Missverkiezingen, torens vol bier en diskjockeys in een koets: terug naar de jaren van discotheek Arizona in Nieuw-Amsterdam

Geke Scholten-Veenstra (56) grijnst als ze eraan terugdenkt. Ging zij vroeger als puber naar Arizona, dan kwam zij daar altijd haar vader en moeder tegen. Bijzonder? Nee, beslist niet. Haar ouders, Henk en Dinie Veenstra, waren eigenaar van de zaak en staken daar ook zelf altijd de handen uit de mouwen.

,,Voor mij was het heel normaal dat zij daar rondliepen en hun aanwezigheid belemmerde mij totaal niet. Ik rookte en dronk vrolijk mee met mijn leeftijdsgenoten en had niet het gevoel dat mijn ouders mij extra in de gaten hielden.’’

Alleen te laat thuiskomen was er voor Geke niet bij. Vond haar vader dat zij naar huis moest, dan was er geen ontsnappen aan. ,,Hij zei niets, keek mij aan en wees op zijn horloge. Daarna stak hij een vinger de lucht in. Met andere woorden: De hoogste tijd, nu wegwezen, naar boven! Daar woonden wij, pal boven de discotheek.’’

Arizona sloot in 1996 de deuren, maar nog altijd zijn er mensen die Geke vertellen hoeveel plezier zij daar beleefden. En ook haar moeder Dinie (78) en zus Agnes (50) worden er nog geregeld door anderen aan herinnerd. Arizona was in de jaren zeventig en tachtig een van de populairste disco’s in de streek.

Klapdeurtjes, geblokte tafelkleedjes en diskjockeys in een koets, dat was Arizona. En niet te vergeten missverkiezingen. ,,De winnares werd miss Arizona. Geweldig. Veel meiden waren daar echt heel serieus mee bezig’’, zegt Agnes.

Het pand waarin Arizona te vinden was, staat nog recht overeind. Na 1996 deed het lange tijd dienst als onderkomen van discotheek Twins, daarna kreeg het even de naam Danscafé De Gletsjer en vervolgens kwam de naam Party Palace New York op de gevel. Nog altijd kan de jeugd daar uitgaan, maar wat pandeigenaar Johan Velzing betreft valt heel gauw het doek. Hij wil het complex slopen om er appartementen te gaan bouwen. Dat is voor hem een stuk rendabeler.

Bij Dinie Veenstra in de gang hangt een ingelijste tekening van het exterieur van het discopand. Maar dat het gebouw waar zij zoveel jaren met plezier woonde en werkte tegen de vlakte gaat, doet haar niets. Ze wijst met haar wijsvinger naar de zijkant van haar hoofd. ,,Mijn herinneringen zitten hier, niet in die stapel stenen. Nee hoor, wat mij betreft mag het er allemaal af. Ik voel er geen enkel sentiment bij.’’

Haar beide dochters knikken instemmend. ,,Ja, zo denken wij er ook over. Wij zijn een nuchtere familie, of niet ma? Hier maken wij geen drama van.’’ Toch zal het voor het dorp wel even wennen zijn. Geen horeca meer op deze plek langs de Verlengde Hoogeveense Vaart.

Nieuw-Amsterdam is het laatste dorp in de gemeente Emmen waar nog een uitgaanscentrum voor jongeren te vinden is. Le Barrage in Klazienaveen, De Boogie Bar in Barger-Oosterveld, de Anjo Bar in Weiteveen en de IBO Bar in Barger-Compascuum, ze zijn allemaal al jaren geleden ter ziele gegaan.

We gaan terug naar de jaren zestig. Middenin het langgerekte winkelgebied van Nieuw-Amsterdam runnen Hilbert en Annie Veenstra een café met cafetaria en feestzaal. Het stel heeft zeven kinderen; zes dochters en een zoon. De jonge Dinie komt af en toe in het horecabedrijf en ziet daar Henk Veenstra aan het werk, de enige zoon van Hilbert en Annie. ,,Geen lelijke jongen. En ook nog vriendelijk, goedgemanierd en recht voor de raap. Dat sprak mij aan.’’

De aantrekkingskracht is wederzijds en ze krijgen verkering. ,,Ik was toen zestien en vier jaar later zijn we getrouwd.’’ Niet lang daarna woont het jonge stel in Duitsland, in Uelsen. Dinie: ,,Mijn schoonvader kreeg bezoek van een man die in Uelsen een café had en van die kroeg af wilde. Of mijn schoonvader een geschikte overnamekandidaat kende. Nou, hij wist wel iemand. Zijn zoon Henk! Die had er inderdaad wel oren naar, wilde graag op eigen benen staan. We spraken allebei geen Duits en ik was zelfs nog nooit in Duitsland geweest, maar we gingen.’’

Het gaat boven verwachting goed. ,,Henk ging daar bij het voetballen en leerde zo al gauw veel mensen kennen. Een auto hadden we in het begin nog niet. Die konden we niet betalen. Gingen we op familiebezoek in Nieuw-Amsterdam, dan huurden we in Duitsland een Volkswagen.’’

Na vijf jaar, het is inmiddels 1971, laat Hilbert, de vader van Henk, weten dat hij wil stoppen met zijn café in Nieuw-Amsterdam. Henk moet het als zijn enige zoon maar overnemen. ,,En dus gingen we terug, samen met onze dochter Geke die in Uelsen was geboren.’’

In Nieuw-Amsterdam komt het gezin niet bepaald in een gespreid bedje. Het café draait niet meer zoals voorheen en Henk neemt een rigoureus besluit: een groot deel van het pand moet worden verbouwd tot discotheek. ,,Het was de periode waarin discotheken populair werden. Mijn schoonvader zag er niets in, maar Henk trok zich daar niets van aan en zette zijn plannen door.’’

Het wordt een disco in de stijl van het wilde westen, met een naam die daarbij past: Arizona. Het loopt meteen als een trein en ook volk van ver buiten de regio weet de dancing al snel te vinden. Het zijn andere tijden dan tegenwoordig. In de jaren zeventig gaat de disco op zaterdag om zeven uur ‘s avonds open en om twaalf uur ‘s nachts is het sluiten, ongeacht hoe druk het is. Op zondag is de disco ook open.

Henk Veenstra is dol op voetbal en hij zorgt ervoor dat aan het eind van de zondagmiddag altijd de uitslagen van de voetbalwedstrijden worden voorgelezen. Die in de eredivisie, maar ook krijgen de bezoekers altijd te horen hoe de plaatselijke vereniging Twedo heeft gespeeld.

De zaken gaan zo goed dat na enige tijd er meerdere verbouwingen plaatsvinden. De feestzaal voor de bruiloften verdwijnt en de dierenzaak naast de disco wordt gekocht om het horecabedrijf uit te kunnen breiden. De diskjockeys krijgen een nieuwe plek. Ze verhuizen van de koets naar een lift die op en neer gaat van de begane grond naar de eerste verdieping.

Zeg je Arizona, dan zeg je ook bier. Dat wordt met grote hoeveelheden naar binnen gewerkt. Geke: ,,In de kelder stonden de biervaten voor de verschillende bars. Was er eentje leeg, dan moest zo snel mogelijk weer een nieuw vat worden aangesloten. Dat moest zo vaak gebeuren, dat we daar speciaal iemand voor hebben aangenomen. Die zat dus de hele zaterdagavond en zondagmiddag in die kelder. Later maakten de vaten plaats voor tanks. Vier stuks, elk met een inhoud van 1500 liter.’’

In de beginjaren worden de consumpties van bezoekers bijgehouden op een kaart, later wordt overgestapt op muntjes. Agnes: ,,We hadden daarvan twee soorten, rond en vierkant. De ronde was voor één glas drinken, de vierkante was een blakermunt. Daar kreeg je een blaker voor, een dienblad met daarop veertien glazen. Vooral bier werd per blaker besteld, vaak meerdere tegelijkertijd. Die werden dan als een soort toren op een barkruk gezet. Was je bij de onderste blaker, dan was dat bier natuurlijk inmiddels dood. Maar dat maakte niet uit, ook dat werd vrolijk opgedronken.’’

Geke en Agnes mogen vanaf hun veertiende op stap in de disco van hun ouders. Geke: ,,Daar werd ons geen strobreed in de weg gelegd. We rookten en dronken zoals iedereen dat in die periode volop deed. Eén ding mocht ik van mijn vader beslist niet: op stap in een andere disco. Als ik dat deed, dan vond hij dat slechte reclame voor Arizona. Een keer deed ik dat wel, ging ik met carnaval naar de Boogie Bar in Barger-Oosterveld. Mijn moeder wist ervan, maar hield haar mond. En toch kwam mijn vader er op een of andere manier achter. Onvoorstelbaar. Nee, hij was toen niet blij.’’

Agnes: ,,Later werd hij wat dat betreft minder streng en daar had ik als jongere dochter geluk mee.’’ Maar hoe zat het dan met het versieren van jongens? Dat is toch niet fijn als je ouders dan ook in de buurt lopen? Agnes grijnst. ,,Ik herinner me nog goed dat ik aan de bar met een jongen stond te zoenen en dat ik opeens mijn moeder zag. En zij zag mij ook. Ik schaamde me en later sprak ze mij erop aan. ‘Wat een mooi ventje was dat’, zei ze.’’ Moeder Dinie: ,,Zei ik dat? Zou goed kunnen, hoor. We waren niet preuts.’’

In de jaren zeventig komen nauwelijks artiesten naar Arizona om op te treden. In de jaren tachtig verandert dat. Het publiek ziet onder meer Dennie Cristian, René Froger, Tatjana Simic en de strippers van The London Knights voorbij komen. Ook Arie Boksbeugel en Brenda Steunbeer van het destijds razend populaire tv-programma Verona verschijnen op het podium.

Vanaf hun zestiende werken ook Geke en Agnes geregeld in Arizona. Zij merken dat bij hun vader langzaam maar zeker het plezier in het discowerk verdwijnt. De tijden veranderen. Het publiek wil tot afgrijzen van Henk Veenstra tot diep in de vroege ochtend op stap, er moeten detectiepoortjes komen en het drugsgebruik is in opmars.

In 1993 stoppen Henk Veenstra en zijn Dinie ermee. Dochter Geke en haar man Egbert nemen de zaak over, maar het wordt geen succes. ,,Mijn vader had het ons nog zo afgeraden. In zijn eigen ogen was de tijd van discotheken voorbij. Het was de jaren daarvoor ook al minder druk geworden.’’

Toch is de sluiting van Arizona niet het einde van uitgaansvertier in het complex. In 1996 gaan de deuren open van discotheek Twins. Gerrit Piek, die in Arizona in de kelder had gezeten om steeds nieuwe biervaten aan te sluiten, is de eerste eigenaar. Linda, Roos & Jessica, ofwel Babette van Veen, Guusje Nederhorst en Katja Schuurman, komen langs om met een optreden de opening luister bij te zetten.

Een jaar of drie later verrijst er een skihut in de disco, destijds echt iets bijzonders. Er volgen meerdere bloeiperiodes maar in 2011 valt het doek voor Twins. Het pand wordt verbouwd tot een soort grote skihut en krijgt de naam Danscafé De Gletsjer. Het wordt geen succes en na opnieuw een verbouwing is daar in 2012 Party Palace New York, een disco die de laatste jaren vooral vol is bij feesten van middelbare scholen.

Henk Veenstra, die met zijn vrouw Dinie inmiddels in een vakantiehuis op het Ermerstrand in Erm woont, maakt de opening van Party Palace nog net mee. Hij kampt al langere tijd met gezondheidsklachten en overlijdt eind 2012 op 68-jarige leeftijd. Na het overlijden van Henk keert Dinie terug naar Nieuw-Amsterdam, waar ook haar dochter Geke en haar gezin wonen.

In het discopand langs de Verlengde Hoogeveense Vaart is ze sinds de Arizona-tijd niet meer geweest. En waarom zou ze ook? In de loop der jaren is er zoveel veranderd. En bovendien zitten de herinneringen in haar hoofd en niet in een stapel stenen.