Slijter Jan Willem Smeenk sluit na 40 jaar de deuren van De Roemer in Vries. Foto: Jaspar Moulijn
Voor Jan Willem Smeenk van slijterij De Roemer in Vries komt na bijna veertig jaar een einde aan het winkeliersbestaan. „Ik stop nu het nog goed is, alleen had Margriet er ook bij moeten zijn.”
Met een dubbel gevoel stond Jan Willem Smeenk (66) maandagmorgen naast zijn bed. Zaterdag konden klanten van slijterij De Roemer voor het laatst bij hem terecht voor een flesje jenever en een praatje. „Verschrikkelijk vinden ze het”, zegt Smeenk. „Maar ik heb er vrede mee.” En die vrije maandag? „Ik ben net als anders gewoon aan het werk gegaan. De winkel moet dit keer niet vol, maar leeg.”
Overspannen van nietsdoen
Samen met zijn vrouw Margriet, opgegroeid in De Punt, opende Smeenk 38,5 jaar geleden De Roemer. Het stel stond eerst vier jaar aan het roer in een hotel in Kropswolde. „Maar toen de kinderen kwamen was dat niet vol te houden. ‘Ik moet maar huisvrouw worden’, zei Margriet. Dat moet je iemand uit de horeca niet aandoen. Zij werd overspannen van nietsdoen.”
Jan Willem Smeenk in slijterij De Roemer in Vries. Foto: Jaspar Moulijn
Als ‘hobby’ begon ze daarom een slijterij in Vries. Die liep binnen de kortste keren zo goed, dat Smeenk moest bijspringen. Maar van één slijterij kon het gezin niet rondkomen. Met een tweede zaak in Annen – beide echtelieden bestierden een eigen locatie – wou het wel. De Roemer, vernoemd naar een ouderwets wijnglas met brede, geribbelde holle steel, werd een begrip in Drenthe.
Bedrijf én gezin
Een zaak én een gezin draaiende houden, Smeenk zou het niemand aanraden, zegt hij lachend. Maar met Margriet ging het wel, tot zij in 2021 overleed. „Goeie afspraken maken, daar komt het op neer. En we vulden elkaar goed aan. Ik wist veel van de wijnen, van de zakelijke kant. En Margriet kon het met iedereen gezellig hebben.”
In 2010 werd de zaak in Annen verkocht en stonden ze weer samen in de winkel in Vries. „Dat was fantastisch, weer zoals vanouds”, glundert Smeenk. Zelf haalde hij zijn diploma’s tot vinoloog („hard werken”) en liquorist („een makkie”).
Driehonderd flessen whisky
De winkel werd uitgebreid met een delicatessenzaak, en om de kennis van Smeenk te delen organiseerde het stel proeverijen, wijn-en-spijsavonden en het eerste whiskyfestival van het Noorden. Die ambitie zat er vanaf het begin in, zegt hij. „Wij hadden driehonderd flessen whisky in huis, de meeste andere slijters vijf.”
Zoon Jurjen, inmiddels zelf wijnhandelaar, zat als jochie van 12 al bij de workshops en proeverijen in de zelfgebouwde schuur achter het huis. „Die moest dan eigenlijk al naar bed, maar hij vond het veel te interessant wat er gebeurde.”
Afscheid met lach en een traan
Met het overlijden van zijn vrouw braken moeilijke jaren aan, zegt Smeenk. „Maar de dag na de begrafenis van Margriet stond ik weer winkel. Doorgaan zit in mijn aard. Als ik op de bank ga zitten word ik gek.” Met de trouwe klandizie had hij de afgelopen vier jaren niets te klagen. „Maar ik ben bijna 67 en het lijf is op. Ik wil stoppen terwijl het goed is. Alleen Margriet had erbij moeten zijn.”
Zaterdag zijn klanten nog één keer welkom in De Roemer, voor de afscheidsborrel. Foto: Jaspar Moulijn
Hoewel Smeenk officieel met pensioen gaat, peinst hij er niet over om te stoppen met werken. „Ik ga het eerst rustig aan doen”, zegt hij. „Een weekje.” Daarna zijn er plannen te over; op de woensdagen gaat hij zoon Jurjen helpen met zijn wijnhandel in Groningen, op de donderdagen brengt hij op bestelling wijn rond in Vries en omstreken.
Handen vrij voor leuke dingen
Ook met het winkelpand heeft hij plannen. „Ik wil graag een gezellig huiskamerrestaurantje maken, met een tafeltje of zes. Niet voor elke dag, maar om bijzondere proeverijen te organiseren. Mooie gerechtjes serveren met bijpassende wijnen.” Hij verheugt zich erop om zijn handen vrij te hebben voor de leuke dingen. „Dat kan niet met een winkel ernaast.”
Met een borrel voor de vaste klanten neemt hij komende zaterdag echt afscheid van De Roemer. „Ik ben niet iemand die zijn emoties snel toont, maar het gaat met een lach en een traan. Afscheid nemen zonder Margriet, denk ik dan. Dat kan eigenlijk niet. Maar tegelijkertijd is ze er altijd bij, in alles wat ik doe.”
