Broer Henk (51) en zus Janneke (62) zijn al bijna dertig jaar eigenaar van hun dorpscafé in Zeijen

De felle zon schijnt op het terras van dorpscafé Hingstman in Zeijen. Vaste gasten hangen achterover in de stoelen, in hun handen een krant en een leeg bakje koffie op het tafeltje voor ze. Een ouder stel stapt van de fiets en lopen door de deur op zoek naar verkoeling. Binnen staat Henk Hingstman (51)te wachten achter de bruine bar. Achter hem zijn de planken gevuld met glazen en kopjes.

„Welkom, kom verder”, zegt hij als goede gastheer.

Het is zijn vaste plek. Het ene moment schenkt Henk drankjes, dan verwelkomt hij gasten die een hapje komen eten. Zo is het al bijna dertig jaar. Dan loopt zijn zus Janneke Vos-Hingstman (62) uit de keuken, waar ze alles regelt. Samen runnen ze het dorpscafé.

„Het is echt mijn passie, het helpen van mensen. Elke dag is anders”, zegt Henk. Het horecaleven werd met de paplepel al ingegoten. Twee generaties Hingstman runden voor Henk en Janneke het café. „Mijn ouders hadden altijd de handen vol aan de zaak. Ja, dan groei je ermee op.” Eerst als afwasser, dan achter de bar en in de bediening.

Na de middelbare school ging hij naar de hotelschool om de fijnekneepjes van het vak te leren. Toen zijn ouders moesten stoppen vanwege hun gezondheid, nam een 21-jarige Henk, net afgestudeerd, het direct over. Zijn zus besloot hem te helpen.

Samen met haar man en oudste dochter woonde Janneke toentertijd in Grolloo, maar voor haar broertje en het café verhuisde ze terug. „De deal was: ik doe het tien jaar en dan stop ik weer. Maar dat vloog voorbij en ik ben hier nog steeds”, zegt Janneke met een lach op haar gezicht.

Henk staat naast de bar als een vaste klant met een stoere leren blazer naar binnen stapt. „Moi Henk”, zegt hij. Het vingertje van Henk gaat omhoog. „Moi.”

Dan loopt de man naar de houten bar en bestelt een tripel biertje. Vaste prik. Hij neemt het mee en gaat op zijn vaste plekje op de hoek van het terras zitten. Op de houten tafel staat een bordje, ‘gereserveerd’. Die staat altijd op de tafel.„Sommigen uit het dorp, de jongens van de voetbal of deze man, komen toch bijna elke dag en dan zitten ze het liefst daar in het zonnetje.”

De glazen discobal middenin de kamer verraadt dat het dorpscafé meer is dan alleen een plek om te eten of drinken. „Je kan voor bijna alles wel bij ons terecht”, zegt Henk. „We kunnen een goed feestje bouwen voor bruiloften of verjaardagen, maar we hebben ook weleens condoleances gehad.”

„Alleen als dorpscafé red je het niet”, zegt Henk. Naast het restaurant is een grote zaal met ronde, rode lampen die het hele plafond versieren. Een groot podium met aan de zijkant een ronde bar. „In december hadden we hier de pubquiz, dan zit het hier vol met meer dan dertig teams.” Elke avond is er iets. „We hebben drie biljartclubs, twee toneelclubs en twee koren: een mannen- en een vrouwenkoor. Dan heb je het wel druk.”

Wat er gebeurt met het café als Henk en Janneke stoppen, weten ze nog niet. „Mijn oudste dochter helpt elke vrijdag, maar overnemen? Ik durf het niet te zeggen”, zegt Janneke. Door het café staan grote neppe rood, roze bossen bloemen. „Dat hebben wij bedacht, toch wat gezelligheid.” De komende jaren gaan ze mooi zo door, alle tijd om erover na te denken. „We vinden het nog steeds hartstikke leuk.”