Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Voor de geweteloze doch gewelddadige spitsgebroeders Geert en Roelof W. alhier zijn het lastige tijden in de winter. Daar zij poogden door braak een antieke doch Friese staartklok te verkrijgen, waarbij zij deerlijk uitgegleden zijn op de besneeuwde inrit bij de bezochte wonink in de nacht.
Beide manlui hebt hierbij hun misdadige enkels lelijk verstuikt en nu noodgedwongen zonder inkomsten zit met ’t enkel op de stoel, daar de inbrekerij even op diens gat ligt.
„’t Is toch verskrikkelk, Roef hein”, meende de spitsgebroeder Geert W., „der is gien mèense meer die as nog fatsoenlijk zien straotie schoneveegt as ’t sneit. Wat kan ’t oens schelen jonges, as ’n aander zuk de bienen brèekt. Muj mar beter acht geven; makkelk genog. Warkeluk waor heur, zo wordt der op ’t moment riddeneerd. Zörg veur ’n medemèense die as zuk te barsten warkt um ’n paar rotcenten te verdienen is der niet meer. In wat veur harteloze, wrede wèreld lèeve wij toch”, en de spitsgebr. Geert W. hem pijnlijk over ’t gekwetste enkel wreef.
An de hoogste bome
„Ja, ‘t is bar en boos Geert, laow mar eerlijk weden”, aldus de inbrekert Roelof W., „en weej wat ’t argste is? De gemiente döt der weer niks an en de plietsie al helemaole niet. Iene die as arnswaor even een roetie intikt en zuk een leuk klokkie ophaalt, umreden zo iene ok lèeven mut, die wordt zowat op-eknupt an de hoogste bome, mar de hoge heren braandt zuk zelf nargens de vingers an, heur. Maakt oe mar niet ongerust.
„En weej waoras ik mij ook hellig um maken kan? Elke kleine zelfstandige kreg bij ziekte en malheur overheidssteun, mar veur oenze sector is der vanzelf weer niks eregeld. Wij magt het allemaole lekker zelf oplössen. Ja, viej ’t raar dat er zowat gien fatsoenlijk, ambachtelijke inbrèeker meer aoverblef? Aal ’t olde giet hen de filistenen. Nog even en oens soort vaklui is allent nog te zien op festivals van olde ambachten, zo wied binne wij al hen mit mekare. Te blaksem, wat döt dat rötenkel mij toch gloepende zeer”, en foeterden beide van het rechte pad geraakte manlui nog geruime tijd voort, hierbij zeer pijnlijk langs hun wederrechtelijke kwetsuren strijkend.
Sporen in de sneeuw
Verlaten wij thans, beste lezert, het bouwvallig doch afgelegen woninkje der spitsgebr. W. en nemen een kijkje ten politieburele alhier. Toevallig kreeg de oude opperwachtmeester Jalving van de plaatsenlijke politie daar net bezoek van een zekere Rudie van der Kaar, een tamenlijk onbekend importfiguur alhier.
„Eh, meneer de officier”, aldus dhr. Van der Kaar, „bij mijn hebbe ze geprobeerd in te breke; ik kon dat zien an de sporen in de sneeuw op de inrit onder het keukenraampie. Ik heb nog een antiek klokkie hangen, daar zal ze ’t wel om te doen zijn geweest, ik mis gelukkig niks, maar ik had toch graag dat uwes hier effe een rapportje over opstelt. Het recht mot zijn loop hebbe, zeg ik altijd maar.”
Olde mèensen en aandere strompelaars
Maar had spr. niet in diens gaten dat er op de opper Jalving een zeer zware ontstemmink gedaald was. „Zo”, gromde de opper, „dat heur ik mar ies even net: ie verzaakt dus gewoonweg oen burgerlijke plicht bij hevige sneival en veegt oen inrit niet schone. Zodat gloeiende garriet olde mèensen en aandere strompelaars heur de nekke der wel aover brèeken kunt, umme van arger mar te zwiegen. En dan bij de plietsie kommen zaniken aover ’n nepklokke uut China? Helliger kunj mij gloeiende garriet niet kriegen, dat ik hebbe geern daj opsojemietert en rappies!”
En de opper Jalving hierbij zo energiek doch preventief aan ’t gummiestok tastte dat dhr. Rudie van der Kaar maar weer eens opstapte alhier…
