81 jaar vrijheid vieren op Bevrijdingsfestival Groningen. ‘Dit jaar mocht ik voor het eerst alleen’

De Bevrijdingsfestivalbingo in Groningen is binnen tien minuten afgevinkt. Kinderen met grote felgekleurde koptelefoons die hard geluid blokkeren. Vaders die met de kleintjes slepen. Eén of twee, op de arm of op de nek. Een dozijn kerels met knotjes. De daklozen die bij de ingang een bescheiden fortuin binnenharken met alle blikjes en flesjes waarvan de inhoud even voor binnenkomst naar binnen is gejaagd. En eenmaal binnen die ene jonge vader die in de kinderwagen van z’n kleine toch een blikje speciaalbier heeft weten te vervoeren. De slimmerik.

Verder viel dinsdag op het festival ook op hoe iedereen diep in zijn jas gedoken bleef. „De zon gaat zo schijnen”, beloofde de MC van het hoofdpodium vlak voor 15.00 uur. Een belofte – zo zou blijken – die hij niet waar kon maken. Het kan de reden zijn dat het relatief rustig oogde op het Bevrijdingsfestival. „Dit is niet echt mijn festivalweer”, moppert een 38-jarige bezoeker die met zijn drie kinderen is gekomen.

Niettemin waren er nog altijd veel mensen die in Groningen de vrijheid vierden en genoten van ontspanning, met name een heleboel gezinnen. Niet voor niets stelde creatief producent Ebel Jan van Dijk dinsdag in deze krant dat het Bevrijdingsfestival de plek is waar kinderen hun eerste stapjes zetten op de festivalmat.

Illustratief daarvoor: vader Wesley Huisman (44) uit Groningen staat met een brede glimlach vier kinderen staat te filmen onder de Indonesische muziek van Nusantara Beat. De uitbundigheid spat eraf bij de twee meisjes en twee jongens. „Stop even”, hij grijpt in. Het gaat even te wild bij de dansers. Eentje valt hard op de grond. Maar ach, het is gras. En het is feest. Dus is het verdriet gauw voorbij. „We gaan elk jaar met de kinderen.”

Huisman is echt een festivalganger. „Maar normaal met wat meer bier.” Vandaag – met de kinderen onder zijn hoede – doet hij het rustig aan. Mogelijk komt hij vanavond nog even terug, maar dan met alleen verantwoordelijkheid voor zichzelf.

Even voor het vrijheidsvuur wordt ontstoken zingt Groninger muzikant Jan Henk de Groot zijn lied over de 3-jarige Bobby de Wilde. Een struikelsteen in de Folkingestraat herinnert aan dit Joodse jongetje dat op de trein naar vernietigingskamp Sobibor werd gezet. „Klaain jonkje van drij mit oetkiek zo vrij.” Een foto van het Joodse gezin op een groot LED-scherm. Het zijn deze momentjes die kippenvel veroorzaken, momentjes waarbij expliciet even stilgestaan wordt bij de Nederlandse vrijheid die al 81 jaar duurt, maar nog altijd niet vanzelf spreekt.

Enfin, lichtvoetigheid is natuurlijk vooral het kenmerk van een dag als deze. Meer dan ooit is het festivalterrein ingedeeld in speelse hoekjes waar iets te beleven is. De kinderactiviteiten lijken flink uitgebreid. Klimmen, springen, oud-Hollandse spelletjes en meer. Lopend langs alle kleinere podia en artiesten, komt de bezoeker ook langs kleine podia waar salsa of streetdance plaatsvindt. Of silent disco op het podium van typisch Gronings ice tea drankje Bozu. En natuurlijk het jaarlijkse reuzenrad.

Als publiekstrekker Douwe Bob begonnen is aan zijn optreden, kijkt Norah de Haan (16) uit Nieuwe Pekela van een afstandje toe. Zij is vandaag vooral gekomen voor zangeres Sophie Straat. Door even op afstand te zitten, spaart ze haar oren nog een beetje. Straks hoopt ze vooraan te staan. „Ik kom hier al veel vaker met mijn ouders. Dit jaar mocht ik voor het eerst alleen.”

Waarom de 16-jarige hier dus is? „Voor Sophie Straat. En voor gezelligheid. En ik vind het belangrijk dat we de vrijheid vieren.” Zo, daar hoeft niks meer aan toegevoegd te worden.