Verrassend en soms zelfs verrukkelijk bij Weids in Bolsward

Waar jarenlang Hotel-Café-Restaurant De Groene Weide zat in Bolsward, is nu iets nieuws te vinden. Weids heet het. Op de website beschreven als: ‘een eigentijdse plek waar eten, ontmoeten, werken en beleven samenkomen, met dezelfde warmte en gastvrijheid als vroeger, maar in een fris jasje’. 

Dat frisse jasje is er zeker. Het interieur is duidelijk met zorg samengesteld en helemaal van deze tijd. Mooie lichte houttinten in combinatie met frisgroen, een beetje botanisch en vleugje industrieel. Een fijn sfeertje, al doet het aan de muurkant van het restaurant een tikkeltje kaal aan, misschien door de lichte tegeltjes op de wand in combinatie met de strakke tafeltjes en bistrostoeltjes.

Daarentegen zijn de ronde tafels in het midden van de ruimte juist weer heel knus. Daar zouden we het liefst zitten. En hoewel we maar met z’n tweetjes zijn en er meer personen in de ronde bank eromheen passen, krijgen we op verzoek toch zo’n gezellig plekje toebedeeld.

Heel meedenkend dus. Ook later op de avond merken we weer dat er goed wordt geprobeerd om aan de wensen van de gast tegemoet te komen. Maar daar komen we nog op terug. Vriendelijk en professioneel zijn ze ook.

Om voedselverspilling tegen te gaan koken de chefs bij Weids deels met ‘tweede kansjes’: producten die in de supermarkt niet meer verkocht mogen worden, maar nog vers en smaakvol zijn. Op de menukaart is aan een icoontje van een pannetje te herkennen welke gerechten dit zijn.

Verder zien we van alles voorbijkomen, van butter chicken met naan, orzo met garnalen en macadamia tot verse vis risotto met limoenmascarpone, en voor de vegetariërs is er keuze uit een groene curry met Aziatische groenten en een ravioli met spinazie-ricottavulling en gegrilde-paprikasaus.

We beginnen met een broodmandje, met dips en olijven. De dips blijken een humus (met een hint naar limoen) en een tapenade te zijn. Die smaken heel goed, maar het is wat weinig voor bij de ruime hoeveelheid (bruin en wit, lekker vers en knapperig) brood. Een eenvoudige aioli of kruidenboter had er wat ons betreft nog wel bij gemogen en was zeker opgegaan.

Als hoofdgerechten kiezen we de kipsaté met cassave, geroosterde pinda’s en pindasaus en de biefstuk met pastinaakcrème en een portjus.

Al lijkt dit een wat basic keuze, wat er op het bord komt verrast ons enorm. Het is al even geleden dat we in een restaurant zo’n perfect gegrilde biefstuk geserveerd kregen. Ook de pastinaakcrème en de portjus smikkelen we schoon op.

Het stuk vlees is bovendien niet bescheiden van formaat. En dat terwijl we juist geconstateerd hadden dat we de prijzen bij Weids heel schappelijk vinden (de biefstuk kost bijvoorbeeld 23,50 euro, een wijntje – we namen de primitivo Caleo, die erg lekker bleek – slechts 5 euro).

De saté, vaak nogal een standaard gerecht, is hier heel eigen en origineel. Niet met zo’n dikke Hollandse pindasaus eroverheen, maar voorzien van een meer vloeibare variant, met een vleug anijs in de smaak. Die overheerst wat, maar dat stoort ons geenszins. Het vlees is goed mals.

De friet is heerlijk, de gebakken aardappeltjes noemt tafelgenoot zelfs ‘echt verrukkelijk’. „Niet te vet, maar ook zeker niet te droog. Lekker krokant’’, merkt hij op. Ook de groenten die erbij geserveerd worden zijn mooi vers en knapperig. Eigenlijk ontbreekt het aan niets, ware het niet dat we naar andere tafeltjes stoofpeertjes voorbij hadden zien komen. Laten we daar nou ook dol op zijn.

Voorzichtig informeren of we die misschien ook nog kunnen verwachten? Onze serveerster vraagt het na in de keuken en komt terug met de boodschap dat ze voor vanavond de laatste portie hadden uitgeserveerd, maar dat de kok ons tóch nog van een schaaltje kan voorzien. Wat een service, alweer zo fijn meegedacht! De peer blijkt flink uit de kluiten gewassen, maar smaakt zoals stoofpeertjes horen smaken.

Zeker weten. We gaan voor de crème brûlée met blauwe-bessenijs, chocolademousse, meringues en vanille en voor de huisgemaakte Magnum met vanilleijs, framboos, karamel en pure chocolade. Beide een schot in de roos.

De Magnum is in één woord fantastisch. De crème brûlée heeft een uitgebalanceerde vanillesmaak en het suikerlaagje is goed gekarameliseerd. „Dit neigt naar perfectie’’, durft tafelgenoot – een groot liefhebber van dit specifieke dessert – te beweren. Het bessenijs erbij is een verrassend lekkere combi.

Zeker. Er valt nog genoeg te proberen en deze avond belooft veel goeds voor een nieuw bezoekje.