De 22-jarige V. uit Emmen had beter moeten opletten toen hij op 21 januari vorig jaar naar zijn werk in Haaksbergen reed. Want hij botste in het Twentse Beckum op een tegemoetkomende auto. De bestuurder van de auto waar V. op klapte, overleefde de klap niet.
Dinsdag oordeelde de rechtbank in Almelo dat V. schuldig is aan het ongeval.
Het tragische ongeval waarbij een 29-jarige man uit Rekken omkwam, gebeurde in de vroege ochtend. V. was indertijd gedetacheerd in de zoutwinning bij Haaksbergen. Hij kende de rit van Drenthe naar Twente goed. Hij had al meerdere keren over het laatste stuk van Hengelo naar Haaksbergen gereden. Het is een rechte en overzichtelijke weg met maar weinig bochten.
Slachtoffer direct overleden
Toch zagen medeweggebruikers dat hij net na Beckum rechtdoor reed in een flauwe bocht naar rechts en met een harde klap op de auto van de 29-jarige botste. Het slachtoffer was op slag dood.
V. was er ook ernstig aan toe: hij had overal breuken en, nog ernstiger, een interne bloeding. In het ziekenhuis bleek dat hij drie liter bloed had verloren.
De politie onderzocht het ongeval en constateerde dat de Emmenaar vijf seconden niet op de weg lette. In die vijf seconden versnelde zijn auto van 63 naar 81 kilometer per uur en belandde hij op de verkeerde weghelft. Wat er precies gebeurde, werd nooit duidelijk.
Zaal werd ontruimd
Tijdens de zitting was V. zo gespannen dat hij bijna geen woord uitbracht. Toen nabestaanden over hun verdriet vertelden, ging het mis. V. kreeg een soort toeval en wilde over het verdachtenbankje kruipen. De rechtbank liet de zaal ontruimen totdat hij weer rustig was.
Volgens de advocaat van V. zorgde mogelijk iets ervoor dat de rijbaanassistentie, die hem had moeten waarschuwen toen hij de middenstreep overreed, het niet deed. Dat argument veegde de rechtbank van tafel: een automobilist is altijd zelf verantwoordelijk voor zijn rijgedrag.
Veel spijt en schuldbesef
De Emmenaar werd veroordeeld tot een werkstraf van 160 uur en een rijontzegging van een jaar. Het vonnis viel lager uit dan de strafeis. Dat kwam omdat de rechtbank V. zag als een kwetsbaar iemand en rekening hield met het feit dat hij zelf ook ernstig gewond raakte. Daarnaast woog mee dat hij veel spijt en schuldbesef had.
