Transportbedrijf Lommerts in Delfzijl was een sieraad voor Groningen. ‘Als je daar kon werken, had je het gemaakt’
Johan de VeerEemsdelta
Ja, het voelde als familie. Oud-werknemers van transportbedrijf Lommerts in Delfzijl zijn trots dat ze er hebben gewerkt. Zelfs 33 jaar na het faillissement willen ze elkaar ontmoeten en diep in de ogen kijken.
Dat gebeurt zaterdag in MuzeeAquarium in Delfzijl. Tijdens deze – goed bezochte – Lommertsdag worden veel verhalen over het bedrijf (1918-1992) verteld. Bezoekers vergapen zich aan films, foto’s en miniaturen van trucks, diepladers, kranen en zandzuigers. Ooit had het bedrijf van de grondleggers Jakob en Willem Lommerts 250 trucks en ander groot materieel, dat voor de naoorlogse wederopbouw ook wereldwijd werd ingezet.
Klaas Poort (75) weet nog dat hij werd aangenomen bij Lommerts en het nieuws in een volle huiskamer vertelde. ,,Een moment om nooit te vergeten. Je zag de mensen kijken. Als je bij Lommerts kon werken, had je het gemaakt.”
Poort was machinist op bulldozers en kraanwagens. Hij zat dicht bij huis in de Eemsdelta in het grondverzet voor de dijkverzwaring. Hij koestert de Lommertsdag, vanwege het enthousiasme, de teamspirit en de prachtige verhalen.
Als je een fout maakte, werd het je niet persoonlijk aangerekendZelf vertelt hij over die keer dat hij bij werkzaamheden met zijn gloednieuwe kraan buitendijks vast kwam te zitten tussen de Eemshaven en Spijk. ,,De kraan lag onder water en kon als verloren worden beschouwd. Als je een fout maakte, werd het je niet persoonlijk aangerekend, maar gezien als pech.” Volgens Poort was Lommerts een sociale werkgever, al moest er natuurlijk wel worden gepresteerd.
Henk Kruize (82) uit Noordbroek vertelt hoe hij vlak voor de kerstdagen in Zweden met zijn truck van de weg raakte. ,,Ik moest naar een garage. Dankzij alle hulp was ik toch nog op tijd thuis.”
Maar het was ook zwaar. Zoals die keer dat hem verzocht werd 25 ton aardappelmeel met de hand uit te laden. ,,Onmogelijk. Dat heb ik dus niet gedaan. Ik heb het bij anderen laten lossen. Op kantoor gaven ze me groot gelijk.”
Ooit zakte Kruize met zijn vrouw door het bed. ,,Ik heb het bed ingeladen en ben naar de werkplaats gereden. Daar hebben ze het spul weer aan elkaar gelast. Geweldig toch?”
Al op 45-jarige leeftijd werd de Noordbroekster afgekeurd, omdat zijn rug kapot was. ,,Voorheen was ik verhuizer. Sjouwde ik met zware kachels.” Na zijn afkeuring miste hij Lommerts enorm. Gewoon vanwege de goede sfeer en alles eromheen.”
Een vrouw toont buitengewone interesse voor een van de miniaturen. Ze herkent het type truck waarin haar man op 6-jarige leeftijd een rondje mocht meerijden met een chauffeur. ,,Hij is het nooit vergeten en heeft het er vaak over.”
Gert Jan Koning werkte bij Lommerts op kantoor en ging als begeleider weleens mee met transporten. ,,Niet vaak hoor, want kantoorwerk en meerijden ging niet zo goed samen.” Koning vertrok voor het faillissement in 1992 en zit in het zorgvervoer.
Een andere oud-werknemer vertelt hoe eigenaar Lommerts en zijn dochter ooit zwaar materieel kochten in Noord-Holland. Ze gingen met een enorme zak contant geld de trein in, rekenden daar af en reden hun nieuwe aanwinsten weer terug.
De personeelsfeesten van Lommerts zijn befaamd. ,,Grote Nederlandse artiesten als André van Duin kwamen naar Groningen. Het vijftigjarig jubileum, zo blijkt uit filmbeelden, werd groots gevierd.
Volgens Poort doet de manier waarop Lommerts in 1992 failliet ging nog steeds pijn. ,,Het bedrijf zag handel in fruittransporten en vertilde zich aan een investering in ‘de bananenterminal’ in de Eemshaven. Delen van Lommerts moesten worden verkocht om de zaak te redden. Dat lukte niet, waarna het transportbedrijf werd opgedoekt. „Doodzonde”, vatten bezoekers aan de Lommertsdag de ondergang van de onderneming kernachtig samen.
