Mirthe (19) uit Hoogeveen deelt haar ziekteproces op Instagram. 'Je ziet vaak het perfecte plaatje, de mindere kanten wil ik ook tonen'

Uitgebreide verslagen over haar chemokuren, foto’s vanuit het ziekenhuisbed, maar ook lichtpuntjes zoals het vieren van oud en nieuw of het bezoeken van een voetbaltoernooi. Sinds ze de diagnose sarcoomkanker kreeg houdt Mirthe Aalfs haar volgers – 1200 inmiddels – nauwgezet op de hoogte van haar ziekteproces.

Nadat ze de diagnose had gekregen stond haar telefoon roodgloeiend van alle appjes. Daarom startte ze een Instagram-account, waar iedereen haar kan volgen. Ze is altijd al een open boek geweest. „Je ziet op Instagram vaak het perfecte plaatje, maar dat ben ik niet. Ik wil ook de mindere dingen van het leven tonen.”

Daarin werd ze geïnspireerd door Eva Hermans-Kroot, een jonge blogger die haar ervaringen met ongeneeslijk longkanker deelde en meedeed aan het tv-programma Over Mijn Lijk. Ze schreef daar ook het boek Longeneeslijk over. Eind november overleed ze aan de ziekte.

Het is de zomer van 2024 en het zit Mirthe toch niet helemaal lekker. Ze is met haar vader, moeder en broertje op vakantie in Zuid-Frankrijk en daar valt, als ze in de spiegel kijkt, de grote bult op haar rug toch wel heel erg op. Na de vakantie besluit ze naar de dokter te gaan. „Ik had drie maanden eerder al veel last gehad, kon soms niet eens zitten. Dat trok ook weer weg. Ik dacht aan een verrekte spier.”

Een onzekere periode van anderhalve maand volgt voor de Hoogeveense. Aanvankelijk denkt de dokter aan een vetbult. Maar na talloze gesprekken, scans en echo’s krijgt ze de diagnose sarcoomkanker. Een zeldzame vorm van kanker, die ontstaat in de steun- en bindweefsels, zoals botten, spieren, vet zenuwen of bloedvaten.

Vier maanden na haar diagnose vertelt ze in haar woonkamer ontspannen en uitgebreid over haar ziekte. „Het is lastig omdat ik niet kan zijn wie ik ben. Ik danste veel, ging naar school, werkte bij de Albert Heijn en bezocht feestjes. Mijn agenda stond bomvol. Nu heb ik weinig energie en lig ik veel op de bank.”

De gevolgen van de diagnose drongen niet gelijk tot haar door. „Je bent van het een op het andere moment een kankerpatiënt. Chemotherapie, kaal en onvruchtbaar: dat spookt allemaal door je hoofd.” Tegelijkertijd kan ze gemakkelijk relativeren. „Mijn motto van dit traject is: ik kan me er druk over maken, maar ziek ben ik toch al. Ik moet me focussen op het herstel.”

Van de in totaal veertien chemokuren die ze moet ondergaan heeft ze inmiddels bijna de helft gehad. Volgende maand volgen er nog twee, waarna met een operatie het weefsel waar de tumor zit wordt weggehaald. Dan volgen de laatste chemokuren om de eventuele rondzwervende kankercellen te bestrijden. „Daarna hoort het klaar te zijn. Tot nu toe zijn er gelukkig geen complicaties opgetreden.”

Sinds de diagnose kijkt Mirthe anders tegen het leven aan. Eerder was het zelden goed genoeg; de Hoogeveense was enorm prestatiegericht. „Als ik straks hopelijk beter ben, ga ik dankbaarder zijn dat mijn lichaam gezond is. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar er kan zomaar iets gebeuren.”

Ze kijkt uit naar de toekomst. Hoewel die ook onzeker is. „Ik zie het als teruggaan naar de fabrieksinstellingen. Alles opnieuw opbouwen. Met een nieuw ritme zien te leven, met een lichaam dat op de schop is gegaan. Hoe doseer ik mijn energie? Ik moet zeker een jaar herstellen.”

Volgend jaar gaat ze nog niet naar school, maar wil ze haar werk op de brood-en groenteafdeling van de supermarkt wel weer oppakken. Maar het belangrijkste: activiteiten ondernemen waar ze blij van wordt, zoals dansen.

Tegelijkertijd kijkt ze ook op tegen de toekomst. „Het is een gek idee dat ik op zo’n jonge leeftijd al onvruchtbaar ben. En komt de kanker terug? Die angst zal je altijd houden. Gelukkig ziet het er nu goed uit. Maar je weet het nooit zeker.”