Blowende Wil (71) moet haar woning in Kloosterburen uit. ‘Ruik jij hier wiet? Nee toch?’

De deuren van het appartement staan open. Wil is nerveus; ze moet misschien haar woning uit. En als ze nerveus wordt, snakt ze naar een joint. Zo is het altijd geweest. „Ik blow al meer dan vijftig jaar. Het is zelfmedicatie.”

De wiet kalmeert, brengt de onrust in haar hoofd tot bedaren. Maar de joint die normaliter haar zorgen dempt, zorgt paradoxaal genoeg deze keer voor een levensgroot probleem: ze dreigt haar huis te verliezen. De stichting Oldeheem, die het appartementencomplex beheert waarin ook een kinderopvang is ondergebracht, is de overlast van het blowen meer dan beu. Tijdens de rechtszitting op 23 maart werd onder anderen een medewerker van kinderdagverblijf Lutje Heem geciteerd. Ze gaf aan dat de slaapkamer van de baby’s, die zich in dezelfde gang als Wils woning bevindt, met enige regelmaat moet worden gelucht om de wietlucht eruit te krijgen.

Lutje Heem laat weten dat de wietlucht vooral in de gangen van het gebouw hangt. ‘Wij willen benadrukken dat wij altijd handelen volgens de geldende richtlijnen en protocollen, en dat de veiligheid en het welzijn van de kinderen bij ons voorop staat.’

Wil huurt sinds 1 mei 2024 een appartement in het voormalige verzorgingshuis ’t Olde Heem. Ze woont er graag; er is genoeg ruimte voor haar beelden van speksteen en haar hond Bliksem, een straathond uit Roemenië. Kat Bikkel zwerft ook ergens rond. Het is de vraag hoelang ze dit nog haar thuis mag noemen. „Ze willen me eruit hebben.” Ze fluistert het bijna. „Waarom? Omdat ik overlast zou veroorzaken. Men klaagt over stank. Maar ruik jij hier wiet? Nee toch? Nou dan.”

De stichting besloot niet van de ene op de andere dag Wil uit haar huis te zetten. Er waren gesprekken, waarschuwingen, nog meer gesprekken en waarschuwingen, en toen dit niet hielp, volgde het onvermijdelijke dossier. Wil laat een deel zien. Toegegeven: de formulering oogt ietwat komisch. Wil en twee andere bewoners die ook blowen, worden als ‘verdachten’ aangemerkt. Het dossier meldt niet alleen de hoeveelheid klachten, maar ook waar en wanneer er overlast werd ervaren.

Wil rookt naar eigen zeggen ongeveer vijf joints per dag, waarvan er twee als ze met de hond wandelt. „Daar kan niemand toch last van hebben?” Maar van de overige drie wel. Er zijn klachten van onder meer de oudercommissie van de kinderopvang, personeel en andere bewoners. Stoppen zit er niet in, zo geeft Wil aan. Ze is via de huisarts aangemeld bij de verslavingszorg, maar de behandeling is nog niet gestart.

De rechter vroeg Wil tijdens de zitting onder meer of ze ervan op de hoogte was dat er in ‘t Olde Heem niet mag worden geblowd. Zeker, ze wist voorafgaand aan de ondertekening van de huurovereenkomst dat er niet in of nabij het gebouw mocht worden geblowd. Deze maatregel werd vanwege eerdere wietoverlast van andere bewoners in de huisregels opgenomen.

Dus waarom rookt ze dan toch die joint? Wil legde uit dat ze de indruk kreeg dat het werd gedoogd, omdat ook andere bewoners blowen. Ze zet er daarom ook grote vraagtekens bij dat zij de bron zou zijn van alle ervaren overlast, zoals die van de wietlucht in de slaapkamer van de baby’s. „Als ik in huis rook, doe ik dat in de opening van de tuindeur. Het bestaat gewoon niet dat de lucht in die slaapkamer kan komen.”

Ook andere huurders die wiet gebruiken, zijn door de stichting gewaarschuwd, maar het conflict met Wil speelt al langer dan een jaar. Het bestuur van de stichting, zo werd tijdens de zitting duidelijk, is er helemaal klaar mee. Wil moet vertrekken.

Ze maakt zich zorgen. Lukt het haar op tijd een woning te vinden als het vonnis in haar nadeel is? Is er ruimte voor Bliksem en Bikkel? Wil rolt een joint en neemt een trekje. Ze sluit haar ogen en verwelkomt de rust. De tuindeur staat open.

De rechter doet op 21 april uitspraak.