Hennie van der Most ziet op tegen executieveiling attractiepark. ‘Mijn maag draait om als ik denk hoe het zover heeft kunnen komen’

„Wát een plaatje”, zegt Han Groot Obbink als hij vanaf attractiepark Rivoli op de skyline van Rotterdam kijkt: in één beeld zijn de majestueuze SS Rotterdam, de imposante Euromast en de gracieuze Erasmusbrug gevangen. „Wát een plaatje”, zegt de projectmanager nog maar eens. „Zelfs met dit weer, want er hangen donkere wolken boven ons.”

Dit is de kijkdag van Rivoli, voordat het laatste project van Hennie van der Most op 21 april om 11 uur onder de hamer gaat. Zo’n dertig, veertig geïnteresseerden in het pretpark, of delen ervan, komen langs. Groot Obbink, de Rotterdamse rechterhand van Van der Most, leidt het gezelschap rond.

De selfmade-ondernemer uit Schuinesloot heeft ‘het’ niet meer, zowel letterlijk als figuurlijk. Hij kocht dit stuk grond in 2012 en investeerde groots, maar er kwam niets van de grond. Nu wil de schuldeiser zijn geld terug, terwijl Van der Most juist dat geld nodig heeft om af te bouwen wat in zijn hoofd zit.

Met een weemoedig gevoel loopt Groot Obbink over het park, dat een oppervlakte beslaat van 25 duizend vierkante meters. „Wat ik voel? Kloten. Dit is helemaal niks”, zegt Groot Obbink, die na Wunderland Kalkar sinds een jaar op Rivoli zit.

„Als je ziet wat we hier het laatste jaar voor elkaar hebben gekregen… Echt, we zijn een heel eind gekomen”, vertelt Groot Obbink, terwijl hij langs attracties als Spider World en de beoogde overdekte stadscamping – geschikt voor zo’n zeshonderd gasten, met sanitair afkomstig van een cruiseschip – loopt. Hij schudt zijn hoofd. „Doodzonde.”

De rondleiding gaat langs het theater, waar vierhonderd mensen een show kunnen volgen, terwijl ze een hapje eten. „Met watereffecten, lasers en dat soort dingen”, vult Groot Obbink aan.

Van der Most zou tijdens zo’n wandeling even zijn ogen sluiten en ziet dan hoe het eruit moet komen te zien, legt Groot Obbink uit. „Hennie is zó visueel ingesteld. Hij moet het vóelen en dan moet het ook zo gebeuren. En af en toe zeg je achteraf: had het niet wat anders gemoeten? Maar zo is het altijd geweest en zo heeft Hennie het altijd gedaan.”

Tussen al die plannen in zijn hoofd komen nu en dan wijzigingen; als Van der Most bijvoorbeeld een inventaris van het Casino in Venlo op de kop kan tikken, of een deel van het decor van André Rieu. „Hij wordt kwaad als ik het zeg”, zegt Groot Obbink, „maar soms zeg ik tegen hem: ‘Hennie, je bent geen ondernemer, maar een visionair, een kunstenaar’.”

In dat visionaire brein ontsproten een reuzenrad, een schaatsbaan, botsauto’s, een schommelschip, een poppentheater, een lasergamehal, een spookhuis, bowling en een escaperoom, tezamen natuurlijk met meerdere restaurants, met zicht op de Maas. „Er komen al aanvragen binnen van congressen”, weet Groot Obbink.

Maar die congressen zullen er niet komen. De veilinghamer valt al bijna, al wil Hennie van der Most – die aan het eind van de rondleiding in zijn kantoor zit – daar niks van weten. „Ik vecht door.”

De papieren met plattegronden, veel cijfertjes en last minute-aantekeningen liggen voor zijn neus. Hoe het met hem gaat? „Naar omstandigheden”, zegt hij.

Vragen van de pers wil hij wel beantwoorden, maar ook liever eigenlijk niet. Want diezelfde pers stelde hem steeds de vraag wanneer het park geopend zou worden. En Van der Most liet zich daardoor verleiden. „Dat had ik niet moeten doen”, zegt hij.

Want al die beloftes kwam Van der Most nooit na en toen de plannen in zijn hoofd groeiden, raakte langzamerhand het geld op. Tot overmaat van ramp stelde de gemeente Rotterdam hem opeens een deadline: dan en dan móest het klaar zijn, anders zou de erfpacht van de grond niet worden verlengd. „Ik werd binnengehaald als ambassadeur van Rotterdam, maar ineens was alles anders”, schampert Van der Most.

„Maar al jullie antwoorden staan hierin”, wijst hij op een zelfgemaakt boekwerkje: ‘Het verhaal van Hennie van der Most’ staat erop. Hij schrijft er over de aanloop en de hele gang van zaken, over beloften en investeerders die afhaakten. „De maag draait me soms om als ik eraan denk hoe het zover heeft kunnen komen”, schudt hij zijn hoofd.

En dan richt hij zich op. „Maar ik geef niet op. Ik heb zelfs mijn verzameling stoomtreintjes verkocht om aan middelen te komen”, zegt Van der Most, die ook zijn privéwoning als onderpand heeft ingebracht. „Omdat ik hierin geloof. Wie interesse heeft, kan zich bij mij melden.”