Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
In het café De Eveltas alhier was het niet druk, daar er nog geen sterveling was tegen half twee des middags. Plotseling echter trad er een klant binnen en wel een stokoude man met een baard aan en een mijtert plus tabbert alhier.
„Sinterklaos!”, aldus de kastelein Jans-Maria Tissing van het café De Eveltas, „kerel ,man, lééf ie nog? Ik miende warkelijk waor al daj dood waren; ’t is ien en al kerstversiering alweer; ie koomt der as Sinterklaos ja aginnig niet an te passe. De Kerstman hef wat dat angiet zien pr bèeter veur menaar dan ieje, laow mar eerlijk weden”, wat hem door Sinterklaas beaamd werd.
Een centenkwestie
„Hold der mij asteblieft aover op”, aldus de goede doch heilige man, „’t is een centenkwestie, hein; die olde inbrèeker van de Noordpool hef ’t grootkapitaal achter zich. ’t Mut allemaole groter en duurder op ‘t moment. Kiek, en ik kome vanzelf uut de roomse karke, waoras ’t allange gien vetpot meer is. Tapt mij mar even een Jaegermeester in aj wilt; ik binne wat kold op de botten. Mij lust wel ’n hassiebassie; even wat pittigers as die zoere miswien van de roomse karke”, aldus de bejaarde weldoenert in het café De Eveltas.
„Binj allent, Sinterklaos?”, vroeg hem de kastelein Jans-Maria Tissing af, „waor hej oen peerd en Zwarte Piet?”, aldus hij. „Een peerd heb ik niet meer”, aldus Sinterklaas, „weej wel wat dat kost vandaag an de dag, een eigen peerd? Ik kome tegenwoordig an op de fatbike. Levengevaorlijk heur, daor bin’k hiel eerlijk in, een olde vent as ikke te zwieren en te zweeien bij de weg, op zun ding. ‘t Peerd heb ik verpatst hen Italië, die zit nou in de salami”, en de bebaarde weldoenerd een nipje Jaegermeester nam.
Uut de tied
„Biezunder lekker!”, prees hij, „vervelend is wel dat ’t eten en drinken mij wat in de snorre hangen blef op ’t moment, net of de boel mij wat schief ezakt is. ‘t Hef grootkaans een klein roffeltie ewest. Mar ja jonges, aj dik 800 jaor bint, dan maj niet alles meer verwachten van oen lichaam, of wel dan”, aldus hij.
„Piet is ’n aander verhaal”, vervolgde hij, „Zwarte Piet is uut de tied ekomen, zoaj grootkaans wel weet. Um oe eerlijk de waorheid te zeggen: ik was der niet iens rouwig umme; ’t was best wel ‘n rotzak van ’n vent seins heur. Hij vrat mij de sukelaoletters en de banketstaven under de klauwen uut, mag ik barsten. En hij was barre drok op de vrouwgies seins; wat een ellende we daor wel niet mit beleefd hebt; barre, barre.”
Roetpieten
„Hoe bevalt oe de moderne Roetpieten dan, Sinterklaos?”, aldus de kastelein Jans-Maria Tissing, en bleek ook dit beslist niet iets om naar huis over te schrijven. „Waardeloos”, aldus Sinterklaas, „ze duurt het dak niet meer op en ok niet deur de schösstienen te kroepen. Ze smeert zuk een klodder broene troep op de snuit en dat is het dan. Ja, zo kan ik ’t ook, dat ik hebbe ’t hiele zwikkie der uut edonderd. Beste mar weer. Kiek, mien olde Zwarte Piet, dat was temiensten nog ’n echte olderwetse schösstienkroeper”, en Sinterklaas zich de druppels Jaegermeester uit de snor veegde.
„En ie wilt niet weten wat een aanmeldings ik kriege van lui die veur Piet speulen wilt”, besloot hij, „lestdaags nog ’n man uut Möppelt. „Ikke en mien vriend, wij wilt geern mitdoen as roze krokodillen’, zee e, ‘want dat vindt de kinder leuk’. Ja, aj hier en ginder alles mitlopen laot wat de kiender leuk vindt, dan kriej wel een híél een wonderlieke optocht, of niet dan.”
