Is Gouke Moes uit Groningen de spreekbuis van het inheemse volk?

Met zijn vage plan voor een proefproces tegen massamigratie wist de jonge frisse Groninger van de BBB deze week veel aandacht te trekken. Op het schild gehesen door Wierd Duk, opgehemeld door Mona Keijzer, is hij veel meer dan zij de belichaming van de gewone man.

Gouke Moes is pas 34, was tot voor kort mbo-docent en edelsmid en schopte het totaal onverwacht tot minister van Onderwijs. De eerste minister op die post zonder universitaire opleiding in vele tientallen jaren. Eerlijk is eerlijk: hij deed het als minister niet eens slecht. Bleef koelbloedig tijdens Kamerdebatten, antwoordde zakelijk en soms spitsvondig en deed grotendeels braaf wat ambtenaren van hem verwachtten.

Zelfs toen hij in Den Haag door de mangel werd gehaald om oude tweets over een regenboogzebrapad in Appingedam, hield hij zich staande. In Groningen kreeg hij er al eerder klappen voor, omdat hij het kalken van hakenkruizen even erg leek te vinden als die regenboogzebra zelf. In de Tweede Kamer werd het nog eens dunnetjes over gedaan.

Drie weken geleden was het feest op het ministerie voorbij. Maar Moes lijkt de smaak van de landelijke politiek te pakken te hebben. Hij werd vice-voorzitter van de Stichting Democratische Vernieuwing en zocht de publiciteit met het proefproces tegen migratie. Want de Nederlandse cultuur wordt volgens hem bedreigd door buitenlandse invloeden.

Dat werd een wisselend succes. Bij Nieuws van de Dag stak Thomas van Groningen eerst al de draak met zijn T-shirt en stelde hij de vraag hoe logisch het is om met wachtgeld van de staat diezelfde overheid aan te klagen. Angela de Jong herhaalde het grapje de volgende dag in haar column in het AD.

Bij Pauw en De Wit ging het nog harder. Moes zat moederziel alleen tegenover Sylvana Simons, Carola Schouten, Christianne van der Wal en Henri Bontenbal. Hij had geen antwoord op de vraag die steeds terugkwam: wat is nou eigenlijk het inheemse volk? En mag Sylvana Simons daar ook bij?

Moes reageerde nog wel ad rem op een grapje van Pauw over de Engelstalige aanmoediging van Keijzer op X: Go Gouke, terwijl hij toch zo tegen de verengelsing strijdt. Hij zou Mona er streng op aanspreken. Toch bleef het beeld na zijn optreden hangen van iemand die zijn verhaal niet rond krijgt.

Maar daar gaat het niet alleen om. Hij kwam volop in de schijnwerpers. Gouke Moes zou zomaar een mooie politieke toekomst kunnen krijgen. Op de sociaal-conservatieve vleugel is het dringen maar een echte politieke verlosser is er nog niet. Wilders oogt sleets, BBB wankelt, er zijn veel stemmen te winnen.

Columnist Sander Schimmelpenninck noemt deze politieke hoek vaak ‘domrechts’, een stroming die welvarende Nederlanders neerzet als slachtoffers van migranten, klimaatbeleid en woke. Als we zijn terminologie volgen, hebben de populistische politici in Gouke Moes misschien wel de ideale ‘edele wilde’ gevonden; authentiek, bedreigd en permanent miskend. Wie beter dan hij kan zich geloofwaardig opwerpen als beschermer van het ‘inheemse volk’?

Politiek duider Joost Vullings speculeerde in zijn podcast al eens dat Wierd Duk en Mona Keijzer zomaar samen een nieuwe politieke beweging zouden kunnen optuigen. Gouke Moes zou daarin ideaal passen: jong, onbedorven, niet vastgekoekt in Den Haag. De edele wilde, klaar om namens het inheemse volk te spreken. Nu nog leren zijn zinnen af te maken.