Trees Hekman van platenzaak Hekman Muziek. Foto: Huisman Media
Hekman Muziek bestaat 100 jaar. Deze mijlpaal laat Trees Hekman, derde generatie eigenaar, tot dusver geruisloos voorbij gaan. Trees is inmiddels de zeventig gepasseerd, ‘mijn echte leeftijd doet er niet toe’, maar van ophouden weet ze niet. ,,Ik beleef er nog elke dag plezier aan. Zo lang jong en oud hier over de vloer komen ga ik door.”
Grote posters van Led Zeppelin, Jimmy Hendrix en The Beatles hangen aan de muur in de werkkamer op de eerste verdieping. In kasten liggen talloze toneelboekjes opgestapeld. ,,Die zijn nog van grootvader. In zijn tijd waren er ontzettend veel toneelverenigingen. Tegenwoordig worden ze niet meer verkocht. Misschien moet ik dat allemaal maar weggooien”, oppert ze.
Wat verder opvalt is een rij gitaren, ,,Ik moet er weer een aantal akoestische bestellen”, en veel familiefoto’s in zwart-wit. Uit vervlogen tijden.
Geen vierde generatie
,,Dit was het domein van mijn vader (Jelte, red). Hij is in 2017 overleden op 98-jarige leeftijd. Ik heb hem opgevolgd. Als klein meisje hielp ik al mee in de zaak. Ik ben er nooit meer weggegaan. Ik vond het mooi om mensen te helpen. Die drukte, vrolijke mensen die met mooie muziek naar huis gingen.
,,Mijn zuster had hier niets mee. Ik was dus de gedoodverfde opvolger. Ik wilde ook wel kunstenares worden, maar dat vond mijn vader geen goed idee. Geen droog brood mee te verdienen, stelde hij. In 1980 heb ik de zaak al met mijn toenmalige man Bert Dost overgenomen.”
,,Mijn dochter woont in Amsterdam. Zij wil de zaak niet overnemen. Dus een vierde generatie komt er niet op deze winkel. Dat vind ik niet erg. Het is zoals het is. Ik blijf daarom maar zo lang mogelijk doorgaan. Niet omdat het moet, maar omdat ik het leuk vind.”
,,Mijn dochter heeft wel eens gezegd: ‘Ik pak het boeltje in Winschoten op en laat het verhuizen naar Amsterdam’. Maar daar moet ze maar niet aan beginnen. Ze wil ook nog iets organiseren vanwege het honderdjarig bestaan. Maar wat? Van een klein concert in de zaak houd ik niet. Dat geeft te veel lawaai.”
Van metselaar tot muziekhandelaar
Opa Hekman begon de zaak in 1925. Hij was toen muziekhandelaar, maar richtte zich met name op het repareren van orgels. De zaak was toen nog gevestigd aan de Vissersdijk. Vijf jaar later, in 1930, verhuisde hij naar het pand waar Hekman Muziek nog altijd is gevestigd: aan de Torenstraat. Hoewel hij niet opgeleid was tot drukker, drukte hij zijn eigen boekjes.
Dat opa muziekhandelaar werd was een speling van het lot. Als metselaar en schoorsteenbouwer kreeg hij longproblemen. Een andere baan zoeken was noodzakelijk. Zijn opvolger Jelte, de vader van Trees, bouwde de zaak verder uit. Niet alleen met de verkoop van elpees, maar ook met muziekinstrumenten in de etalage. Vooral gitaren en accordeons.
De luisterbar, met koptelefoons, is er nog altijd, al wordt er niet veel gebruik meer van gemaakt. ,,Vroeger hingen de dj’s hier de hele middag rond in de winkel. Singles uitzoeken en luisteren maar. Tegenwoordig komen de mensen binnen en weten ze direct wat ze willen.”
Singletjes zijn niet meer zo populair. Elpees, vinyl, zijn al enkele jaren aan een revival bezig. ,,Maar bij ons in de zaak nooit echt weggeweest”, weet Trees. Ook niet toen de cd in opmars kwam. Ze heeft recentelijk zelfs weer nieuwe platenbakken laten maken.
Oordopjes
Ze loopt langs de bakken die centraal staan opgesteld in de winkel. Ze pakt er een dubbel elpee van Rod Stewart uit. ,,Het vinyl is groen. Of deze van DeWolff. Ken je ze? Veel platen zijn gekleurd. Dat is mode. Wel mooi toch? En naar Oasis is op dit moment ook weer veel vraag.”
Veel elpees van bekende en minder bekende bands liggen voor het grijpen. ,,Je zou het niet denken, maar bij ons is klassieke muziek ook populair. Duitse schlagers niet meer, dat was ooit. Toen kwamen er ook veel Duitse klanten.”
Zelf luistert ze alle dagen naar muziek. Om bij te blijven en om mensen vakkundig te kunnen helpen. Als liefhebber van muziek bezoekt ze nog altijd concerten. Maar de muziek is tegenwoordig zo hard. ,,Ik heb meestal oordopjes in. Laatst nog in Winschoten bij het optreden van Wild Romance. Waarom moet de muziek zo hard? Ik zal de burgemeester eens vragen hoeveel decibel er geproduceerd mag worden. Je kunt niet eens met elkaar praten.”
Als kind uit de sixties bezocht ze vaak concerten van The Beatles, haar favoriete band. Maar haar smaak is niet in een categorie te vatten. Zelf speelt ze klassiek gitaar en had ze pianoles. Met Bert, haar ex-man, met wie ze lange tijd de winkel runde, heeft ze nog steeds goed contact. Achter de schermen doet hij af en toe nog wat werk. Zoals het repareren van gitaarsnaren.
Dan komt er weer een klant in de winkel. Hij zoekt iets wat helaas niet aanwezig is. ,,Dan bestel ik het voor u. Goed?” Zo gaat het dagelijks, vertelt Trees. ,,Vroeger kwamen hier de managers van de platenlabels, maar tegenwoordig koop je het via internet groot in. Ook wel handig. En het wordt nog altijd goed verkocht. Ook de jongelui komt nog steeds. Gelukkig is de loop er nog lang niet uit.”
Trees Hekman voor haar pand aan de Torenstraat. Foto: Huisman Media
