De saxofoon is Sendi's grote liefde. Foto: Corné Sparidaens
De saxofoon sleepte haar door haar ziekte en is haar grote uitlaatklep. Maar ziek is Sendi Wessel (20) uit Klazienaveen niet meer. Sterker: binnenkort staat de nieuwe Candy Dulfer, zoals ze ook wel wordt genoemd, in een uitverkocht Ziggo Dome als saxofonist van zanger Bouke.
„Zie jij het zitten om mijn saxofonist te worden in de Elvis Matters Band, voor de festivals deze zomer? En wil jij er dan ook anderen bij zoeken en het hoofd van mijn blazerssectie worden?”
Sendi moest zich even goed in de arm knijpen toen ze de vraag vorig jaar kreeg, van zanger Bouke Scholten, de Elvis Presley van Emmen. Als 16-jarig talent had zij al eens de saxofoonpartij ingespeeld voor een kerstsingle van hem. En toen had hij inderdaad gezegd dat hij haar zou bellen als hij nog eens iemand nodig had.
Maar daarna was zij een tijd uit de running vanwege haar darmziekte, die haar al haar hele leven plaagde. Ze werd voor de zoveelste keer opgenomen in het ziekenhuis, deze keer voor een rigoureuze operatie: bijna haar hele dikke darm werd weggehaald. Het bleek haar redding.
Blazen tot bloedens aan toe
Lang hoefde ze niet na te denken over Boukes vraag. De saxofoon is Sendi’s lust en haar leven. Het instrument waar ze haar gevoel helemaal in kwijt kan. Waar ze op kan blazen tot bloedens aan toe.
En hoofd van de sectie? Nou ja, liever niet op die manier verwoord, maar ze kon vast wel een paar blazers optrommelen. Alleen maar leuk, toch?
Wat ze op dat moment niet wist, en Bouke al wel, was dat hij de finale van het SBS6-programma The Tribute - Battle of the Bands had gewonnen. Die was alleen nog niet uitgezonden.
Die overwinning gaf zijn muzikale carrière een boost. Met als gevolg dat hij dit jaar uitverkochte optredens, op 18 en 19 april, in de Amsterdamse Ziggo Dome op het programma heeft staan. Vorig jaar trad hij daar ook al op, als onderdeel van een grotere Tribute-show, maar die blazers waren geregeld door het tv-programma. Sendi zat daar niet bij.
„Voor mij is dit nieuw, die Ziggo Dome. We gaan een geweldige show neerzetten van wel twee uur of zo”, zegt Sendi.
Vader als privéleraar
Ze heeft het razend druk met de voorbereidingen, die bovenop haar stage bij een dierenartspraktijk komen. Maar ze vertelt er graag over, in haar ‘privédomein’ van haar ouderlijk huis in Klazienaveen. Een oefenruimte en slaapkamer ineen. Hier repeteert ze elke dag. Haar instrumenten staan voor het grijpen, uitgestald op standaards: een alt-, tenor-, bariton- en sopraansaxofoon. Dwarsfluit speelt ze ook.
Aan de muur prijkt naast de deur een grote afbeelding van Candy Dulfer. Ertegenover hangen gitaren van haar vader. „Mijn vader is mijn allergrootste voorbeeld. Hij heeft mij alles geleerd en is nog steeds mijn coach. Hij is multi-instrumentalist en speelt onder meer hammondorgel, padel steel guitar en saxofoon. Ik ben nooit naar een muziekschool geweest, maar heb een privéleraar aan huis. Dat we die gezamenlijke passie hebben, is zó fijn.”
Ze heeft een hechte band met haar ouders, niet alleen op muzikaal gebied. „Zij vinden niks te gek; alles is bespreekbaar. We zijn heel open naar elkaar.”
In de keuken van haar ouderlijk huis in Klazienaveen. Foto: Corné Sparidaens
Muzikale ouders
Sendi’s vader Thom en moeder Simone vormden ooit een muzikaal duo, onder de naam Souvenir. Hij speelde, zij zong. Ze stopten ermee toen Sendi al snel na haar geboorte ziek bleek te zijn. Ze brachten zo veel tijd door in ziekenhuizen, onder meer het AMC-ziekenhuis in Amsterdam, dat optreden niet langer te doen was.
„Ik had ernstige obstipatie, met veel pijn’’, legt Sendi uit. „Ze kwamen erachter dat mijn dikke darm niet de peristaltische beweging maakt die nodig is om ontlasting kwijt te raken. Op een gegeven moment, ik was toen 2 jaar, had ik 3 kilo ontlasting in mijn lichaam! De artsen hadden geen idee waar het door kwam.’’
‘Jarenlang darmen spoelen en laxeermiddelen drinken’
Ze kreeg een tijdelijke PEG-sonde, om medicatie rechtstreeks via de buikwand in de maag te krijgen, en moest twee keer per dag haar darmen rectaal spoelen. „Dat heb ik jarenlang gedaan. En laxeermiddelen drinken.”
Tussen de ziekenhuisopnames door stortte Sendi zich met haar vader, die als muziekleraar werkte, op muziek. Na piano en gitaar te hebben uitgeprobeerd, wilde zij zich wel eens wagen aan de saxofoon. Ze had haar vader er vaak op horen spelen en was nieuwsgierig hoe het zou zijn om daar geluid uit te krijgen.
Vanaf dat moment, het moment dat ze de sax in handen nam, ging er een wereld voor haar open. „Ik dacht: Wat is dit leuk! Ik vóelde het direct. Dat had ik niet met gitaar of piano.”
Haar ouders en zij hoopten dat het blazen op de sax ook zou helpen bij haar darmproblemen, door de druk die het op de buik uitoefent, maar dat bleek niet het geval.
Hoofd leegmaken
Een tijd van oefenen, oefenen en nog eens oefenen brak aan. Sendi was toen 11 jaar.
„Saxofoon spelen is een kwestie van trainen. Je traint de spieren van je mond. Als je denkt ‘ik kan niet meer’, dan moet je juist door, tenminste als je je prestaties wilt verbeteren. Wat dat betreft is het net als sporten. En hoe hoger de noten, hoe meer spanning je moet zetten. Soms zijn mijn lippen helemaal doof. Ze bloeden ook wel eens. Maar ik vind het een prachtig instrument. Ik speel bijna elke dag. Voor mij is het een manier om mijn hoofd leeg te maken. Een uitlaatklep.”
Een uitlaatklep voor de pijn, het verdriet en de wanhoop die ze had als kind en voor de vreugde en het geluk nu het leven haar toelacht. Sinds ze 90 procent van haar dikke darm kwijt is, nu zo’n drie jaar, is ze van haar klachten af.
‘Nu besef ik pas hoe fijn het is om gezond te zijn’
„Het is best spannend geweest toen ik ziek was. Als je niet naar de wc kunt, kan je darm knappen. Ik heb daar wel eens over nagedacht, maar nooit depressieve gedachten gehad. Ik had altijd mijn muziek, de steun van mijn ouders en mijn hond. Ik ben een levensgenieter en ben nu alleen maar heel blij dat ik genezen ben. Ik hoef geen medicatie en darmspoelingen meer en kan leven als een normaal mens, zolang ik erom denk gezond te eten. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Ik merk het ook bij het spelen, dat ik meer longinhoud heb. Nu ik beter ben, besef ik pas hoe ziek ik was. En hoe fijn het is om gezond te zijn.”
De steun van haar muziek, haar ouders en hond Djosy sleepte Sendi door haar ziekte. Foto: Corné Sparidaens
Het maakt het allemaal zo veel makkelijker. Ook haar stage bij De Sterkliniek, een dierenartsenpraktijk in Emmen, doorloopt ze fluitend. Ze werkt er als paraveterinair.
Helpen bij operaties dieren
„Dieren zijn mijn tweede grote passie. Mijn ouders zeiden dat ik wel de muziek in kon gaan, maar dat het verstandig is er een opleiding bij te doen. Het kan als musicus best lastig zijn de kost te verdienen. Ik koos voor de mbo-opleiding paraveterinair omdat ik dieren te gek vind. Niet alleen de knuffelbare; wij krijgen soms ook heel leuke reptielen of vogels binnen. Het mooist vind ik het om te helpen bij operaties en de dierenarts daarbij te ondersteunen. Je bent er eigenlijk ook anesthesist bij.”
Van dierenartsenpraktijk de ene dag naar het grote podium de andere dag. Nerveus voor de optredens in de Ziggo Dome, voor 17.000 bezoekers, is ze niet. Ze verwacht dat ze alleen wat ‘gezonde spanning’ gaat hebben als het zover is. Het is ook niet de eerste keer dat ze voor zo’n groot publiek staat. Vorig jaar speelde ze met Bouke en consorten al op festivals zoals Zwarte Cross (45.000 bezoekers) en Paaspop (35.000 bezoekers).
‘Bouke noemt mij leider van de sectie, maar zo voel ik het niet’
Van het zoeken van blazers, waar Bouke haar om had verzocht, heeft ze geen al te ingewikkelde exercitie gemaakt. Een trombonist kende ze al: Jacob van der Veen uit Meppel. Dat was een een-tweetje. En hij kende op zijn beurt een trompettist: Patrick Venema uit Nijeveen. Auditie heeft ze hem niet laten doen. Eén telefoontje was genoeg.
„Er was direct een klik. En toen we gingen oefenen om samen één instrument te worden, bleek het inderdaad een schot in de roos. Bouke noemt mij de leider, maar zo voel ik het niet. Ja, ik regel de dingen die geregeld moeten worden. Daar vertrouwt Bouke op en dat wil ik waarmaken. Maar we zijn als blazerssectie een eenheid. We tillen elkaar naar een nog hoger niveau. De jongens hebben mij noten leren lezen bijvoorbeeld. Dat kon ik helemaal niet, haha. Ik deed alles op gevoel. En nog steeds veel trouwens.”
Sendi Wessel is blij dat ze eindelijk gezond is - en daardoor meer lucht heeft bij het saxofoonspelen. Foto: Corné Sparidaens
Les van Candy Dulfer
In Drenthe wordt Sendi, met haar 20 jaar veruit de jongste van de Elvis Matters Band, al de nieuwe Candy Dulfer genoemd. Het kan haar niet vaak genoeg worden gezegd. „Ik vind het een groot compliment. Candy Dulfer is heel lang een voorbeeld voor mij geweest. En ze is een ontzettend lieve vrouw. Ze heeft mij een keer een uur lang les gegeven.”
Sendi’s tante had als verrassing geregeld dat ze na een optreden van Candy backstage mocht. Er vloeide een privéles uit voort. Een klein stukje van die les is te zien op YouTube. Sendi’s trotse vader zette het erop. Elf jaar was Sendi nog maar.
Vorig jaar stond ze op het podium met een andere Dulfer: Candy’s vader Hans. Dat was in het Rensentheater in Emmen. De programmeurs en een goede vriend van haar hadden het geregeld. „Zo lief. Ik mocht één nummer meespelen en toen zei Hans: ,Doe maar lekker verder mee als je dat wilt.’ Het werd uiteindelijk een heel leuke jamsessie.”
In de wolken op het podium
Voor wie het Rensentheater niet kent: dit is een piepklein theatertje in het voormalige dierenpark van Emmen, met plek voor slechts 41 bezoekers. Iets heel anders dan een festival met een tienduizendenkoppig publiek. „Maar ik vind beide leuk. Ik wil mensen raken en dan maakt het mij niet uit of ik voor massa’s speel of voor tien man. Op het podium ben ik in de wolken. Ik móet ook gewoon spelen. Als ik een weekend niet speel, word ik onrustig.”
Qua muziekstijl heeft ze een brede smaak. Eagles, Billy Joel, country, blues en bovenal jazz. Geen doorsnee kost voor een tiener. Het is de muziek die ze van jongs af aan thuis hoorde. „En Elvis Presley natuurlijk!’’, lacht ze.
Voorlopig is het de muziek van de King of Rock-’n-Roll waar ze zich op uitleeft, het repertoire waarmee Bouke optreedt. De blazerssectie schrijft een groot deel van haar muzikale deel zelf. „Soms staan er wel partijen op papier, maar die zijn geschreven voor een bigband. Wij herschrijven het dan wat. En soms voegen we ook blazers toe op plekken waar die er niet in zitten. Bouke vindt het prima, zolang we maar een beetje bij het origineel blijven.’’
Heupblessure Bouke
Over Bouke gesproken: hij moest het de afgelopen tijd rustig aan doen vanwege een heupblessure, maar Sendi is er steeds vanuit gegaan dat de concerten in de Ziggo Dome door zouden gaan. „Bouke is zo gedreven. Als hij een poosje voorzichtig moet doen om straks in de Ziggo Dome te kunnen staan, dan doet hij dat echt wel.’’
Na het Amsterdamse avontuur staat Koningsdag op het programma, in Emmen, op steenworp afstand van haar woonplaats. Daarna volgt een reeks festivals, waaronder Park City Live in Heerlen, de Landgraafse Tentfeesten en het Zeeltje Rock Festival in het Gelderse Deest. Aan de theatershows van Bouke doet Sendi niet mee. Daarvoor heeft hij andere blazers, die hij al eerder had. De combi werkt volgens Sendi prima. „Er is totaal geen concurrentie onderling. Wij vallen zelfs wel eens voor hen in als zij niet kunnen.”
De theaters
En die theaters, daar staat Sendi komend jaar toch al wel. Na de zomer doet ze mee aan een tour met pianist Alexander Broussard en andere musici. Ze brengen een Italiaanse show op de planken, getiteld Le Canzoni Italiane.
En daarna? Hoe ziet ze haar toekomst voor zich? Grote dromen als fulltime muzikant? Sendi lacht bescheiden. „Nou, eigenlijk lijkt het mij ideaal om door de week te werken als paraveterinair en daarnaast op te treden. Dat zou een mooie combi zijn van mijn twee grote liefdes! En voor de rest: wie weet. Ik zal in ieder geval nooit stoppen met muziek maken.’’
Sendi Wessel is geboren op 30 maart 2004 en woont in Klazienaveen, waar ze ook is opgegroeid. Ze deed de mavo op het Esdal College in Klazienaveen en zit in het laatste jaar van de mbo-opleiding paraveterinair van het AOC Terra in Emmen. Ze speelt saxofoon (alt, tenor, bariton en sopraan) en dwarsfluit. Haar vader, Thom Wessel, heeft haar les gegeven. Sendi woont bij haar ouders en met haar hond Djosy.
