Marga de Zwart heeft alle 127 boeken van haar moeder Henny Thijssing-Boer gelezen. Foto: Huisman Media
Henny Thijssing-Boer (Sint-Annen) schreef 127 boeken, verkocht daar 2 miljoen van en de Groningse werd ‘de koningin van de streekroman’. De ‘schuld’ van haar dochter. Die ging het huis uit.
Ze begon te schrijven uit verdriet. Henny Thijssing-Boer (1933-2011) bekende het in november 1985 in de Story. Het blad plaatste een drieluik met haar en twee andere veel verkopende auteurs: Toon Kortooms en Jannetje Visser-Roosendaal.
‘Mijn dochter trouwde heel jong en ze ging meteen met haar man naar Duitsland. Ik miste haar verschrikkelijk. We waren zulke fijne vriendinnen. Ik dacht: daar zit ik nou, zonder haar. Om mijn eenzaamheid te breken ben ik maar aan het schrijven van een boek begonnen.’
Henny Thijssing-Boer met Toon Kortooms en Janny Visser-Roosendaal in de Story. Foto: DVHN.
Schuld van haar dochter
Die dochter heet Marga de Zwart (71), woont met man Ad in Scheemda en bevestigt dat het haar ‘schuld’ was. „Ik was 18. Ad zat bij de luchtmacht, was gelegerd in Duitsland en we waren het heen en weer reizen een beetje zat. Maar je kreeg alleen een huis als je getrouwd was, vandaar.”
Soms, als Ad lang weg was, logeerde ze bij haar ouders. „Bij een van die keren was het: ,Ik heb wat geschreven, wil je dat lezen?’ Dat bleek een compleet manuscript. Ik moest soms huilen, want het was heel mooi. Op de suggestie om het uit te geven klonk het: ,Ach, hoe kom je erbij?’”
Eerste boek gelijk bingo
Thijssing-Boer benaderde toch maar een uitgever, Kok in Kampen. De Zwart: „Gelijk bingo. Het eerste boek, Als de tijd daar is, verscheen in 1976 en werd uitgereikt aan waarnemend burgemeester Gerard Boekhoven van Appingedam. Toen heel bijzonder.”
Ze kwam nog in hetzelfde jaar met een tweede boek, Hoeve Marloes, en schreef er uiteindelijk 127, waaronder negen trilogieën. Henny Thijssing-Boer werd daarmee ‘de koningin van de streekroman’.
Waarnemend burgemeester Gerard Boekhoeven neemt het eerste exemplaar van ‘Als de tijd daar is’ in ontvangst van Henny Thijssing-Boer. Foto: Persfotobureau D. van der Veen.
Meest uitgeleende schrijver
De Groningse verkocht naar verluidt 2 miljoen boeken, was lang de meest gelezen auteur van Nederland en stond jaren in de bibliotheek top 10 van de meest uitgeleende schrijvers. Ze ontving in 1996 een koninklijke onderscheiding en in 2002 de Zilveren Erepenning van de stad Groningen.
Een opmerkelijke prestatie, met alleen de lagere school. De Zwart: „Ze ging later wel Nederlands studeren omdat ze de manuscripten zo foutloos mogelijk wilde opsturen. Op haar hoogtijdagen produceerde ze twee tot drie boeken per jaar. Ook bijzonder, want mijn moeder deed gewoon het huishouden en mijn vijf jaar jongere broer Theo woonde nog thuis.”
Henny Thijssing-Boer voor de kast met haar boeken in 1997. Foto: Archief DVHN
Herenboeren en landarbeiders
Wat de boeken volgens dochter kenmerkte is ‘het levensechte’. De verhalen speelden zich aanvankelijk af in de wereld van herenboeren en landarbeiders. Een wereld die Thijssing-Boer goed kende, want opa uit Warffum was boerenarbeider.
Het schrijven werd haar dus ook niet met de paplepel in gegoten. Het gezin waarin ze opgroeide was arm, met zes kinderen. Op school schreef ze al wel opstellen die zo goed waren dat ze er de klassen mee langs mocht.
‘Het bleef maar borrelen’
Schrijven zat aldus in het bloed. En het moest er allemaal uit. Zelfs al had ze er geen cent voor gekregen, dan nog zou ze schrijven. Het bleef maar borrelen. „Mijn moeder had een levendige fantasie, maar ja dat spreekt voor zich natuurlijk.”
Van de streekromans stapte ze later over naar ‘gewone’ romans. Actuele onderwerpen werden niet vermeden. Het ging ook over lesbische vrouwen, een getrouwde man die homo bleek, liefde tussen de verschillende klassen en ze liet haar visie blijken over maatschappelijk en sociaal onrecht. „Er zat bijna altijd wel een liefdesverhaal in, ja.’’
Een kleine greep uit het 127 titels tellende oeuvre van Thijssing-Boer. Foto: DVHN.
Meedoen aan een quiz van de EO
Het verhaal in de Story was niet kenmerkend voor hoe Thijssing-Boer tegenover media en aandacht stond. Ze werd geïnterviewd, kwam op tv, onder meer in de talkshows van Sonja Barend en Ischa Meijer, maar daar was ze de persoon niet voor.
„Mijn moeder heeft zelfs meegedaan aan een quiz van de EO. Ze vond het vreselijk. Dat gaf zoveel stress. Toen ze ouder werd was het: ik doe dat niet meer.”
Meewarig doen over ‘die boekjes’
Ze voelde zich ook wat achtergesteld door de literaire wereld, waarin meewarig werd gesproken over ‘die boekjes’. Maar Henny Thijssing-Boer bleek een genre in haar eentje.
Hoewel het bijzonder was en de inkomsten het leven vergemakkelijkten, werd dat in het gezin amper zo ervaren. Haar schrijven was onderdeel van het dagritme. ’s Ochtends koffie met haar man en huishouden, warm eten en ’s middags tot vijf uur schrijven.
Henny Thijssing-Boer in 2002. Foto: Jan Willem van Vliet.
‘Gewoon een heel lief mens’
Ze was wel trots op haar oeuvre, maar ook verbaasd dat het er allemaal uitkwam en dat de boeken zo’n succes waren. „Hoe kan dat nou, hè?’’
Henny Thijssing-Boer stopte met schrijven op haar 75ste, haar laatste boek was Het jongetje Duco in 2008. Ze had longemfyseem, mede een gevolg van het vele roken, was soms erg ziek en het kostte steeds meer moeite, tot het niet meer ging.
Marga de Zwart heeft alle 127 boeken gelezen, sommige een paar keer. „Nu ze er niet meer is, ben ik blij dat ik heel erg heb laten merken dat ik trots op haar was. En ze was hartstikke lief. Belangstellend en zorgzaam. Gewoon een heel lief mens.”
Sint-Annen
Henny Boer werd geboren in Sint-Annen, dochter van landarbeider Klaas Boer en huishoudelijk werkster Martje van den Berg. Het gezin verhuisde op 9-jarige leeftijd naar Warffum. Ze trouwde in 1953 met beroepsmilitair Dolf Thijssing en kreeg met hem twee kinderen, Theo en Marga. De laatste woonplaats was Winschoten, op haar geliefde Groninger platteland.
Haar complete oeuvre werd in 2017 door zoon Theo overgedragen aan Groninger Archieven. Ze hoort bij de regionale cultuur, kwam uit Groningen, de hoofdpersonen hadden typische voornamen en het speelde zich nogal eens af in Groningen, of in fictieve Groningse dorpen.
Kon minder
Kon minder is een typisch Groningse serie over Groningers en over Groningen. Laat je verwonderen en inspireren of steek wat op. Want: is dit Gronings? Inderdaad. Dit is Gronings. Kon minder.
