Docenten Ronald en Ilse bellen donderdag de examenkandidaten over de uitslag. Foto's: Harry Tielman, Marcel Jurian de Jong
Geslaagd of niet? Donderdag krijgen alle examenleerlingen van het voortgezet onderwijs dat te horen. Maar hoe is het eigenlijk voor docenten om te bellen? En hoe voer je een slechtnieuwsgesprek? Docenten Ronald en Ilse vertellen.
Ronald Bokdam (40) uit Zuidlaren, docent geschiedenis en economie aan het Dollard College in Oude Pekela
„Ik vind dit altijd heel speciaal om te doen. Die kinderen leven er heel erg naartoe. Ze appen me vaak al van tevoren: wanneer gaat u bellen? Belt u eerst de gezakte kinderen? Dat doe ik inderdaad. Want als je als eerst de geslaagde leerlingen belt, dan gaat het al helemaal los in de groepsapps.
In gesprek met een leerling die niet is geslaagd, val ik meteen maar met de deur in huis. ‘Ik heb geen goed nieuws’. Daarna hebben we het over een mogelijke herkansing. Alle leerlingen – geslaagd en gezakt – komen trouwens ’s middags ook naar school, dus dan hebben we het er verder over.
Economiedocent Ronald Bokdam van het Dollard College in Oude Pekela moet donderdag leerlingen bellen vanwege de examenuitslag. Foto: Harry Tielman
Ik ben nu zeventien jaar docent en bel al tien jaar naar leerlingen. Maar één keer zal ik nooit vergeten. In de coronatijd gingen we bij de leerlingen thuis langs. Iedereen was dat jaar geslaagd. Ik zag door het raam hoe een meisje enorm gespannen naar haar telefoon stond te staren. Haar moeder ontdekte mij bij het raam. De ontlading was enorm! Ik had taart voor haar mee.
Nu gebeurt alles weer telefonisch. Het zijn trouwens maar korte gesprekken hoor. Je merkt dat de geslaagde leerlingen vaak iets hebben van: ‘hartstikke mooi, laat me nu maar weer met rust. Ik ga feest vieren.’
Het effect van zo’n belletje zie ik soms later nog weleens als filmpje voorbijkomen. De telefoon ligt dan op tafel en ik hoor mezelf daardoorheen praten. Dan zie ik hoe de hele familie meeluistert en hoe mijn boodschap met gejuich en geschreeuw wordt ontvangen.”
Ilse Winters (43) uit Wijster, docent wiskunde aan het Nassau College in Norg
„Op mijn school ben ik coach van een vierde klas. Ik mag donderdag mijn zestien leerlingen bellen. Ik heb een nauwe band met deze leerlingen, we zijn bijvoorbeeld samen naar de Ardennen en Berlijn geweest. Ik zou het daarom verschrikkelijk vinden als ik iemand moet vertellen dat-ie gezakt is.
Ik droom er al nachten van dat ik ze mag bellen, maar in mijn droom breng ik alleen goed nieuws. Ik werk nu acht jaar op deze school, en heb nog nooit iemand hoeven bellen die gezakt was.
Wiskundedocente Ilse Winters van het Nassau College in Norg belt donderdag leerlingen vanwege de examenuitslag. Foto; Marcel Jurian de Jong
Ik heb weleens een gezakte leerling begeleid. Die had echt een dikke onvoldoende met wiskunde gehaald. Hij had een 8,2 nodig om alsnog te slagen, nogal een uitdaging. Ik zou na de examens net mijn twee vrije dagen opnemen en met het camperbusje weg. Maar toen dacht ik: ik kan deze leerling niet zomaar in de steek laten. Toen ben ik met mijn camper in Norg gaan staan en kwam ik elke dag vanaf de camping twee uurtjes naar school om met hem te oefenen. Toen heeft hij een 8,5 gehaald op zijn examen. Dat vergeet ik nooit meer.
Wat ook leuk was: in coronatijd gingen we met een feestbus langs de geslaagde leerlingen. Dat doen we niet meer. We hebben dertig eindexamenkandidaten op onze locatie in Norg, dus als we daar allemaal bij langs moeten met een bus, hoort de laatste pas in de avond of hij geslaagd is. Ik vind het jammer, maar we hebben nog wel iets leuks in petto voor de leerlingen donderdag. Niet doorvertellen, hè?”
Docente Ilse Winters vertelt hoe het is om leerlingen te bellen vanwege de eindexamenuitslag. Marcel Jurian de Jong
