Mawi brengt Mexicaans Día de los Muertos naar Warffum. En hoe! ‘Waarom herdenken wij eigenlijk zo hard en stijf?’

Het is een kleurrijk herdenkingsfeest vol muziek, eten en rituelen, waarbij overleden dierbaren worden geëerd in een warme, feestelijke sfeer. Allerheiligen, Allerzielen, Halloween en Día de los Muertos: ze lijken op elkaar. Het zijn vieringen rond de dood en het herdenken van dierbaren.

De Roakeldaishal is zaterdagavond tot de nok toe gevuld. Papieren slingers hangen aan het plafond, speciaal overgevlogen uit Mexico. Net als de band Imaginason uit Mexico-Stad, die opzwepende muziek speelt. De geur van taco’s, nacho’s en wierook vult de ruimte. Mandjes met bloemen staan verspreid door de zaal. Op de altaren liggen foto’s, kaarsen, oranje en gele bloemen, en persoonlijke voorwerpen van overledenen.

Het feest is een initiatief van Mawi Hernandez, geboren en getogen in Mexico. Jaren geleden kwam ze als danseres naar Warffum voor het Op Roakeldais dansfestival. Ze bleef, raakte verknocht aan het dorp en opende samen met haar man David Kloosterhuis het Mexicaanse restaurant Cielito Lindo.

,,We vieren het leven en eren onze dierbaren”, zegt Kloosterhuis. ,,Het idee is dat de doden even terugkomen om samen te zijn met hun familie.”

Mawi Hernandez verbeeldt zaterdagavond La Catrina, een elegante vrouwelijke figuur uit de Mexicaanse cultuur die symbool staat voor de dood en het leven. In een uitbundig kostuum schrijdt ze tussen het publiek, begeleid door muziek en zang.

Als de deur opengaat, ze binnenkomt en vanuit achter in de zaal de kreet „Andale” klinkt, Spaans voor ‘kom op’, schieten de ogen van Elza Meijer (67) uit Bedum vol. ,,Dit is zo mooi. Ik word er emotioneel van.”

Dana Hernandez, een nichtje van Hernandez, loopt zoekend naar voren, op weg naar haar ’overleden oma’ die ze bij het altaar vindt.

Als La Catrina bij het hoofdaltaar, waar een enorm portret van kunstenares Frida Kahlo hangt, een ceremonie uitvoert met uitbundig geschminkte dames, wijst Meijer naar de zijkant.  ,,Ik heb een foto van mijn man Eltjo meegenomen. Hij is vier jaar geleden overleden, eind oktober. Maar hij is nog bij me. Ik heb een kaarsje gebrand.”

Ze fluistert. ,,Ik besef hoe belangrijk het is om herinneringen te delen. In een warme sfeer, met licht en muziek, met een feest. Zo’n manier van herdenken mis ik bij ons. In sommige kerken mag je niet eens een kaarsje opsteken.”

Christa Smit (58) uit Warffum heeft twee foto’s op het altaar geplaatst: van haar broer en haar moeder. ,,Het is heel mooi om dit zo te doen. Samen zijn is belangrijk. Ze zitten in mijn hart. Vorig jaar wilde ik ook gaan, maar toen was de zaal al volgeboekt. Toen heb ik thuis een kaarsje opgestoken.”

Een proost op Mexico klinkt: „Salud.” De band begint te spelen. ,, Toen ik die trompet hoorde, ging het even mis. Dat was echt iets van mijn vader’’, vertelt Harma Keizer (65) uit Baflo. Ze verloor in korte tijd haar moeder en tante. ,,Een eeneiige tweeling. Ze zijn 93 geworden, moeder overleed in juli, tante in oktober. Ik was mantelzorger. Mijn vader is vorig jaar overleden.’’

Haar man Piet wees haar op deze avond. Ze schiet vol en raakt geëmotioneerd.  ,,Waarom moet herdenken bij ons vaak zo hard en stijf? Mensen van wie je nog steeds houdt: we vergeten jullie niet. Jullie zijn er nog.’’ Piet knikt.

Dan klinkt het opnieuw: „Salud.” De muziek begint weer. ,,Het is vooral ook feest’’, zegt Kloosterhuis. Er wordt gelachen, gesmikkeld en geproost. ,,Día de los Muertos is geen somber moment, maar een viering van verbondenheid.’’ In Warffum smaakt het naar meer, vertelt Kloosterhuis die opgaat voor een derde editie.