Met een boel mediterrane gerechten waan je je bij La Costa in Gasselte bijna in Spanje, Italië of Griekenland. Alleen de zon en zee ontbreken nog. Gelukkig krijg je daar een heleboel voor terug.
Waar zijn we?
Bij La Costa in Gasselte, dat in maart 2024 opende. Dankzij de gezellige lampjes buiten valt het restaurant op in de verder pikdonkere straat. Dat is maar goed ook, want je moet maar net weten dat het hier zit. Het restaurant ligt niet middenin, maar net buiten het dorp, pal naast camping de Berken. We bellen ’s middags of er die avond nog plek is, en we hebben geluk. Zo kunnen we redelijk spontaan aanschuiven.
Hoe is de sfeer?
La Costa zit in een vrij modern pand. Het interieur is warm, met blauwe en bruine tinten en in de hoek hangt een groot schilderij van een gekko. Hoewel de stoelen lekker zitten, zijn ze vrij laag. Of de tafels zijn hoog, het is maar net hoe je het bekijkt. Dat eet ietwat onhandig.
In het midden van de ruimte staat een afscheiding met lamellen, waardoor we best privé zitten. Wel zo fijn dat je niet de gesprekken van je buren hoeft te horen. We lazen online wat reviews – van overigens best een tijd terug – van mensen die de akoestiek hier een aandachtspuntje vinden. Op onze plek is die in elk geval goed.
Het schilderij van een gekko springt in het oog. Foto: Mediahuis
Wat staat er op de menukaart?
Ze serveren gerechten uit landen rondom de Middellandse zee. Verwacht hier niet per se verrassende combi’s en hippe gerechten, maar eerder klassiekers uit de mediterrane keuken. Zoals filodeeghapjes met tzatziki, pasta en surf & turf.
Er is een tapasmenu waarbij je hapjes kunt delen, maar zelf iets kiezen van de kaart kan ook. Wij gaan voor beide: we delen een tapasplank met voorgerechten en kiezen allebei een eigen hoofdgerecht.
Wat vinden we ervan?
Die tapasplank ligt vol met lekkers. Het zijn gelukkig niet alleen maar vette, gefrituurde happen, zoals je helaas vaak ziet bij restaurants die tapas serveren. Leuk detail is dat de tapas op een surfplankje geserveerd worden.
De gamba’s zwemmen behoorlijk in de olie, olijven en een heleboel ajillo, oftewel knoflook. Daar hebben wij absoluut geen problemen mee. Ook de kroketjes van bospaddenstoelen zijn lekker knapperig en altijd een goede combi met truffelsaus. Bij de pita sa mesom, filodeeg met rundervlees, overheerst de tzatziki iets te veel. Tafelgenoot vindt de frittata met mojo (een rode saus van paprika, die een beetje smaakt naar muhammara) niet geweldig, ik vind het wel lekker.
De ster van het plankje is de bruschetta van baba ganoush. Een lekkere combi met de ietwat bittere spread van aubergine, het zoete van de brioche en het zure van de rode kool en granaatappel.
De tapas met voorgerechten worden op een surfplankje geserveerd. Foto: Mediahuis
En de hoofdgerechten?
Ook die vallen in de smaak, al hebben we her en der wat kleinigheden aan te merken. De tonijn is precies goed gaar: rood aan de binnenkant, zoals ik om vroeg. Helaas is de rest, salsa verde en groenten, een tikkeltje saai en heeft de polenta niet veel smaak. Bij tafelgenoot is daarentegen alles tiptop. Het vlees, konijnenbout en gekonfijte parelhoen, is heerlijk gaar en sappig. In combinatie met de pompoenpuree en cranberrysaus past dit gerecht goed bij de winter. Een minpunt: de patat is niet knapperig. We zien op tafels naast ons dat mensen die ook laten staan. De porties waren zo groot (hulde!), dat we met een beetje pijn in ons hart een toetje aan ons voorbij laten gaan.
De hoofdgerechten vallen in de smaak. Foto: Mediahuis
Hoe is de bediening?
Prima en aardig. Bij de tapasplank krijgen we per hapje een uitgebreide uitleg. Het duurt ietsje te lang voor ze onze borden van het voorgerecht van tafel halen. Maar het eten komt snel. Als we weggaan, loopt de gastheer nog snel naar ons toe om ons gedag te zeggen en om te zeggen dat hij hoopt ons weer te zien. Dat komt vast goed. In de zomer zien we onszelf wel zitten op het terras met een glas Sangria. Dan voelt het helemaal alsof we aan la costa in Spanje of Griekenland zitten.
