Tineke (60) en Riemer (61) stoppen met hun haringkraam in Groningen. Tot verdriet van klanten: ‘Hoe vertel ik dit thuis?’

De ene na de andere klant komt zaterdagochtend vol ongeloof aan. Een deel had via via al gehoord dat hun favoriete haringkraam gaat verdwijnen. Een enkeling heeft nog geen idee en hoort het stomverbaasd aan.

„Reitdiep is niet blij”, spreekt een man Tineke en Riemer toe namens zijn hele wijk. „Maar we gunnen het jullie van harte.” En zo gaat het de hele ochtend door. „Dit is slecht nieuws voor de baas”, verzucht een vrouw die haringen haalt voor zichzelf en haar man. En weer een ander: „Wat moet ik nu dan? Ik kom hier elke zaterdag. Als je deze haring hebt gehad, wil je geen andere meer. Hoe vertel ik dit thuis?”

Het mag duidelijk zijn dat Riemer en Tineke, inmiddels wonend in Buitenpost, een vaste schare klanten hebben. Nog voordat een klant die komt aanlopen ook maar iets gezegd kan hebben, pakt Tineke zijn wekelijkse bestelling. Ze kennen hun klanten door en door.

Riemer werd geboren in de haring. Zijn vader zat in de haringgroothandel in de Folkingestraat in Groningen. „Daar kun je je nu niets meer bij voorstellen”, zegt hij met een lach. Hij begon in 1985 zijn eigen haringkraam. Eerst een maand of drie aan de Moesstraat, daarna aan de Zonnelaan.

„Het was het begin van Zernike”, vertelt hij over die tijd. De plek is altijd goud waard geweest. Ook toen er nog niet zoveel studenten waren. „Het is een uitgaande weg. Mensen nemen graag nog even wat mee.”

Maar na al die decennia begon het stel vier jaar geleden na te denken over het pensioen. Ze keken met de boekhouder naar de mogelijkheden. „Want het moet financieel wel kunnen, natuurlijk”, zegt Riemer terwijl hij de ene na de andere haring schoonmaakt. „Twee jaar terug hebben we de knoop doorgehakt.”

Dat hielden ze eerst nog voor zichzelf. Pas afgelopen woensdag kwam het hoge woord eruit, toen Riemer een poster op de kraam plakte met de aankondiging van hun pensioen. „De eerste klant die het las, moest huilen”, vertelt Tineke. „Toen dacht ik wel even: ojee, gaan we dit nu zes weken krijgen?”

Het valt mee. Hoewel de klanten teleurgesteld zijn dat ze een nieuwe plek moeten zoeken voor hun visje, is er vooral begrip. Nagenoeg iedereen die langskomt zegt het de twee te gunnen dat ze rustiger aan kunnen doen en van het leven kunnen genieten. Een opvolger is er niet. „De kinderen hebben allemaal een goede baan en daar ben ik blij om”, zegt Riemer. „Als ze het over zouden nemen, gaan ook wij waarschijnlijk toch weer door.”

Alle reacties doen hen goed. „We delen lief en leed met onze klanten”, vertelt Tineke. „We zijn echt een luisterend oor. De mensen ga ik het meeste missen.”

Nog zes weken staan ze aan de Zonnelaan. Half juni komt de nieuwe haring en op 11 juli is dan echt de laatste dag. Wat ze daarna gaan doen? „We hebben heel veel plannen”, zegt Riemer. „Maar we gaan eerst op vakantie en daarna zien we wel.”