Wandelen over de restanten van discotheek De Boogie Bar in Barger-Oosterveld. 'Miss Wet T-shirt op eerste kerstdag. Nou, daar was de pastoor hier niet zo blij mee'

In het hart van Barger-Oosterveld herinnert bijna niets meer aan de roemruchte discotheek Boogie Bar. Bulldozers hebben het pand vrijwel geheel met de grond gelijk gemaakt. Gelukkig hebben we de verhalen nog. ,,Vroeger had je geen social media. Toen kon je nog een keer ondeugend zijn zonder dat iedereen het wist.’’

Met zijn handen in de zakken loopt Erwin Savenije uit Erica (52) over de restanten van de Boogie Bar. Hij bukt en pakt twee bakstenen. ,,Die neem ik mee naar huis, voor in mijn blokhut. Als tastbare herinnering. Man, wat heb ik hier prachtige jaren beleefd. Ik was zestien toen ik hier voor het eerst kwam met mijn neven Jos en Willie en was daarna tien jaar lang vrijwel elk weekend in de Boogie Bar. Je moest gewoon gaan. Voor de gezelligheid natuurlijk, maar ook omdat je bang was dat je wat miste.’’

Het oog van Savenije valt op een gedeelte van de oude disco dat nog wel overeind staat. Een muur met deuren met daarop met grote letters het woord nooduitgang. De vijftiger grijnst. ,,Daar vlakbij was de Erica-bar. Die werd zo genoemd omdat daar altijd veel jongelui uit Erica zaten. Had ik een meisje versierd, dan ging ik met haar door die nooduitgang naar buiten. Kon je mooi even rustig staan vrijen. Nou ja, rustig. Het gebeurde ook wel eens dat anderen om precies dezelfde reden door die nooduitgang gingen.’’

De Boogie Bar was een begrip in Zuidoost-Drenthe. Een disco met voorzaal die volk trok uit een groot gebied en vooral bekend was vanwege live optredens. Het waren Siene en Casper Cramer die met het horecabedrijf begonnen. De zaak heette toen SICA-bar, een afkorting van hun beide voornamen.

In 1968 kwam de naam Boogie Bar op de gevel en in 1976 namen dochter Gré en schoonzoon Willem het bedrijf over. Gré overleed in 2021, de inmiddels 79-jarige Willem woont nog altijd in Barger-Oosterveld. Met eigen ogen zag hij hoe de afgelopen weken de oude discotheek door slopers steeds een stukje kleiner werd gemaakt. Hij zegt dat prima te vinden. ,,Ik heb er mooie jaren gehad en met mij veel meer mensen. Maar de tijden zijn veranderd en het pand stond al jarenlang leeg. Voor iedereen is het goed dat er iets nieuws voor in de plaats komt, appartementen. Het dorp knapt ervan op. Het is maar een gebouw, hè? Ik hecht veel meer waarde aan mijn herinneringen dan aan zo’n pand.’’

Willem Lubbers ziet ze nog voor zich, de jongeren die op zondagmiddag in lange rijen richting de Boogie Bar fietsten. En de artiesten die over de vloer kwamen. ,,Ach, wie zijn hier niet geweest? Bands uit de streek zoals Black Lake en Nameless, maar ook veel landelijk bekende artiesten. Van The Cats tot Herman Brood, van Corry Konings tot The Dubliners. The Cats noemden Barger-Oosterveld geen Barger-Oosterveld, maar Barger-ver weg. Ook leuk was het optreden van BZN. Dat was in de periode waarin BZN nog een rockband was met nummers als Sweet Silver Anny . Jan Keizer zat in die tijd achter het drumstel. Weet je trouwens wie heel aardig was? Bonnie St. Claire! Toen in 1974 onze tweeling Nathalie en Jessica werd geboren, kwam Bonnie St. Claire op kraambezoek.’’

Zoon Henk (55) herinnert zich nog goed het optreden van Anouk. ,,Die hadden we geboekt voordat zij echt bekend was. Maar toen ze bij ons was, stond ze met Nobody’s Wife op nummer 1 in de hitparade. Alle horecabedrijven van Barger-Oosterveld profiteerden ervan. Alles zat stampvol. De mensen die niet meer in de Boogie Bar konden, gingen gewoon ergens anders de kroeg in.’’

De disco was op zaterdagavond en zondagmiddag open, de voorzaal met café de hele week. Daar werkte Gré Lubbers, die zich heel betrokken voelde bij haar klanten. Vrijgezellen en mensen die het om wat voor reden even moeilijk hadden, kregen geregeld gratis een bakje eten mee naar huis. ,,En je kon lekker eten in de Boogie Bar!’’, zegt Erwin Savenije. ,,Als je op zondagochtend de disco uitrolde, ging je eerst naar de voorzaal om te eten. En daarna pas naar huis. Bami met saté, een stoofpotje met speklappen en lekkere varkenshaasjes. Echt geweldig. Het klinkt misschien wat overdreven, maar in de Boogie Bar had ik echt een soort familiegevoel. Ik kende er zoveel mensen en voelde me er helemaal op mijn gemak.’’

Jeroen Többen (50) uit Emmen knikt. Voor hem geldt precies hetzelfde. Többen kwam net als Savenije op zijn zestiende voor het eerst in de Boogie Bar. ,,Ik ging met mijn oudere broer Rik mee. Hoe ik er heen ging weet ik nog, hoe ik terugkwam niet. Ik was totaal geen alcohol gewend, maar wilde wel met die oudere jongens meedoen. Dat ging in het begin dus niet zo heel goed.’’

Többen bleef komen en was vaste klant tot 1995. Daarna werd hij medewerker, tot 2004. ,,Bedrijfsleider Roelof Woldering vond dat aanvankelijk niet zo’n goed idee. Een vaste klant in dienst nemen’’, zegt Többen. Willem Lubbers veert op. ,,Ja, dat snap ik wel. Bij jou scheelde dat nogal wat omzet.’’ Tobben grijnst. ,,Het betekende niet dat ik opeens helemaal niet meer dronk. Achter de bar nam ik ook wel eens een biertje en natuurlijk kreeg ik ook wel eens wat aangeboden. Tja, en dan wil je ook niet onbeleefd zijn en zo’n aanbod weigeren.’’

De in Klazienaveen opgegroeide Többen deed van alles in de Boogie Bar. Hij haalde glazen, was barkeeper en stond bij de entree. Kwamen er artiesten, dan moest hij meehelpen om het hen naar de zin te maken. ,,Ik weet nog goed dat The Vengaboys hier waren en ik hen van een natje en droogje moest voorzien. Ik ging naar die kleedkamer, klopte aan en deed de deur open. Stond ik opeens tegenover enkele danseressen in lingerie. Nou, wat moet je dan zeggen? Ik was echt sprakeloos. Een optreden van Jim Bakkum, bekend van Idols, was ook wat bijzonders. Allemaal gillende meiden! Ik moest met collega’s echt mijn best doen om Jim veilig van het podium naar de kleedkamer te krijgen.’’

Ina Witteveen (53) uit Emmer-Compascuum werkte ook in de Boogie Bar, ze begon daar op haar 24ste. In tegenstelling tot Tobben was zij niet eerder vaste klant. ,,Ik was niet zo’n stapper. Bovendien was ik op mijn negentiende al moeder.’’ Witteveen werkte in de voorzaal en haalde glazen op, tapte bier en nam de bestellingen op. Ze herinnert zich nog goed wat uitbater Willem Lubbers zei toen ze voor het eerst in de Boogie Bar aan het werk ging. ,,In beweging blijven en nooit met lege handen lopen’’.

Hoewel ze weinig ervaring had in de horeca, vond ze het meteen leuk. ,,Ik heb er ook veel mensenkennis opgedaan. Het was een andere tijd dan nu, hè? Zonder mobiele telefoons. Mensen praatten gewoon met elkaar. Ik zie nu wel eens stelletjes in een restaurant zitten waarbij ze allebei met hun telefoon bezig zijn. Dat is toch treurig?’’ Savenije knikt instemmend. ,,Vroeger moest je naar de Boogie Bar, want anders miste je alle verhalen van door de week. Nu gaat alles via die telefoon. Jongeren van nu weten niet anders, maar ik had ze graag een andere tijd gegund. Die tijd die wij meemaakten toen we jong waren.’’ Többen: ,,Vroeger had je geen social media. Toen kon je nog een keer ondeugend zijn zonder dat iedereen het wist.’’

Discogangers konden zich ook opgeven voor de Miss en Mister Boogie Bar-verkiezingen. ,,Dan moesten ze op het podium een rondje lopen, wat vragen beantwoorden en even de wereldvrede promoten’’, zegt Többen. ,,En uiteindelijk koos de jury de in haar ogen mooiste deelnemers uit.’’ Henk Lubbers: ,,Ik zie nu wel eens een winnares van toen lopen. Nou, dan geloof je niet dat die vroeger ooit Miss Boogie Bar is geweest.’’

Ook in de Boogie Bar: Miss Wet T-shirtverkiezingen. Hierbij werd er op het podium water over de shirts van de deelneemsters gegooid. Willem Lubbers: ,,Eén keer was dat op eerste kerstdag. Nou, daar was de pastoor hier niet zo blij mee. Tijdens een viering in de kerk nam hij daar publiekelijk afstand van.’’ Ina Witteveen: ,,Nu kan dat helemaal niet meer, zo’n Miss Wet T-shirt verkiezing. Ook niet op een andere dag. Als je dat nu op touw zet, krijg je van alle kanten kritiek. Vrouwonvriendelijk. Nou, ik heb er geen moeite mee. Als ze het zelf leuk vinden, laat ze toch.’’

Een Mister Wet T-shirt was er nooit in de Boogie Bar, maar wel een act die een stuk verder ging: een optreden van The London Knights. Een gezelschap gespierde heren dat stripacts opvoert en daarbij alle kledingstukken uit doet. De hele disco zat vol met meiden. Mannen mochten er niet in, zij moesten in de voorzaal wachten tot de act was afgelopen. ,,Ik was er wel bij, net als wat mannelijke collega’s. Er moesten natuurlijk wel mensen achter de bar staan’’, zegt Többen.

Wie Boogie Bar zegt, zegt ook SVBO. Dertig jaar lang lang was het bedrijf de hoofdsponsor van de plaatselijke voetbalclub. ,,Nadat de wedstrijd op zondag was afgelopen, kwam de hele selectie naar onze voorzaal. En geregeld kwam de tegenpartij ook mee. Mooie tijden’’, memoreert Lubbers senior. Többen knikt: De Boogie Bar, daar draaide veel om in die periode. Het was ook een plek waar veel relaties ontstonden. En eindigden.’’

Wie in de glorietijd naar de Boogie Bar ging, kon zich waarschijnlijk niet voorstellen dat aan het discovertier ooit een einde zou komen. Toch gebeurde dat wel. Danscafés kwamen op en de dorpsdisco’s werden minder populair. ,,Het uitgaan begon ook steeds later, vreselijk’’, zegt Willem Lubbers.

Na de eeuwwisseling viel de ene na de andere disco om en ook de Boogie Bar kreeg het moeilijk. In 2005 deed Henk Lubbers, die het bedrijf in 2000 had overgenomen van zijn ouders, de zaak over aan Piet de Poel uit Surhuisterveen. Drie jaar later viel het doek en kwam het gebouw aan de Splitting vijf jaar lang leeg te staan. Tussen 2013 en 2019 diende de verbouwde voorzaal nog even als café Crazy Times, maar omdat de gemeente de uitbater hiervan steeds boetes oplegde vanwege geluidsoverlast, trok ook deze exploitant er de stekker eruit.

Nu is niet alleen het bedrijf weg, maar ook het pand. Savenije: ,,Ik zal er mijn leven lang met plezier aan terug denken. Ik had die jaren echt niet willen missen. Voor geen goud.’’