Wim en Anita Popken met honden Bud en Bono. Foto: Jaspar Moulijn
Wim en Anita Popken runnen sinds 1989 café Popken in Ekehaar. Een dorpskroeg is hun café allang niet meer. De stamgasten verdwenen en maakten plaats voor feesten en partijen.
Ooit een gewone Drentse boerderij, nu al decennialang een pleisterplaats voor fietsers en het centrum van activiteiten in Ekehaar en de rest van de Broekstreek. Naast het vroegere voorhuis omringen leilindes een ruim terras.
De kroeg en zaal zijn sfeervol ingericht. Foto: Jaspar Moulijn
In 1962 kochten de ouders van Wim Popken de kroeg van toenmalig uitbater Schuring. Sinds 1989 zijn Wim (57) en Anita (54) Popken eigenaar en uitbater. „We zijn altijd met de tijd meegegaan”, zegt Anita.
Beter biljarten dan de grote mensen
Wims vader was boer, maar moest door ziekte het roer omgooien. Hij werd vrachtwagenchauffeur, zijn vrouw bestierde de kroeg en het huishouden met zes kinderen.
„Ik ben mijn hele leven lang in de kroeg geweest, ik weet niet beter”, zegt Wim. „Je wordt er vroeg bijdehand van.” Lachend: „Op mijn tiende kon ik beter biljarten dan de grote mensen.”
Dorpscafé dekt voor café Popken allang niet meer de lading. Behalve een kroeggedeelte is er een ruime zaal met podium, die weer kan worden verdeeld in kleinere zaaltjes.
Wim Popken vindt het mooi dat hij eigen baas is. ,,Ik werk altijd thuis." Foto: Jaspar Moulijn
Grote trots is het besloten terras aan de zijkant van het pand. „Moet je kijken hoeveel walnoten er in de boom zitten”, wijst Anita naar de grote boom waar ook lichtjes in hangen. „Het is hier zo gezellig zitten.”
Dat ze het café zouden overnemen was niet vanzelfsprekend. In 1989 hadden de destijds 19-jarige Anita en 21-jarige Wim allebei een kantoorbaan.
Zijn ouders wilden het rustiger aan doen en Wim en Anita besloten het erop te wagen. Onder het mom van ‘verkopen kan altijd nog’, gingen ze ervoor. Het was maar goed dat ze jong waren, zeggen ze nu. Op werkweken van meer dan 100 uur waren ze niet voorbereid.
Voetbal en bruiloften
Het café was in die tijd een bruine kroeg. Letterlijk. „Echt alles was bruin”, zegt Wim. Hoogtepunt was de zondagmiddag, dan was het feest. Naast café Popken liggen de twee voetbalvelden van voetbalclub SVDB. Het eerste elftal werd altijd aangemoedigd door een groot deel van het dorp.
„Na de wedstrijd kwam iedereen bij ons”, zegt Wim. Ook bruiloften waren in die beginjaren grote gebeurtenissen. „Iedereen kende elkaar in het dorp en als er een bruiloft was stond het hele dorp op de stoep.”
Tijden veranderen, ook in Ekehaar. Van de vier elftallen van SVDB is nu nog eentje over. En in het dorp wonen steeds meer mensen van buiten. „De huizen zijn te duur voor onze kinderen, die trekken weg”, zegt Wim. Hoewel nog steeds ‘een geweldig dorp’ missen Wim en Anita de gemeenschapszin van vroeger.
Vergaderingen en begrafenissen
De kroeg van Wim en Anita veranderde met het dorp mee. „Elke dag is er wel een vergadering”, zegt Wim. Ook feesten en partijen zijn er volop. Café Popken biedt verschillende soorten buffetten aan, met liefde gemaakt door Anita. Ze hadden het vroeger nooit kunnen bedenken, maar tegenwoordig zijn er ook regelmatig uitvaartbijeenkomsten in de zaal.
Stamgasten verdwenen en maakten plaats voor feesten en vergaderingen. Foto: Jaspar Moulijn
„De eerste keer was heel spannend”, herinnert Anita zich. „Maar het is zulk dankbaar werk. We merken dat veel mensen willen uitwijken vanaf de Boskamp in Assen, naar een plek die meer ongedwongen is. Hier maakt het niet uit als er nog een paar mensen willen blijven napraten. Dat gebeurt dan ook volop.”
Echt familiebedrijf
Het karakter van café Popken is veranderd, maar de familie Popken is er elke dag. Met hulp van dochters Mariska (24), Julia (20) en aanstaande schoonzoon Dion, die helpen regelmatig mee. Wim, trots: „Dat is ons bedrijf ook, we doen het met zijn allen. We hebben hier nooit gedoe of trammelant.” Beide meiden werken inmiddels ook fulltime elders. Ze willen de kroeg niet overnemen. Een keuze die hun ouders snappen.
Hoogtepunten zijn er volop. „We kunnen er wel een boek over schrijven”, zegt Wim. Hij vindt het nog altijd fijn eigen baas te zijn. Het middenin de samenleving staan vindt Anita geweldig aan het uitbaten van het café. „Je weet heel veel van de mensen”, vult Wim aan. „Dingen die ze je hier vertellen en waar je nooit met een ander over praat.”
Hé, dikkop
En dan is er nog die andere vaste waarde, die bezoekers van het café allemaal kennen. Papegaai Lorre praat al 28 jaar vanuit zijn kooi op het terras of binnen bij de ingang mensen na. „Koffie klaar, café Popken, dikkop”, somt Anita de teksten van de vogel op. Ze begint te lachen.
Papegaai Lorre kletst gasten van café Popken al 28 jaar de oren van de kop. Foto: Jaspar Moulijn
„Een keer was er een man met een dikke kop. Toen zei Lorre tegen hem: dikkop. De man kwam naar mij toe en vroeg: wat zei hij nou? Dikkop, reageerde ik. Ik kon wel door de grond gaan. Heeft-ie goed gezien, was zijn reactie.”
Café Popken
Adres: Hemmenweg 2, Ekehaar Eigenaar: Wim en Anita Popken Sinds: 1989 (café Popken sinds 1962, daarvoor café Schuring) Open: woensdag tot en met zaterdag van 10.30-00.00, zondag 10.30-23.30 Website: www.cafepopken.nl Bijzonderheden: Papegaai Lorre praat al 28 jaar zijn eigenaren en de gasten na. „Goedemiddag, koffie klaar!”
