Gratis patatje om de oude attracties te maskeren. Bert (69) maakte van Drouwenerzand bloeiend attractiepark

,,Volg de bordjes ‘receptie’ maar, daar ben ik ergens”, roept Bert van der Linde door de telefoon. Attractiepark Drouwenerzand is dan wel dicht in de winter, maar er gebeurt van alles. De bomen worden gesnoeid en mannen met bladblazers zijn bezig om de boel bladvrij te maken op een frisse januaridag. Van der Linde stapt vanuit een kantoortje de receptie binnen.

,,Het is druk hier. Zullen we daar maar even gaan zitten?”, zegt hij, wijzend naar het tafeltje in de ontvangstruimte. Sinds 1 januari van dit jaar zwaaien dochter Janna en schoonzoon Kevin de scepter over het attractiepark in de bossen van Drouwen. ,,Alle kantoren zijn bezet en mijn eigen plek is ook al weg. Zo gaat dat hè, als een nieuwe generatie aan het roer staat”, lacht Van der Linde. ,,De veranderingen gaan snel.”

,,Die ben ik prima doorgekomen. Ik heb geen drang om hier naartoe te gaan. Het is voor het eerst in tijden dat ik er weer ben. Het is geruststellend dat het om een familieoverdracht gaat. Je hebt niet het gevoel dat het in één keer weg is. En je laat een gezond bedrijf achter. Dat maakt het gemakkelijker om afstand te nemen. Ik woon ernaast, dat blijft ook zo. Dat had ik niet gedaan als het park door vreemden was overgenomen.”

,,Klopt. Zes jaar geleden liep ik al met het idee rond om het park te verkopen. Ik was in gesprek met een partij, maar had er geen goed gevoel bij. Het was de tijd nog niet. Die is er nu wel. Het is goed dat er nieuw elan inkomt. Verder borduren op wat er nu ligt werkt niet, twee kapiteins op één schip ook niet. Ik heb er de power niet meer voor. Dat het in de familie blijft vind ik mooi. Ik heb het dertig jaar gedaan op mijn manier, zij hebben heel andere ideeën. Daar heb ik alle vertrouwen in.”

,,Dat is waar. Ik heb altijd bedrijven overgenomen waar de klad in zat. Wat dat betreft hebben zij misschien wel een grotere uitdaging dan dat ik gehad heb.”

Van der Linde lacht. ,,Toen ik klein was, vroeg ik altijd aan mijn vader of hij met mij mee wilde om naar de opbouw van de kermis te kijken. Dat inspireerde me. Ik vond het leuk om te zien hoe die rups van de vrachtauto gehaald werd. Ik had meer met de opbouw dan met de kermis zelf. Het idee dat je met iets dat niet oogt, toch geld kunt verdienen. Je zet ergens een paar glimmende platen voor en er staat iets moois. Toen ik dit overnam, wist ik: er moeten kermisattracties in. Ik denk dat kermis altijd in mijn genen gezeten heeft.”

,,Nee. Mijn vader werkte als boerenarbeider, later werd hij bakker. Mijn was moeder chef-kok in een hotel. Zij kon fantastisch koken. Ik was een beetje een einzelgänger. Op de lagere school raakte ik meestal na een kwartier afgeleid van de les. Was bezig met idee van ondernemen, dingen zelf doen. Ik was 13 jaar toen ik beheerder werd van een jeugdcentrum in Appingedam. Ik had daar de sleutel van en deed de inkopen bij de melkboer.”

Het ondernemersavontuur begon voor Bert van der Linde met een klein café aan het Schildmeer in Steendam; 25 was hij toen.

,,Dat ging hartstikke goed. Ik maakte een hoop uren, maar dat maakte me niks uit. Het cafeetje heb ik uiteindelijk omgeturnd tot restaurant, ik deed veel buffetten. Dat liep als een trein. Zo goed, dat iemand mij vroeg of ik misschien Boei 12 wilde overnemen, een café-restaurant aan de andere kant van het meer, tien keer zo groot als dat van mij. Het liep voor geen meter. Ze zochten een goede ondernemer.”

,,Het was ook het gebouw van de zeilvereniging. Er zat een stichtingsbestuur op. Daar zat ik als 27-jarig broekie tussen allemaal directeuren. Ik wilde niet ondersneeuwen, had iemand nodig die mij adviseerde. Ik nam contact op met de oud-directeur van mijn drankenhandel. Hij wist alles van contracten. Van hem leerde ik de trucjes.”

In no-time was het huurcontract getekend en nam Van der Linde de inventaris over voor 50.000 gulden. Hij stak anderhalve ton in de verbouwing van Boei 12 en bouwde een vrachtschip om tot partyschip. Daarmee haalde hij bruidsparen op van gemeentehuizen in Appingedam en Slochteren en voer ze naar zijn horecaetablissement aan het Schildmeer. ,,Onderweg kregen ze bruidstaart en champagne. Een geweldige tijd.”

Maar het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan. In 1994 koopt Van der Linde een recreatiepark van 3,8 hectare in Drouwen van de toenmalige eigenaar, die er vanaf wilde. Voor het symbolische bedrag van 1 gulden. Puntje was echter wel de schuld van 4 miljoen gulden die op het park rustte.

,,Dat was het zeker. Mijn voorganger had flink geïnvesteerd in het zalencentrum, niet in dagrecreatie. Hij richtte zich vooral op congressen, maar dat is nooit echt van de grond gekomen. Mensen willen niet met z’n drieën in een huisje, die willen een hotel.”

Van der Linde zag brood in recreatie. Toen hij merkte wat er allemaal in Hellendoorn en Slagharen gebeurde wist hij: de tijd staat hier al sinds de jaren zeventig stil. Met mondelinge toestemming van de ING-bank investeerde hij in 1995 vijf ton om de verouderde speeltuin op te kalefateren. ,,Op een vrijdag in oktober liet de bank weten: we gaan het niet doen. Ik zei: dan heb ik een probleem. Dan gaan we failliet.”

Een weekend van slapeloze nachten volgde. ,,Ik durfde het mijn vrouw niet te vertellen. Ik schaamde me kapot. Op maandagochtend belde ik de vorige eigenaar en heb gevraagd of ik bij hem langs kon komen. Nadat ik de penibele situatie had uitgelegd zei hij: moar dat zoll’n wie ja doun, die speeltuun. Dat was ook de afspraak, het stond zelfs ergens op papier, maar ik was het helemaal vergeten. We waren gered. En nu gaat het goedkomen ook, wist ik.”

,,De eerste kermisattractie kocht ik in 2001 van een kermisexploitant in Maastricht, de Twister. Toen ik die zag dacht ik: pooh! Die moet ik hebben. Het bleek een schot in de roos. Het meeste spul wat op de kermis niet meer draaide, kocht ik. Maar het echte omslagpunt kwam toen we overgingen op de all-in-formule, als eerste pretpark in Nederland. De gedachte was, ‘als we er nu een patatje, een ijsje en drinken bij in doen, mopperen ze vast niet over die oude attracties’. Dat werkte. We gingen in een jaar tijd van 40.000 naar 93.000 bezoekers.”

,,Dat is ook zo. Het beste jaar ooit. Maar we hebben nu alleen de leuke dingen opgeschreven. Ik kan ook wel een lijstje opnoemen van dingen die faliekant mislukt zijn. Ondernemen is ook fouten maken. Risico’s nemen. Als je ergens te lang over nadenkt, ben je te laat. Of iemand anders is ermee vandoor. Ik heb het letterlijk allemaal door schade en schande ondervonden.”

,,Dat mijn zoon Gert Jan geschept werd door een auto en overleed. OP 31 mei 1996 gebeurde dat. Samen met zijn zus was hij op het park. Hij wilde naar huis en stak zo met zijn fietsje de weg over, zonder naar links of naar rechts te kijken. Een tachtigkilometerweg toen nog. Zoiets blijft je hele leven bij je. Er is geen dag dat ik er niet aan denk. De eerste weken vroeg ik mij af of ik het allemaal nog wel wilde. Had nergens zin in. Toen kwam het besef: het draait allemaal wel door. Je moet verder.”

,,Ik heb geen lijstje. Ik mag graag bootje varen, heb een mooie boot en Friesland vind ik leuk. Drie weken op vakantie zat er nooit in. Nu wel. Dat vind ik wel prettig. Maar echt, pretparkdirecteur is de mooiste baan van de wereld. Normaal gaan mensen een paar keer per jaar een dagje uit, dat gevoel had ik elke dag. Ik heb het nooit gezien als werk, het is me altijd gemakkelijk afgegaan.”