Het examen moet nog beginnen, maar Christian (17) heeft nu al een 10. Hij regelde ook al een kamer in Groningen

Dat Christian Meindertsma een snelle leerling is, bleek al op basisschool De Roerganger. Terwijl zijn klasgenoten bezig waren met de lesopdrachten, was hij al klaar met het pluswerk.

„Ik merkte dat juffen en meesters druk waren om extra werk voor mij te vinden”, vertelt hij bij hem thuis aan de keukentafel in Heerenveen. „Ik was in alles best wel goed.”

In groep 8 kreeg hij een aanbod. Middelbare school Bornego was een paar straten verderop. Kon hij daar niet een paar uurtjes per week wat vakken volgen? „Gewoon, om iets van een uitdaging te vinden.”

Aanvankelijk werd gedacht aan meerdere vakken, van Nederlands tot godsdienst. Maar zijn ouders vonden het verstandiger om het bij wiskunde te laten. „Ik heb me weleens voorgesteld hoe het zou zijn gelopen als het aardrijkskunde was.”

Van tevoren vond hij het „best spannend”. De grote kinderen, de indrukwekkende trappen van het Bornego College en een juf van wie hij de eerste les gelijk ontdekte dat hij haar ‘mevrouw’ moest noemen.

En zo ging hij vanaf november twee keer per week op de fiets naar de middelbare. „Klasgenoten vonden het wel cool.” En dan, na de stelling van Pythagoras, weer terug naar de basisschool. Grappend: „Een beetje lampionnen maken en dat soort dingen.”

Dus toen Christian eindelijk écht naar de brugklas ging, had hij wiskunde uit de eerste klas al afgerond en schoof hij alvast aan bij de tweede klas. „Zo is dat jaar na jaar doorgegaan.”

Ook de andere vakken gingen hem in de onderbouw goed af. Wat zijn laagste cijfer was? Christian zoekt het meteen op in zijn cijferapp. „Een 8,1 voor Engels.” Al rekent hij tekenen en muziek „niet echt” mee – voor die vakken kreeg iedereen die zijn best deed een 8.

In de bovenbouw koos hij voor Grieks én Latijn. „Dan hoefde ik geen Duits of Frans te doen. Ik ben niet zo’n taalkundig iemand.” Bij de klassieke talen zat tenminste „een stukje geschiedenis”.

Gaandeweg begon hij ook echt lol in wiskunde te krijgen. „Hoe langer je ermee bezig bent, hoe meer je merkt dat je het ook leuk vindt.” Wat het vak zo mooi maakt? „Vergelijkingen oplossen, en dat het dan ook klopt.”

Toen Christian in de vijfde zat, was hij klaar voor het centraal eindexamen wiskunde B (wiskunde D volgde hij ook, maar dat vak wordt afgerond met enkel schoolexamens). Zijn docent voelde aan dat een 10 binnen handbereik was.

Het examen ging uitstekend en toen Christian klaar was, had hij nog „een goed uur” de tijd om alle opdrachten na te lopen. Vol zelfvertrouwen wachtte hij die middag tot het antwoordmodel online kwam.

„Het gaat gebeuren”, dacht hij. Maar toen hij bij vraag 15 aankwam – „je moest de afstand meten tussen twee coördinaten” – bleek dat hij een minnetje over het hoofd had gezien. „Toen dacht ik: kut, dat heb ik helemaal niet opgeschreven. Dus dat was wel jammer.”

Maar ja: „Een foutje is snel gemaakt, dan is er niks meer aan te doen.” Uiteindelijk haalde hij een 9,9. En samen met de schoolexamens, gemiddeld een 9,8, belandde er afgerond op zijn diploma alsnog het eindcijfer 10.

Na de examens verheugt Christian zich op een examenreis naar Salerno, „met alle acht jongens van het gymnasium”. De Italiaanse havenstad was hen aangeraden door hun docent Grieks. Het wordt een „ingepalmde drinkvakantie”, met uitstapjes naar de Vesuvius en Pompeï om „cultuur te snuiven”.

Ondertussen heeft hij al een kamer geregeld in Groningen. Daar maakt hij zich op voor de studie toegepaste natuurkunde. „In natuurkunde zit ook veel wiskunde.”

Gewoon wiskunde vond hij te abstract. „Dat je op papier bewijst dat het aantal priemgetallen oneindig is…” Op wat voor manier dan ook, met toegepaste natuurkunde wil hij een bijdrage leveren aan de innovatie, zoals met kernenergie. „Als ik de keuze heb, wil ik de wereld iets verder helpen.”