Eleonora (56) uit Sneek schildert het liefst zonder druk, maar heeft wél inmiddels haar tweede expositie

Hoewel ze in haar jeugd veel tekende, had Eleonora Verbeek (56) uit Sneek tot vijftien jaar geleden nog nooit geschilderd. En nu heeft de basisschool-docente haar tweede grote solo-expositie. Op Vlieland dit keer, waar vijftig van haar werken worden geëxposeerd. „Het overkomt me, want ik schilder normaal gesproken zonder doel, maar dit was echt een mooie en eervolle opdracht.”

Hoe het ooit begon? „Op mijn veertigste ben ik spontaan met verf aan de slag gegaan, puur omdat ik het wilde uitproberen. Ik begon er zonder enige kennis aan. Ik mengde geel en blauw en dacht: heee, het wordt groen. Daarna heb ik wel schilderlessen gevolgd hoor”, lacht Eleonora.

Het schilderen kwam drie jaar geleden in een stroomversnelling. „Ik zat thuis met een burn-out en ben toen meer gaan schilderen. Ook weer zonder doel, het gebeurt gewoon. Als ik schilder denk ik niet na, dan vergeet ik de tijd, ben ik helemaal van de wereld en dan stroomt het, zo voelt dat bij mij. Soms laat mijn rammelende maag weten dat ik al uren aan het schilderen ben. Bij mij werkte het therapeutisch en ik herstelde van mijn burn-out.”

Tijdens de schilderlessen kreeg ze al regelmatig te horen: doe iets met je schildertalent. „Maar dan wordt het een ‘moeten’ en dat wil ik niet. Ik wil blijven schilderen zonder doel. Bovendien heb ik een deeltijdbaan in het onderwijs en dat geeft me nu juist de ontspanning die ik nodig heb. Want ik heb een inkomen en daardoor houd ik de vrijheid om te schilderen wanneer en wat ik wil. Ik wil er niet financieel afhankelijk van zijn. Als ik schilder, voel ik mij vrij. Dat gevoel van vrijheid en plezier zie je terug in mijn werk.”

Eleonora schildert het liefst buiten, haar werk wordt getypeerd als ‘figuratief met een vlotte toets’ met oog voor compositie. „Ik ben een intuïtieve schilder maar het hoeft mij niet te figuratief, niet te herkenbaar. In mijn schilderijen is altijd ruimte voor dromen, zodat de kijker er zelf ook nog iets aan kan toevoegen. Er zit ook altijd een zekere snelheid in mijn werk, want ik probeer het vaak in één keer af te krijgen. Dat moet ook wel als je buiten werkt, soms heb ik maar een middag dat alle omstandigheden goed zijn. Buiten ben ik het liefst want daar zijn de kleuren beter en kan ik in stilte in de natuur werken. Na zo’n schilderdag kom ik altijd heel gelukkig thuis.”

De expositie op Vlieland kwam een paar jaar geleden zomaar op Eleonora’s pad. „Een mooie opdracht die ik zonder tijddruk kon realiseren, ik heb er tweeëneenhalf jaar aan mogen werken. Zoiets als Sterren op het doek is niks voor mij, veel te stressvol. Als er te veel druk op staat, haak ik af. Ik wil totaal vrij zijn en nu de expo klaar is, kan ik weer heerlijk voor mezelf gaan schilderen, ik heb ideeën zat.”