The Passion stijgt in Dwingeloo naar grote hoogte. ‘Ik werd meteen verliefd'

Vrijwel meteen na het einde van een editie beginnen regisseur David Grifhorst (47) en producent Jacco Doornbos (54) te denken over het volgende jaar. „We hadden zelf de behoefte om na al die jaren in steden eens te kijken of het ook in een dorp kan", zegt Doornbos.

„Ik had wel even mijn vraagtekens bij Dwingeloo. Is het wel groot genoeg?”, zegt Grifhorst. „Maar tijdens het locatiebezoek viel na een paar minuten het kwartje. Ik werd meteen verliefd.”

Dwingeloo veranderde door de ogen van de regisseur in een waar showdecor. „Je komt met een drone aanvliegen en je ziet de oude boerderijen rondom het dorp en de prachtige bomen en nog geen honderd meter daarbuiten de oneindige velden. En dan duikt in die bosrijke omgeving een dorp op en torent het podium erbovenuit”, droomt Grifhorst. „Het is alles wat je wil op zo’n moment.” En als Grifhorst dat voor zich ziet gebeuren, weet hij het: The Passion komt naar Drenthe.

„Zo'n dorpsbrink geeft meteen nieuwe inspiratie", stelt Doornbos. „Dit jaar hebben we een nieuwe openingsscène die anders is dan tot nu toe." Een heel groot podium met duizenden mensen in een dorpse omgeving zal bovendien een heel ander effect op televisie geven dan in voorgaande edities, denkt Grifhorst. „Ik wil nog niet alles vertellen, maar dit kan ik wel vast zeggen: we gaan de hoogte in.”

Producent Doornbos stond bijna twintig jaar geleden aan de wieg van The Passion. Hij liet zich inspireren op een passiespel (een soort theatervoorstelling over de lijdensweg van Jezus) in Manchester dat werd uitgezonden door de BBC.

„Het paasverhaal is een verhaal dat gaat over het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde, vriendschap, vergeving, en een nieuwe start. Het raakt me persoonlijk en ik vind het de moeite waard", stelt Doornbos. „Toendertijd las ik een onderzoek dat slechts 27 procent van Nederland nog wist waar Pasen over ging. Ik vind dat wij onze verhalen moeten kennen, ook vanuit historisch-cultureel oogpunt."

In eerste instantie had Doornbos niet doelbewust gepland dat The Passion zou uitgroeien tot een heuse paastraditie. „Het is veel groter geworden dan ik had durven dromen", zegt Doornbos. „Jezus op prime time... Het duurde drie jaar voor ik partijen überhaupt zo ver kreeg om het op de buis te zetten."

Al na het eerste jaar verhuisde de uitzending van NPO 3 naar NPO 1. „Ik vond het tof dat we het toen nog een keer mochten doen, maar ik dacht dat het na drie keer wel klaar zou zijn”, vertelt Grifhorst. „Pas na de vierde editie in Groningen kreeg ik het door: als je dit eeuwenoude verhaal ieder jaar met een nieuwe cast en nieuwe liedjes en een nieuwe stad vertelt, dan ben je het verhaal ieder jaar echt opnieuw aan het uitvinden.”

Ook in Dwingeloo zoeken Grifhorst en Doornbos naar vernieuwing, naar dingen die ze nog niet eerder hebben laten zien, naar spannende contrasten die tot de verbeelding spreken. Om dat te kunnen bereiken, is het zaak dat ze zich van top tot teen onderdompelen in Drenthe. Het betekent kilometers rondrijden, veel plaatsen bezoeken die de gemeente Westerveld ze voorschotelt en talloze foto’s maken.

Grifhorst is nu voor het eerst in Dwingeloo. Voor hem is het Drenthe ten voeten uit. „Het is een van de weinige provincies waar je weinig snelwegen ervaart als je van dorp naar dorp rijdt. Het gevoel van dat landelijke, dat uitgestrekte met grote vlaktes en lange kanalen, dat wilden we in The Passion hebben”, vertelt Grifhorst. „Toen we bijvoorbeeld zochten naar een schuilplek voor de discipelen hebben we een waanzinnig desolate plek gevonden. Die plek vind je alleen in Drenthe, dat vind ik cool. En als ik verrast word door bepaalde dingen, dan wil ik die doorgeven.”

Dat ruimtelijke karakter betekent overigens wel dat de processie, de tocht van de kruisdragers met een stoet mensen achter zich, dit jaar in een andere vorm wordt gegoten. Omdat Dwingeloo klein is en de omgeving ’s avonds te donker, dragen alleen de kruisdragers het kruis aan het einde naar het plein en wordt verder gefocust op de interviews.

Desondanks krijgt de kijker een aantal prachtplaatsen in de provincie voorgeschoteld. Sommige scènes worden immers al van tevoren opgenomen. Die draailocaties moeten volgens Grifhorst een combinatie zijn van zowel de bekende als de verrassende plaatsen, zodat de kijker wordt getrakteerd op een zo rijk mogelijk beeld van de omgeving.

Zo is onder meer gekozen voor het Shakespearetheater in Diever; dat zal menig kijker uit andere delen van ons land voor het eerst gaan zien. Ook de vaart bij Dwingeloo met de sluis en een caférestaurant mocht niet ontbreken in deze editie, evenals de schaapskooi. „We hadden nog nooit eerder in een schaapskooi gedraaid. En het is ook een knipoog naar Jezus als herder”, stelt Grifhorst. „Ik vind het mooi als er lagen in zitten.’’

En nee – die lagen zullen ongetwijfeld niet aan iedereen zijn besteed, weet de regisseur. „Dat mag. De een kijkt voor het verhaal, de ander juist weer voor de liedjes. Je mag The Passion kijken zoals jij het wil.”

Daar is Doornbos het mee eens. „Ik word er het meest gelukkig van als mensen me vertellen waarom een bepaald liedje of scène ze heeft geraakt. Dat blijft het mooist; als mensen door iets worden geraakt nadat je er een jaar aan hebt gewerkt."

Er valt voor de kijker inderdaad veel te kiezen. The Passion kent geen evenbeeld in het Nederlandse televisielandschap. „Het blijft een van de meest uitdagende shows om te doen. Er is drama, live muziek, er is veel publiek aanwezig. Je moet heel veel in de gaten houden en je hebt maar één kans”, zegt Grifhorst. „Je moet altijd op het puntje van je stoel zitten. Dat geeft adrenaline.”