Markus Goetz (63) van Café Weerdinge: 'De import komt hier niet'

Het is een wonderlijk gezicht: de tweedeling in Café Weerdinge. Rechts een standaard bruine kroeg, met biertap, houten barkrukken en een biljart. Links een grote racebaan, waar gesjeesd kan worden met op afstand bestuurbare autootjes. Eigenaar Markus Goetz (63) grijnst. De slotcar-racerij is zijn hobby. Het is een uit de hand gelopen grap dat hij nu café-eigenaar is.

„Ik had mijn huis in 2e Exloërmond verkocht en was verhuisd naar een appartement hier bij het café. Maar waar moest mijn racebaan heen? Toen ik de eigenaar van het pand vroeg of hij een plek wist, zei hij: ,Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Ik heb een plek voor je. Maar dan moet je het café gaan runnen.”

Het horecapand was tot 2006 een hotel met café. De naam van hotelier Jan Swart prijkt nog achterop een oud bordje bij de voordeur.

„Een man uit Zuid-Holland, die hier met zijn vrouw aan het fietsen was, vertelde mij een leuk verhaal over vroeger. Hij vroeg of hij even binnen mocht kijken. Hij had hier een hele poos geleden een half jaar gelogeerd, toen hij voor de NAM werkte in Groningen. Hij zei dat de eigenaar van het hotel heel goed kon koken en dat ook iedere avond voor hem en zijn collega’s deed. Maar soms was de man zo moe dat hij zei: ,Ik ga naar bed. Jullie kunnen wel bier tappen, dus je redt je wel, hè?”

In 2008 zijn de hotelkamers verbouwd tot appartementen door toenmalig eigenaar Henk van der Heide. Sinds een aantal jaren is het geheel in het bezit van Weerdingers Ellen en Derk Jan Weeke. Goetz huurt zijn woning en het café van hen.

„Toen ik het overnam, was het café alleen op woensdagavond open voor de biljartclub en voor de rest op reservering. Maar nu de racebaan hier is, komt op vrijdagavond de raceclub, met mensen overal vandaan, tot aan Apeldoorn en Steenwijk aan toe. En dat trekt weer anderen naar het café, die de bedrijvigheid leuk vinden.”

Door de komst van de baan leek er eerst geen plek meer te zijn voor de biljartclub, maar dat is opgelost door de voormalige receptie bij de ruimte aan te trekken. „Het zou toch jammer zijn als de biljarters niet meer konden komen. Dat zijn mannen van boven de 50 die hier al jaren komen.”

Samen met Tineke blies hij de uitspanning ook buiten nieuw leven in, voor de toeristen. „Afgelopen zomer waren we elke dag open, met uitzondering dan van maandag en dinsdag.”

Maar dat is niet meer haalbaar. Tineke en Markus zijn uit elkaar. Hij moet de kroeg nu in zijn eentje runnen, naast zijn 24 uurs-baan als activiteitenbegeleider in een verpleeghuis.

„De openingstijden zoals ze nu op internet staan, zijn voor mij niet haalbaar. Wat als er opeens een groep van twintig op het terras komt zitten en van alles wil? Daar krijg ik stress van. En iemand erbij inhuren kan niet uit. Het is een financieel verhaal. Ik heb nog geluk dat de eigenaar een lage huur vraagt, anders kon het helemaal niet. De komende tijd ga ik alleen open op woensdag- en vrijdagavond. Voor de rest kunnen mensen het café huren voor feestjes en partijen, voor maximaal 35 personen.”

Dit betekent dat het terras overdag niet langer open is. Een stap terug, zoals in de loop der tijd al zoveel stappen terug zijn gedaan. Ooit speelde het café een grote rol in het dorpsleven. Het was het onderkomen van de toneelvereniging, de voetbalkantine én het dorpshuis. Maar toen Weerdinge in de jaren zestig een echt dorpshuis kreeg en begin jaren zeventig de voetbalvereniging een kantine, liep de kroeg snel leeg.

„Op de een of andere manier zijn veel bruine cafés verdwenen. Ze kunnen niet meer uit. Het andere café dat hier zat, café Groothuis, is ook allang gestopt. Het gaat moeizaam. Hier waren voorheen avonden met livemuziek; zelfs Mooi Wark heeft hier een concert gegeven. Maar ik heb vorige week een band moeten afzeggen omdat ik maar twee kaartjes had verkocht.”

Druk was het dan weer wel tijdens het festijn Weerdinge voor Weerdinge, waarbij op vier plekken in het dorp live muziek was. „Dus ja, het café speelt nog wel een rol, maar lang niet meer zoals vroeger. Ik denk dat het ook komt omdat hier veel import woont. Die gaan hier niet naartoe. Het zijn vaak dezelfde mensen die hier komen, al jarenlang.”