Theaterschool Loods13 in Emmen loopt als rode draad door leven van Marjo (48) en zoon Didier (18). 'Plek voor paradijsvogels die niet voldoen aan de standaards'
Marjo en Didier Bryan in een zaal van Loods13. Foto: Boudewijn Benting
De toekomst van theaterschool Loods13 in Emmen kwam dit jaar aan een zijden draadje te hangen. De dreigende sluiting roept veel emoties op bij moeder Marjo Bryan (48) en zoon Didier (18) uit Nieuw-Amsterdam. „Ik heb hem zelden zo gelukkig gezien als daar.”
Laatst vierde Didier zijn achttiende verjaardag. Huize Bryan in Nieuw-Amsterdam zat vol, voornamelijk met zijn vrienden van theaterschool Loods13. „Er was een jongen die nog nooit op een verjaardagsfeestje was geweest. Ik kende hem via Loods13”, zegt Didier.
Moeder Marjo slikt even. „Die jongen is 18 jaar. En was dus nog nooit uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. Dat vond ik heel heftig om te horen.” Alleen al daarom is Loods13 onmisbaar, zegt ze. „Het is een creatieve plek waar iedereen welkom is, ook buitenbeentjes.” Of, zoals ze een week eerder zei tegen de gemeenteraad van Emmen: „Een plek voor paradijsvogels die niet voldoen aan de standaard.”
Moeder en zoon zitten op een grijze middag aan een tafeltje in de ontvangsthal van Loods13, in het Rensenpark. Om preciezer te zijn: in het Aziëhuis van de voormalige dierentuin.
Alles ademt hier cultuur. In een zaaltje verderop repeteren enkele leerlingen een stuk. „Vaak zit ik hier na schooltijd”, zegt Didier. „Kletsen met vrienden, een boek lezen, soms huiswerk maken. Twee keer in de week kook ik voor iedereen. Ik ben hier gewoon heel graag.”
Geldtekort: sluiting dreigt
Het is vlak na de hartverwarmende actie van Loods13 van begin december, toen leerlingen en ouders in bruidsjurken en trouwpakken in een bonte stoet naar het gemeentehuis togen om aandacht te vragen voor hun penibele situatie. „Wij zijn getrouwd met Loods13 en we gaan niet scheiden”, luidde hun boodschap.
Dat zit zo: de theaterschool is geen lang leven meer beschoren vanwege geldtekort, zoals het nu lijkt. Een rijksbijdrage ging aan de neus van Loods13 voorbij en de gemeente Emmen is niet van zins om Loods13 bij te staan, ook al zegt de verantwoordelijk wethouder Loods13 een warm hart toe te dragen. Mocht de situatie niet veranderen, dan sluit de school hoogstwaarschijnlijk in de zomer van volgend jaar.
Marjo en Didier Bryan vertellen over de impact van de met sluiting bedreigde Loods13. Foto: Boudewijn Benting
Sluiting, zegt Marjo, zou een ramp zijn voor kwetsbare kinderen in Emmen en omstreken. „Het gaat me niet eens om mijn eigen kinderen. Die hebben hier jarenlang rondgelopen en redden zich wel. Maar veel andere kinderen die kwetsbaar zijn gun ik ook deze plek. Je ziet kinderen hier opleven.”
Didier vertelt dat Loods13 niet alleen een culturele smeltkroes is, maar ook een plek waar hij vrienden voor het leven kreeg. Ook leerde hij er zijn vriendin Floor kennen.
Zelf is hij een buitenbeentje, zegt hij. „Ik ben een beetje raar, denk ik. Druk, chaotisch, ik ben niet bang om ergens wat van te zeggen.” In Loods13 trof hij zielsgenoten, met dezelfde interesse voor toneel. „Ik ben heel creatief”, zegt Didier, „maar niet met tekenen of knutselen. Ik ben liever fysiek.”
Meerdere keren per week krijgt hij er toneelles. „Let wel, op hoog niveau. Alles draait om kunst, met hoofdletter K”, vult Marjo aan.
De liefde voor Loods13 begon bij zus Laura, die de eerste lessen had in voormalig theater De Muzeval, voordat de theaterschool zou verkassen naar het Rensenpark. Enkele jaren later volgde Didier.
‘Nooit weg uit deze wereld’
Marjo herinnert zich Total Loss, een project in de meivakantie waarbij jongeren in vijf dagen tijd een eigen voorstelling maken. „Didier kwam terug en ik zag hem zelden zo gelukkig. In die snelkookpan maakten ze met z’n allen een goed stuk. Ze maakten kunst.”
Didier knikt. „In die vijf dagen maak je vrienden voor het leven.”
Marjo: „Als moeder wil je maar één ding en dat is dat je kind gelukkig is. Als je ziet dat je kind een sociaal netwerk opbouwt, dan is dat geweldig.”
Voor Didier betekent Loods13 de opmaat tot zijn studie. Na komende zomer start hij de opleiding podium- en evenemententechniek op het Deltion College in Zwolle. „Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen.”
Hij schiet in de lach. „Maar als ik eerlijk ben, ik ben geen ster op de planken. Laatst zat ik bij een uitvoering van ons en ik keek alleen maar naar de lampen. Ik hield in de gaten wanneer de lampen aangingen en bewogen.” Het zette hem op het pad van podiumtechniek. Didier is even stil. „Ik wil nooit meer weg uit deze wereld.”
