Tijdens festival Op Roakeldais in Warffum bloeit de liefde op. ‘Andrea moet nog wennen aan de Groningse nuchterheid’

In Warffum weten ze het al decennia: het internationale, meerdaagse festival verbindt mensen uit alle windstreken met inwoners van het Hogeland. Gastgezinnen ontvangen dansers uit de hele wereld, en niet zelden leidt dat tot langdurig contact, soms zelfs tot huwelijken en kinderen.

Een van de voorbeelden is de band tussen Ageeth Westerlaken‑Hovenkamp (53) uit Kantens en de Spaanse Puri Caja (54) uit Alhama de Murcia, in het zuidoosten van Spanje. Ze ontmoetten elkaar als dertienjarige meisjes, toen Puri (’spreek uit Poedie’) tijdens Op Roakeldais bij de familie Hovenkamp verbleef. „Het klikte direct. Ook na haar vertrek hielden we contact. We gingen ook geregeld bij elkaar op vakantie. Puri zegt altijd: jij bent mijn zus in Nederland. En zo voelt het ook”, vertelt Ageeth.

De vriendschap kende een stilteperiode. Ageeth verhuisde, en haar leven stond meerdere keren op z’n kop. „Dan is Spanje ineens ver weg. We hadden nog wel contact, maar spaarzaam.” Tot ze elkaar acht jaar geleden via Facebook weer vonden. „Alsof er niets was gebeurd. We pakten de draad weer op. Wat was ik blij.”

Tegenwoordig reist Ageeth elk jaar met haar man in de camper door Spanje. De toeristische costa’s slaan ze over. „Dat is geen Spanje.” De route leidt steevast naar Puri.

„Mijn man moet elk jaar weer wennen aan die Spaanse hartelijkheid. De hele familie omarmt ons. Mijn man mag dan een Brabander zijn, maar je hebt Brabanders en Brabanders”, lacht Ageeth. „En dit is een man die absoluut geen carnaval viert. Toen ik hem leerde kennen, wist hij ook niet van het bestaan van Op Roakeldais.”

Het leven van Ageeth kende zware tijden. Haar eerste man overleed toen ze 26 was. „We woonden toen in het westen van het land. Ik bleef achter met mijn zoontje. We zijn toen terug naar het Noorden gegaan. Mijn ouders zijn in die tijd ook verhuisd. Er gebeurde veel.”

Later verloor ze haar enige zoon Jarik, die in 2017 om het leven kwam door een tragisch ongeluk in Eppenhuizen. „Hij was mijn enige kind, en nog maar 19. En ja, na zo’n ongeluk, zo rauw, zo vreselijk, had ik eigenlijk meer oog voor de vrienden van mijn zoon dan voor mijn eigen vrienden”, vertelt Ageeth.

Ze moesten examen doen, ze hadden net een vriend verloren, ze moesten door. Zo goed ik kon heb ik geholpen. Dan staat je leven op zo’n punt dat we elkaar even kwijt waren. Maar dat gaat niet weer gebeuren. We laten elkaar niet meer los.” Ook Puri had van alles meegemaakt. „Daardoor verlies je elkaar wat uit het oog. Maar na dat eerste berichtje heb ik direct gebeld. We pikten, ouder en wijzer geworden, de draad weer op. De vriendschap was eigenlijk nooit weg; die is alleen sterker geworden.”

„En dat is het bijzondere van een langdurige vriendschap. We kunnen praten over vroeger, over dingen die er echt toe doen.” Zo vroeg Puri hoe Ageeth na het verlies van Jarik verder kon. „Hoe heb je je leven weer opgepakt? Ze had het over haar eigen moeder, die ook een tragisch verlies had meegemaakt. Die kon dat niet. Ik kende haar moeder nog. Ze was inderdaad altijd in het zwart, maar altijd hartelijk. Ze stond klaar voor iedereen.” Puri vertelde dat haar moeder in rouw was na het overlijden van haar broer en eigenlijk geen oog meer had voor anderen, ook niet voor haar kinderen. „Maar ik zag ook een andere kant. Ze hoort van mij dat ze toch ook anders was. Dat zijn waardevolle dingen om te delen.”

„De vriendschap is volwassen geworden,” zegt Ageeth. „We vinden elkaar. Dat komt omdat we op elkaar lijken. We kunnen lachen om dezelfde dingen en serieuze gesprekken voeren.” De twee vrouwen doen zelfs bijna hetzelfde werk: Ageeth is praktijkondersteuner somatiek bij een huisartsenpraktijk in Loppersum, Puri is verpleegkundige in La Hoya de Murcia.

Woensdagavond komen Puri en haar vier zussen aan op Schiphol. „Het wordt pittig, vooral voor mijn man: vijf Spaanse dames over de vloer. Maar het wordt leuk. Elke dag Op Roakeldais, een dag naar het Forum in Stad, de provincie in, en op de laatste dag willen ze nog naar Amsterdam. Puri en Spanje zitten in mijn hart.” Ze lacht. „Ik zie mezelf nog wel een Benidormbastaard worden. Alleen dan niet aan de toeristische kust.”

Bennie Vogel (51) uit Hoogezand leerde in 1996 de toen 20‑jarige Siti uit Bandung (West‑Java) kennen op Op Roakeldais. „Mijn ouders waren dat jaar gastgezin voor buitenlandse artiesten, onder wie een vriendin van Siti. Die verbleef elders, maar kwam wel regelmatig bij ons over de vloer.” Het was geen liefde op het eerste gezicht. Bennie vertelt dat hij nogal verlegen was, waardoor het even duurde voordat er echt een vonk oversloeg.

Een jaar later reisde Bennie samen met zijn ouders naar Indonesië, op uitnodiging van de vriendin van Siti die bij hen had gelogeerd. Ze gingen naar een bruiloft in Bandung. „En daar zag ik Siti opnieuw.” Vanaf dat moment groeide hun contact. Bennie ging elk jaar naar Indonesië op vakantie. Wat begon als vriendschap, groeide langzaam maar zeker uit tot veel meer. „Siti is de liefde van mijn leven.” In 2003 trouwden Bennie en Siti. Een jaar later verhuisde Siti naar Nederland. Ze wonen inmiddels alweer jaren in Hoogezand, maar zijn nog steeds actief als vrijwilliger in Warffum.

Samen kregen ze twee kinderen: Bram (21) en Kevin (12).

Het festival in 2006 was bijna ten einde toen stratenmaker Hilbert Korthuis (42) uit Warffum op Andrea Molina afliep en zei: „Ik vind je wel leuk. Ik kom een keer langs in Guatemala.” Andrea en een vriendin verbleven bij zijn ouders thuis. Dat zal wel, dacht zij toen. Maar zes maanden later stond hij inderdaad bij Andrea op de stoep. „Ik ben er drie weken geweest. We waren vrienden en werden verliefd.”

Ze moest, en misschien nog wel steeds, wennen aan de Groningse nuchterheid vertelt Hilbert. Toen Andrea een keer op verrassingsbezoek naar Groningen kwam, reageerde Hilbert ’Gronings uitbundig’. „Iets van moi of hoi. Ik was ontzettend blij om haar weer te zien, maar dat uitte zich misschien iets te onderkoeld.” Dat mag dan zo zijn: de liefde groeide. In 2008 werd er in Guatemala getrouwd. „En in 2009 kwam Andrea deze kant op.’’ Op Roakeldais zijn ze uiteraard nog elk jaar te vinden. “Dat slaan we niet over.”

Samen kregen ze drie kinderen: Levi (9), Victoria (7) en Mila (6)