Huisarts Jacomien (61) vindt eindelijk opvolger in Baflo. En dat is niet het enige goede nieuws. 'We gáán bouwen'

Ze gaat heel wat optimistischer het nieuwe jaar in dan ze aan 2024 begon. Huisarts Jacomien Heath werd er wel eens moedeloos van, de afgelopen jaren.

Iedereen is enthousiast: de gemeente omarmt haar plan, de provincie springt bij met anderhalve ton subsidie en vastgoedontwikkelaar Zenzo staat te trappelen om met de bouw te beginnen. En toch kwam haar Zorghoes Baflo maar niet uit de startblokken.

Maar ziedaar: op de drempel van het nieuwe jaar ziet de wereld er ineens een stuk zonniger uit. Er moeten nog heel wat hobbels worden genomen, maar een cruciale stap is gezet nu ze eindelijk een kandidaat-opvolger heeft gevonden.

Binnenkort draait haar jonge collega zijn eerste dienst in Baflo. Eerst als waarnemer, maar met het serieuze voornemen om nog dit jaar mede-eigenaar te worden en uiteindelijk de praktijk volledig over te nemen als zijzelf over een jaartje of vier met pensioen gaat.

„Dus ja, daar hebben we tijdens oudjaarsnacht wel even een glaasje champagne op gedronken om twaalf uur”, lacht een opgeluchte Jacomien Heath in de spreekkamer van haar huidige, veel te krappe praktijk. De afspraken zijn nog pril en het is nog te vroeg om nu al gezamenlijk in de publiciteit te treden, maar de Baffelder huisarts is vol vertrouwen.

En daar zag het heel lang niet naar uit. Vier jaar lang zocht ze naar een opvolger die haar plattelandspraktijk na haar pensioen zou kunnen voortzetten. Vergeefs. Zoals zoveel collega’s in het land liep Heath keihard tegen het groeiende tekort aan jonge huisartsen aan.

„Ik heb het echt overal geprobeerd”, verzucht ze. „Ik heb advertenties opgehangen bij de huisartsenopleiding, de dokterdienst, de ziekenhuizen. Ik heb ook wel een aantal kandidaten gehad, maar die haakten om verschillende redenen toch telkens weer af. Of ze bleken toch minder serieus dan gedacht.”

En ja, daar speelde het feit dat haar praktijk op het weidse Hogeland ligt, zeker een rol in. „Op het platteland is het toch anders dokteren dan in de stad”, weet ze als geen ander. „Als dorpsdokter leef je toch onder een vergrootglas. Iedereen kent je. Voor mij maakt het dat juist leuk, maar het is wel iets waar je bewust voor moet kiezen.”

Dat is toch echt anders dan in de stad, weet ze van haar jaren als huisarts in een duo-maatschap in de Groningse stadswijk Vinkhuizen. „Een plattelandspraktijk vraagt een net iets andere manier van kijken naar je vak en naar waar je je grenzen legt tussen werk en privé.”

Veel jonge collega’s hebben er geen trek meer in om de klok rond bezig te zijn met hun praktijk en in hun eentje alle verantwoordelijkheden te dragen die daarbij komen kijken. Met een praktijk als de hare, met 2270 patiënten verspreid over het Hogeland, is het flink aanpoten. „Dit is geen vak voor een 40-urige werkweek”, zegt Heath.

Als ze vanaf 8 uur ‘s morgens spreekuur heeft gedraaid en haar rondes heeft gereden langs dorpjes van Pieterburen tot Sauwerd, zit ze na het avondeten steevast nog makkelijk tot tien uur thuis aan het bureau om al het bijkomende werk weg te werken. En dan zijn er, ook in de weekenden en avonduren, nog de thuisbezoekjes tussendoor. „Zeker sinds we in 2016 naar Baflo zijn verhuisd, wip je toch nog sneller even langs bij een terminale patiënt of bij iemand van wie je weet dat-ie slecht nieuws heeft gehad in het ziekenhuis.”

Soms is dat zwaar, hoeveel ze ook van haar vak houdt. „Zeker in die periode waarin het maar niet lukte om waarnemers te vinden, heb ik wel momenten gehad dat ik dacht: Dit is niet leuk meer. Ik heb een jaar gehad dat ik gewoon niet met vakantie kon, zelfs niet éven. En dat heb je gewoon wel nodig, zeker als je een eenmanspraktijk bent: dat je even die batterij weer op kan laden. Dan merk je hoe kwetsbaar je bent.”

Evengoed: „Dít was wat ik altijd wilde: hier, op het platteland. Ik ben het gelukkigst als ik mijn rondes rij, langs dorpjes als Tinallinge, Westernieland of Eenrum. Met de laarzen aan over de deel, langs de koeien, naar de bedstee van de boer.” Ze herkent dat bij haar aanstaande opvolger. „Hij is een bevlogen en enthousiaste huisarts, die beseft wat er van je gevraagd wordt én bereid is de binding aan te gaan met het dorp. En, belangrijk: nieuwsgierig naar de patiënten, betrokken. Het doet me denken aan hoe ik er zelf in sta. Met alle managementstaken die er nog steeds bij komen, draait huisartsenzorg uiteindelijk om de mensen, van wieg tot graf.”

Het is van beide kanten een avontuur, maar ze gaan het met vertrouwen aan. Niet alleen het aanstaande overnametraject maar ook het nieuwbouwproject. Op de beoogde locatie, op de oude plek van de gesloopte Daltonschool bij de entree van het dorp, gaat iets moois ontstaan. Niet alleen hun eigen praktijk krijgt er een plek, maar ook een fysiotherapeut, apotheek, tandarts, er zijn contacten met Certe over een bloedonderzoekslab en als het aan Heath ligt kunnen er straks ook röntgenfoto’s worden gemaakt. „Zodat mensen uit de streek niet meer helemaal naar de stad hoeven voor een foto van een pols of een enkel.”

De opluchting is groot nu er met de komst van haar opvolger een extra kartrekker bij komt die het Zorghoes ook na haar pensioen draaiend kan houden. Eind 2026, begin 2027 moet het er kunnen staan, hoopt Heath. Ineens is er een heel nieuw perspectief: „Ik heb de afgelopen jaren regelmatig gedacht: straks trek ik hier de deur dicht en dan is de huisartsenzorg hier gewoon wég. Het was lang onzeker welke kant het uit zou gaan maar nu is er eindelijk duidelijkheid. We gáán bouwen en de huisartsenzorg blíjft gewaarborgd, dat zijn twee enorme pakken van mijn hart.”