging ze haar volgen. „Als ik tv keek op Koninginnedag, vroeg ik me als eerste af: wat hebben ze aan? Deze informatie zag je niet terug in de journalistiek. Dus toen dacht ik: als niemand daarover schrijft, ga ik het doen. En sindsdien heb ik mijn specialisme uitgebreid en duid ik ook de rest van het koninklijke nieuws.”

Het sloeg meteen aan. „Iedereen vindt er wel iets van, het is een toegankelijk onderwerp.” Ze omarmde het als haar specialisme, maar dat het na de studie communicatie aan de Christelijke Hogeschool Ede ook haar werk zou worden, had ze nooit gepland. „Ik begon in 2012 met een paar opdrachtgevers. Een jaar later hield koningin Beatrix ermee op. Doordat het in de media zoveel ging over het Koninklijk Huis, gingen er veel deuren voor mij open. Daarna ging het heel snel.”

Josine heeft een volle agenda. „Er is altijd wel iets dat je kunt doen, het werk is nooit af.” Maar als ze werkt, dan werkt ze. „Ik zorg ervoor dat ik tussendoor niet hoef te eten, dat kost tijd en dat vind ik irritant.” Die focus heeft ze ook buiten haar werk. „Als ik in de moestuin ben, dan ben ik in de moestuin. Dan denk ik niet dat ik nog een artikel moet lezen over prins Andrew.”

Op haar computer staan inmiddels meer dan 1500 outfits van de koningin. Meer dan de helft komt van modehuis Natan, een gerenommeerd Belgisch modehuis. Natan is een bekende hofleverancier van het Belgische koningshuis en kleedt ook koningin Máxima. „Nieuwe collecties bekijk en bestudeer ik: wat kenmerkt ze? Zo herken ik ze later meteen.”

Volgens haar zou de koningin wel wat vaker kunnen variëren. „Ze zou het ene jasje best eens met een ander rokje kunnen combineren.” Maar je moet het ook in perspectief zien: het gaat over ruim twintig jaar. „En als ze vier of vijf keer hetzelfde draagt, roepen mensen meteen: ‘Heb je haar weer met die jurk’.”

Zolang het de monarchie niet in diskrediet brengt, mogen royals hun eigen kleding kiezen. De meesten schakelen een adviseur in, maar koningin Máxima doet dat niet. Josine begrijpt die keuze. „Als al veel in je leven bepaald en begrensd wordt, is het fijn om op sommige vlakken zelf te kunnen kiezen.”

De kledingkeuze van koningin Máxima noemt Josine ‘onvoorstelbaar onvoorspelbaar’: ze durft keuzes te maken die niet voor de hand liggen. „Koningin Mathilde van België is majesteit in de klassieke zin van het woord, Máxima kan ineens in een spijkerjasje verschijnen op Koningsdag.”

En dat zegt iets over haar persoonlijkheid. „Zelfbewust, maar ook zelfverzekerd. Aan haar kledingstijl kun je zien dat ze een krachtige vrouw is, die haar plek durft op te eisen. Ze leeft van kruin tot teen.”

Josine kent de koningin in de gepolijste versie van zichzelf, als professional. „Al kan Máxima zichzelf ook nooit helemaal weggummen. Ik zie het aan haar mond als ze chagrijnig, minder geïnteresseerd of gespannen is.”

Een knoop die loszit, het haar niet perfect in model. Volgens Josine is imperfectie Máxima’s magie. „Doordat ze niet helemaal perfect is, wordt ze iemand die dichterbij komt, waarmee je jezelf kunt identificeren.”

Soms krijgt ze een knipoog. „Als zij ziet dat ik naar haar kleding kijk.” Vroeger vond Josine dat heel bijzonder, nu niet meer. „Die magie verdwijnt naarmate je iemand beter kent.” En dat is ook goed, vindt ze zelf. „Ik ben geen fan, ik ben journalist.”

Toen koningin Máxima aan het hof kwam, droeg ze hakken van 6 centimeter, daarna vooral plateauzolen, en nu is het een naaldhak van 11 centimeter lang. Het modebeeld verandert mee: vooral de roklengte verschuift. „Toen zij aan het hof kwam in 2001 was de rok kort, in 2012 werden de rokken langer en kwamen ze over de knie, nu komen ze tot over de kuit.”

Josine wacht op het moment dat dat weer verandert. „Ik ben het wel zat, het wordt heel snel tuttig, klassiek, lijzig. De lijn tussen leuk en lijzig is flinterdun. Máxima leukt dat op met stoere laarzen, maar ook dat heb ik weleens gezien.”

Hoe langer je als royalty-journalist werkt, hoe meer je ook de andere kant ziet, vertelt Josine. „Dat ze in de coronatijd naar Griekenland zijn gegaan, die keuze is genomen vanuit een bepaalde houding: ik ben koning dus mij is meer toegestaan. Als je er bovenop zit, dan valt die houding je vaker op.”

Tegelijkertijd denkt ze dat iedereen die aan het hof leeft, daardoor verandert. „Je hebt altijd een leger mensen om je heen die ja knikken, deuren voor je openhouden, er staat ze nooit iets in de weg.”

Ruilen met koningin Máxima zou ze best willen. „Mensen denken dan vaak aan het rondzwieren met jurkjes, maar ik zou haar positie wel willen omdat je daarmee onderwerpen op de kaart kunt zetten.” Ze zou willen starten met rolstoeltoegankelijkheid voor mindervalide mensen. „Toen ik met een kinderwagen door het leven ging, heb ik ervaren hoe slecht dat ging. Stel je voor dat je in een rolstoel zit.”

Het irriteert haar als mensen doen alsof de leden van het koningshuis een zwaar leven hebben. „Als ik om 22.00 uur de laptop dichtklap, staat er nog een mand met was te wachten. Als zij terugkomen van vakantie, wordt hun koffer uitgepakt en staat het eten klaar.”

Dat ze nul privacy hebben, ziet Josine ook anders. „Niemand weet waar ze in hun vrije tijd zijn. Ze zijn bijna een kwart van het jaar in het buitenland, één of twee keer per jaar lekt daarvan een foto uit.” Mensen moeten niet doen alsof de royals het zwaar hebben, vindt zij. „Ze worden soms neergezet als slachtoffer maar ze hebben zo’n bevoorrecht leven. Er is zo weinig ruis.”

Koningsdag is haar drukste, maar niet haar mooiste dag. „Als ik het allemaal snel gevonden heb dan geeft het wel veel voldoening, maar het is niet mijn favoriete dag, en ook niet mijn favoriete werkdag.”

Dat is eerder een staatsbezoek aan Suriname, waar alles heel gevoelig ligt: wat zegt de koning, hoe doet hij het, waarom worden bepaalde keuzes gemaakt. „Maar op mijn lievelingsdag van het jaar ben ik vrij.”

Wat de koningin maandag in Dokkum draagt, weet niemand. Met een onvoorstelbaar onvoorspelbare kledingkeuze blijft het gissen.

Emmen is de vlinderstad, daar had koningin Máxima iets met vlinders aan. In Rotterdam was het felgroen. Maar niet ieder jaar ligt de link er zo dik op, stelt Josine. „Vorig jaar was het donkerblauw, toen was de paus net overleden.” Dit jaar zal de actualiteit het bepalen. „Het wapen van Dokkum is donkerblauw met gouden sterren, iets zachtgeel misschien?”