Op 25 januari 2025 botst de 22-jarige V. uit Emmen in het Twentse Beckum op een tegemoetkomende auto. De klap is enorm: de weg ligt bezaaid met brokstukken. Maar het ergste: de bestuurder van die auto overleeft het niet. Het drama wordt dinsdagmiddag behandeld in de rechtbank in Almelo.
Het contrast kan nauwelijks groter zijn. De familie en vrienden van het slachtoffer, een 29-jarige inwoner van het Achterhoekse Rekken, zijn massaal naar de rechtbank gekomen. Het zijn zeker zestig mensen, zo veel dat ze maar net op de afgesloten publieke tribune passen. Emmenaar V. is met alleen zijn vriendin, zijn vader en zijn advocaat naar Almelo gekomen. Met gebogen hoofden wacht het groepje in een hoekje op het begin van de rechtszaak.
Het is goed te zien dat V. zenuwachtig is. Dikke rode vlekken in zijn nek, een adamsappel die overuren maakt en een zenuwknoop die zo strak zit dat die tijdens de zitting ploft. Hij probeert nog wat weg te kruipen voor de priemende ogen van de nabestaanden, maar de rechter roept hem al snel tot de orde. Hij moet dichter bij de microfoon zitten.
Vroege rit richting Twente
Terug naar de bewuste ochtend vorig jaar. V. is in die periode door zijn werkgever gedetacheerd als technicus in de zoutwinning bij Haaksbergen. De jongeman uit Emmen heeft er zin in: techniek is zijn lust en leven. Hij is al vroeg op pad met zijn Volkswagen Polo, maar niet te vroeg: gedetacheerde werknemers mogen pas vanaf zes uur rijden, een poging om vermoeid rijgedrag te voorkomen.
De Emmenaar heeft de rit vanuit Drenthe naar Twente al meerdere keren gereden. Het laatste stuk van Hengelo naar Haaksbergen is lang, recht en overzichtelijk. Toch zien verschrikte medeweggebruikers hoe V. net na Beckum rechtdoor rijdt in een flauwe bocht naar rechts. Het tegemoetkomende slachtoffer heeft geen schijn van kans. Hij is op slag dood.
Vijf seconden niets en dan e-call
V. is er zelf ook slecht aan toe. Hij ligt ineengekrompen op de bijrijdersstoel met zijn telefoon in zijn hand. De man roept volgens omstanders dat het hem spijt. Er wordt nog voorkomen dat hij weer achter het stuur kruipt. Door de klap heeft hij niet in de gaten dat hij levensbedreigend gewond is. Overal in zijn lijf zijn breuken,, maar nog ernstiger is een interne bloeding. In het ziekenhuis blijkt dat hij drie liter bloed heeft verloren.
Uit politieonderzoek blijkt dat V. in de bocht vijf seconden rechtdoor reed zonder iets te doen. Omdat hij na de klap zijn telefoon in zijn hand had, denken onderzoekers eerst dat hij daarmee bezig was. Die verdenking kan echter van tafel: dat blijkt niet zo te zijn. Het lijkt te gaan om telefoongebruik ná de klap. Waarschijnlijk door de e-call: een systeem dat automatisch 112 belt bij een ongeluk.
Verdachte breekt, zitting onderbroken
Als de nabestaanden vertellen over het gat dat hun geliefde achterlaat, knapt er iets bij V. Hij krijgt een soort toeval en wil, al oerkreten slakend, over het verdachtenbankje kruipen. De parketpolitie grijpt in en de rechtbank laat de zittingszaal ontruimen.
Als hij na een half uur is gekalmeerd, gaat de zaak verder. „Meneer zit heel hoog in de emoties en maakt zichzelf enorme verwijten”, zegt rechtbankvoorzitster Venekatte.
Het slachtoffer was geliefd in de gemeenschap; bij zijn afscheid en uitvaart toonden zo’n 1400 dorpsgenoten en bekenden hun medeleven. Zijn moeder leest bij zijn foto een gedicht over het gat dat hij in vele levens achterliet. De familie hoorde nooit iets van V., maar zegt niet boos op hem te zijn.
Werkstraf en rijontzegging
Uiteindelijk eist het Openbaar Ministerie 240 uur werkstraf en een rijontzegging van een jaar. V.’s advocaat vraagt om vrijspraak. Zijn cliënt kan er niets aan doen, stelt hij: V. keek even op de klok en werd verblind door de naderende auto van het slachtoffer. Ook werkte de rijbaanassistentie, die hem had moeten waarschuwen toen hij de middenstreep overreed, niet.
