Foto van raamprostitutie op de Nieuwstad. Siese Veenstra
Groningen overweegt een ‘love hotel’: een plek waar sekswerkers legaal en veilig hun diensten kunnen aanbieden. Geen slecht idee, vinden sekswerkers en belangenbehartigers, ,,maar illegaal en onvergund sekswerk zal er niet door verdwijnen.”
Wie in Groningen legaal aan de slag wil als sekswerker, moet achter de ramen in de Nieuwstad aan de slag. De ruim honderd peeskamers zijn op dit moment de enige vergunde werkplekken.
Daar komt wellicht verandering in. De gemeenteraad neemt het prostitutiebeleid onder de loep. Als onderdeel daarvan gaat ze onderzoek doen naar de mogelijkheden voor het realiseren van een fysieke werkplek voor sekswerkers. Daar nam de raad woensdagavond een motie voor aan.
,,Het moet een veilige, neutrale plek zijn, waar sekswerkers een ruimte kunnen huren voor de diensten die ze online aanbieden”, zegt raadslid Pablo Vermerris van Student & Stad, een van de indiende partijen van de motie.
Het zou een uitkomst kunnen zijn voor sekswerkers die liever niet achter het raam staan, stelt hij. ,,Nu is het enige alternatief om zonder vergunning vanuit huis te werken.”
Veel belang bij een veilige werkplek
,,Dit hadden ze jaren geleden al moeten doen”, zegt Gonnie Lemckert (83) over het onderzoek. Lemckert zette zich tot een paar jaar geleden in voor de belangen van sekswerkers in Groningen en heeft zelf een tijd als sekswerker in Den Haag gewerkt.
,,Toen de tippelzone aan de Bornholmstraat in 2019 verdween, zijn veel vrouwen in de illegaliteit beland.” Een veilige, fysieke werkplek, waar de gemeente zicht op heeft, kan goed werken, denkt ze. ,,Er werken nu heel veel vrouwen onvergund en illegaal vanuit huis. Veel van hen zouden best belang hebben bij zo’n werkplek.”
Regels en toezicht nodig
Voorwaarde voor succes is volgens Lemckert het handhaven van voldoende regels en toezicht en het bieden van zorg en begeleiding voor vrouwen die dat nodig hebben. ,,Als dat er niet is, is het gelijk verloren. Dan wordt het een gure plek waar vrouwen niet willen werken.”
Ze wijst naar Villa Tinto in Antwerpen, een complex waar sekswerkers kamers kunnen huren. Ze is er vijftien jaar geleden eens op werkbezoek geweest. ,,Ik weet niet of het nog steeds een succes is, maar het werd professioneel aangepakt. Er valt echt wel iets moois van te maken.”
Volgens de indieners van de motie is een bijkomend voordeel van zo’n legale plek dat de gemeente meer sekswerkers in beeld heeft, en daardoor ook in kan grijpen bij misstanden als mensenhandel en uitbuiting.
Dat is inderdaad mooi, reageert Lemckert, maar dat je met zo’n plek meer grip hebt op misstanden in de sekswereld is volgens haar een illusie. ,,Gedwongen seks, uitbuiting en mensenhandel blijft zich natuurlijk afspelen achter gesloten deuren.”
Anoniem
Volgens Annet (46), een prostituee die vanuit huis werkt in Musselkanaal, hangt het succes van een love hotel af van hoe het wordt ingericht. De transgender wijst op de love hotels in Japan, bedoeld voor prostituees, maar ook gewoon voor paren die om wat voor reden dan ook een plek zoeken om seks te hebben. ,,Bezoekers betalen er contant aan de kassa en krijgen handdoeken en condooms mee. Helemaal prima.”
Mocht het ook zo anoniem worden in Groningen, kan het best succesvol worden, denkt ze, maar niet als er een registratie aan vast hangt. ,,Dan haken zowel sekswerkers als klanten af, denk ik. In dit werkveld vinden mensen het prettig om anoniem te blijven.”
Zou een dergelijk love hotel in Musselkanaal verrijzen, zou ze er best gebruik van maken. ,,Mits het dus anoniem is, of met een simpel gastenboek. Ik ontvang weleens meerdere mannen tegelijk, dan zou het best fijn zijn om een werkplek te hebben waar dat gemakkelijk kan.”
Ook voor de klanten is dat fijner, denkt ze. ,,Als er in een normale woonwijk tien auto’s voor een deur staan, valt dat op. Klanten vinden het fijn om niet op te vallen.”
‘Ik bepaal hier zelf wie ik binnenlaat’
Een van de sekswerkers (38) aan de Nieuwstad, die liever niet met haar naam in de krant wil, vraagt zich af of er veel vrouwen zijn die er belang bij zullen hebben. Zelf peinst ze er niet over. ,,Ik vind het hier gezellig. De rode lichten, de sfeer. We hebben hier ‘s avonds lol met groepjes mannen die op straat lopen. We zwaaien, maken grapjes. Ik kan me niet voorstellen dat dat in zo’n pand ook zo zal zijn.”
Bovendien voelt ze zich achter de ramen veilig genoeg. ,,Ik bepaal hier zelf wie ik binnenlaat. Dat doe ik op basis van uitstraling en of iemand zich respectvol gedraagt. Ik vind het fijn dat ik dat van achter het raam in één oogopslag kan beoordelen.”
Het kan natuurlijk wel een uitkomst zijn voor vrouwen die liever niet achter het raam werken, beseft ze. ,,Zolang het maar niet de ramen vervangt.”
‘Eerst zien, dan geloven’
Ook een van de exploitanten van de panden aan de Nieuwstraat vindt het een goed idee. ,,Ik kan het natuurlijk alleen maar toejuichen als mensen die liever niet achter het raam staan daar een legale plek kunnen krijgen. Maar laat ze het eerst maar eens onderzoeken. Eerst zien, dan geloven.”
Ook zij is wel sceptisch over het aanpakken van misstanden. ,,Illegaal sekswerk pak je niet aan met zo’n plek. Dat heeft altijd bestaan en zal ook altijd blijven bestaan. Dat los je met zo’n extra legale werkplek, hoe mooi ook, niet op.”
