Marten (74) is de derde generatie in café Scheepstra Foxwolde. 'Zo lang ik de benen nog onder het gat heb, ga ik door'

De smyrnakleedjes liggen op de tafels, de bruine bar met houten krukken doet al jaren trouw dienst, aan de wand hangen paardentuigen en het fraaie zestig jaar oude biljart siert de zaal. De tijd heeft stilgestaan in café Scheepstra in Foxwolde. Eigenaar Marten Scheepstra heeft de koffie klaargezet op de stamtafel. „Moet je er geen suiker of melk in? Nee? Goedkoop ja.”

Hij maakt zich niet meer druk. „Ik ben 74 en wil me niet over de kop jagen. Ik ben nog twee dagen per week open, op woensdagmiddag en zaterdag. En op afspraak voor verjaardagen en vergaderingen. O ja, en voor de twee biljartclubs natuurlijk. Ik neem niet alles meer aan hoor, ik doe het café alleen hè. Als het druk is, helpt een ober en als er bitterballen op tafel moeten komen helpen vaste klanten me met de frituur.”

Alle consumpties, van bier tot wijn, hebben dezelfde prijs: 2,50 euro. Kom daar nog maar eens om vandaag de dag.

Scheepstra geeft een rondleiding, door de kroeg, door de keuken en over het terras aan de achterkant van het café. „Bij mooi weer gooi ik de boel eerder open en hang ik het bordje met ‘terras achterzijde’ op.” Het terras geeft uitzicht op een grote verrassing: de prachtige kleine natuurcamping bij het café. „Die heeft mijn vader opgericht. Ik maak er geen reclame voor hoor, een volle camping kan ik niet meer aan.”

Er zijn twintig grote staplaatsen op gras met stroom. De camping grenst aan het natuurgebied De Kleibosch, waar monniken in de 15de eeuw in veldovens kloostermoppen en dakpannen maakten van potklei die letterlijk voor het opscheppen lag. In de schuur zijn douches en wc’s. Gedateerd met bruine tegeltjes, maar schoon. „Daar let ik goed op, want ik wil geen gedonder met legionella en dergelijke”, zegt Scheepstra.

Opmerkelijk: de douche werkt als je een gulden in de automaat gooit. De oude munten liggen boven op het kastje. „Ik heb geen zin meer dat aan te passen naar euro’s. Ik heb nog genoeg guldens die kampeerders kunnen kopen.”

Marten is de derde generatie Scheepstra’s die het café aan de Roderwolderweg in de kop van Drenthe bestiert. Volgens de archieven dateert het café uit 1889. Opa Marten – ,,Ik ben naar hem genoemd” –, begon er een kruidenierswinkeltje met stille knip, een illegaal café waar je een borrel aan de keukentafel kon drinken. Vijf jaar later werd het huidige café erbij gebouwd. ,,Mijn vader en moeder hebben het later overgenomen. Maar de winkel is er niet meer, ik heb er een vergaderzaaltje van gemaakt.”

Heel zijn leven heeft Scheepstra in het café gewoond. „Ik ben er geboren en getogen. Nadat ik de lts in Leek had gedaan zou ik timmerman worden. Dat is nooit iets geworden. Ik werkte in het café, bij mijn moeder in de winkel en maaide het gras van de camping. Dat ben ik altijd blijven doen.”

Op latere leeftijd kwam Scheepstra zijn partner Lientje tegen, een verpleegster uit Tripcompagnie. „Ze is bijna zes jaar geleden overleden. Ze hielp vaak mee in het café. We hebben heel wat jaren samen doorgebracht.” In de klok boven de bar is een foto van Marten en Lientje verwerkt. „Is ze er toch nog een beetje bij.”

Betalen met de pin gaat in café Scheepstra niet. „Daar begin ik niet meer aan. Ik heb ook geen computer. Wel wifi, want als er vergaderingen zijn, zitten ze allemaal met een laptop op tafel.”

Lang niet iedereen heeft tegenwoordig meer cash op zak. „Dat klopt, er waren laatst twee wandelaars die appelsap bestelden. Toen ze wilden betalen hadden ze geen geld op zak. Toen zei ik: ‘dan komen jullie een volgende keer toch gewoon terug en betalen dan’. Of ze het doen weet ik niet, maar van die twee appelsap lig ik niet wakker.”

Scheepstra heeft geen kinderen. Wat gebeurt er met het café als hij er niet meer is of het niet langer gaat? „Ik zou het niet weten. Ik krijg wel vragen van mensen of ze het café en de camping kunnen overnemen. Maar zo lang ik de benen nog onder het gat heb, ga ik door.”