Kees Bijmolt zette Appingedam op de kaart met Stadsloop en schaatsmarathon

Kees Bijmolt is een man van uitdagingen. Met hardlopen bereikt hij de (sub)top. Hij schaatst twee keer de Elfstedentocht. En 30 jaar lang rijdt hij op de racefiets 30 kilometer heen en terug naar zijn werk, dag in dag uit.

De geboren en getogen Damster is een sportman pur sang en in zijn jonge jaren helemaal weg van atletiek. De loper van GVAV Rapiditas - dan nog met een tak atletiek - presteert op nationaal niveau. Als twintiger reist hij met echtgenote Willie het hele land door voor wedstrijden en bereikt in 1969 een tweede plaats op de 800 op het NK in Groningen.

Na de geboorte van zoon René verhuist het jonge gezin Bijmolt van een flat naar een doorzonwoning in Appingedam. Kees stopt met hardlopen en gaat voetballen bij Pelikanen. Dichter bij huis, maar zelden thuis. De verzekeringsagent brengt vrijwel al zijn vrije tijd door bij de club. Voetballen, dingen regelen, organiseren, het eerste elftal leiden. Kleine René gaat iedere zaterdag met z’n vader mee, zijn drie jaar jongere broertje Stefan is niet van het voetbal. De broers gaan later samen windsurfen.

Het gezin verhuist naar Delfzijl waar René gaat voetballen bij ‘concurrent’ Neptunia. Kees is een echte Pelikanenman en blijft zijn club trouw. In 1998 keert het gezin terug naar Appingedam. Kees voetbalt dan zelf al jaren niet meer, maar is als bestuurslid heel actief bij de Pelikanen. Waar Kees ook gaat of staat, hij kent overal mensen en knoopt graag het gesprek aan. Later trekt hij als scout voor de BV Veendam langs noordelijke voetbalclubs, op jacht naar jonge talentjes.

Kees omarmt de Stadsloop Appingedam, die dan nog in de kinderschoenen staat, en ziet dat het beter kan. Hij gaat helpen en keert daarmee terug in de atletiekwereld waar hij zoveel mensen kent, al loopt hij al jaren niet meer. Kees weet de wereldtop te motiveren om mee te doen aan de tien-kilometerloop. Het evenement krijgt internationale allure en kan zich meten met de grotere stadsmarathons in de wereld.

Sponsoren vinden is voor hem geen probleem. Met een fotoboek en een enthousiast verhaal haalt hij bedrijven en organisaties binnen. De gemeente geeft alle medewerking om het steeds groeiende evenement mogelijk te maken.

Het gezicht van de Stadsloop maakt tussendoor ook een uitstapje naar de grotere broer, de 4 Mijl vanGroningen. Ook hier wendt Kees zijn contacten aan en inviteert hij de wedstrijdlopers. Als de organisatie besluit het werven van profs uit te besteden, houdt Kees het voor gezien. Waarom geld uitgeven aan iets wat jezelf kan regelen? ,,Weggegooid geld’, in zijn opinie.

In 2012 volgt een nieuwe uitdaging: de schaatsmarathon. Hans Meijer komt met het idee, maar heeft geen idee hoe. Hij gooit een balletje op bij Kees en als hij een dag later bij het organisatietalent langs gaat, ligt er al een plan de campagne klaar voor een wedstrijd voor de nationale marathontop. Schaatsbond KNSB is lyrisch over het draaiboek, dat nog altijd een blauwdruk vormt voor diverse wedstrijden in Nederland.

De landelijke televisie besteedt uitgebreid aandacht aan het evenement. Schaatsers onder hangende keukens, langs pakhuizen met hoge en lage kades, toegejuicht door hordes publiek op boogbruggetjes; het sfeervolle parcours met een hoog Anton Piek-gehalte maakt indruk. Heel wat anders dan de rondjes over een ijsbaan. Kees geniet met volle teugen. Zo’n prachtig evenement in zijn mooie Appingedam.

De schaatsbond is ook enthousiast en merkt de marathon aan als neo-klassieker. Helaas voor Kees en Hans, die boezemvrienden zijn geworden, komt er bij gebrek aan koude winters met natuurijs nooit een vervolg in het Natuurijs Klassieker Klassement.

Na de komst van een nieuwe voorzitter bij de Stadsloop zet de inmiddels gepensioneerde Kees in 2013 een punt achter zijn werk voor de run. Dat jaar ontvangt hij een koninklijke onderscheiding voor zijn jarenlange inzet voor de sport. Een jaar later volgt de Provinciale Sportprijs.

Kees is vereerd, maar werkt het liefst op de achtergrond. Als geen ander weet hij dat het allemaal nooit had gekund zonder al die andere vrijwilligers. In 2017 wordt op zijn initiatief voor vrijwilligers van evenementen in Appingedam een feestavond gehouden in de Nicolaïkerk.

Het lichaam laat hem steeds meer in de steek, maar stilzitten is niet bij. Op een elektrische fiets legt hij met Willie nog heel wat kilometers af. Hij geniet ook van de tuin bij de woning aan de Hertoginnenlaan. En van de praatjes met buurtbewoners. En voor de kleinkinderen Elle-Noor en Magnus gaat alles aan de kant.

Begin augustus geeft het lichaam van Kees plotseling op. Wat blijft zijn de zoete herinneringen aan een lieve man, vader en opa met een grote passie voor sport.