Tweede leven voor trapauto’s Verkeerspark

Als kind woonde ik naast het Verkeerspark in Assen, maar voor mijn gevoel mocht ik eigenlijk nooit naar binnen. Terwijl ik zo graag wilde. Lekker scheuren in die autootjes en mijn rijbewijs halen. Verder had ik geen idee wat er verder in het park te doen was. Maar die trapautootjes, die politiewagen, de toren en de stoplichten. Bijna iets magisch voor mij op zesjarige leeftijd. En niet alleen ik, veel kinderen uit Nederland trapten zich ooit te pletter om een rijbewijs te halen. Tijdens een schoolreisje, kinderfeestje of gewoon op een zonnige dag. Tot het park de deuren sloot. Te verouderd, niet meer van deze tijd en lastig op te knappen.

Bikkel Dienstverlening uit Hoogeveen kocht de inboedel en besloot het Verkeerspark van Herman Jasper weer op te tuigen in het andere park van Jasper: Duinen Zathe in Appelscha. Afgelopen winter werd hard gewerkt om het verkeersplein een goed plekje te geven. Het houten kasteel met glijbanen werd afgebroken en op een andere plek opgebouwd. Een hels karwei, maar zo werd ruimte gecreëerd voor asfalt, zebrapaden en een tankstation. De locatie is goed gekozen: wie uit de grote ontvangsthal stapt ziet gelijk het verkeersplein liggen. De bekende verkeerstoren, met oud logo, fier in het midden. ,,We hebben het logo expres gehouden, voor de herkenning’’, zegt Jasper met een glinstering in de ogen.

Als asfalt kan blinken, dan doet het dat in Appelscha. De witte strepen van het zebrapad zijn nog maagdelijk en het blauwe tankstation is in opbouw. De trapwagentjes zijn kleiner dan ik mij herinner, maar ze kregen een opknapbeurt met stickers en dus kan ik kiezen uit een BMW, Honda, of Seat. Mijn keuze valt eerst op een groene Seat, maar na hoon van de bouwvakkers die nog druk aan het werk zijn, stap ik over in een goudkleurige Honda. Hij komt wat roestig op gang en mijn knieën raken met elke trapbeweging mijn schouder, maar na een paar meter schiet ik vooruit. ,,Stoppen voor het stopbord’’, roept de bouwvakker. ,,Zo hoort het.’’

Ik stop. Stel me voor hoe andere kinderen voor me langs zoeven en zet dan mijn benen weer in beweging. Oké, autorijden is een stuk minder vermoeiend en dat doe ik nu al zo’n tien jaar, maar als ik de bordjes van de A7 zie verschijnen kan ik een schaterlach niet onderdrukken. Ik wil naar het tankstation, een rondje rotonde rijden en vergeet standaard mijn handen uit te steken om richting aan te geven. Rondrijden als Fred Flintstone is zelfs leuk als volwassene. En het parcours is levensecht. Alle bebording klopt, de stoplichten werken en bordjes met ledsmiley’s geven aan of je te snel trapt. ,,Het tankstation wordt gebouwd door aannemers die de benzinepompen ook langs snelwegen aanleggen. ,,Vinden die gasten ook mooi, zo’n miniatuur bouwen’’, zegt Jasper. Plan is om de baan actueel te houden, zodat de verkeersregels kloppend blijven.

 

Het nieuwe verkeersplein is wat kleiner dan de oude, maar wel slim en vol met uitdagingen. Precies zoals het tegenwoordig hoort. Ook het rijbewijs heeft een opknapbeurt gekregen: in plaats van een papiertje krijgen kinderen nu een pasje met foto en handtekening. Het pasje wordt direct gedrukt en met de apparatuur die ook gebruikt wordt voor officiële rijbewijzen. Dat kost twee euro per pasje.

Waar het oude Verkeerspark in Assen weinig meer was dan de trapautootjes, biedt Duinen Zathe meer. Zo werd deze winter ook een achtbaan gekocht. De baan komt uit London, reisde langs de grote kermissen van Europa en staat nu centraal in het park. ,,Ik droomde altijd van een achtbaan op deze plek’’, zegt Jasper. Van de baan kreeg hij kriebels in de buik en dus kwam de London City Coaster naar Appelscha.

Kriebels? Zo hoog ziet de achtbaan er niet uit en met wat wantrouwen stap ik in het voorste wagentje. We takelen twaalf seconden omhoog, daarna nog vijf opzij en dan kantelt het bakje vervaarlijk naar voren. Ik kijk in de afgrond en kan nog net denken: oei, dat is iets hoger dan ik dacht. Dan kriebelt mijn buik ook en raas ik over de baan. Zo fijn als die eerste val wordt de achtbaan niet weer, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb de smaak te pakken en glijd ook van een waterbaan met bootjes. Mijn favoriet, en volop kriebels. Daarna nog van een glijbaan met matjes die pas geschilderd is. Met mijn handen druk ik me naar beneden: erg hard gaat ie niet.

,,We doen er wat bijenwas op’’, zegt Jasper terwijl hij zijn telefoon pakt. ,,Dan zoef je naar beneden.’’ Hij geeft de boodschap gelijk door.

 

Wij waren twee dagen voor de opening van het seizoen in het park en overal werd nog geschoffeld en gepoetst. Alles voor die belangrijke seizoensopening. ,,We hebben veel zin’’, zegt Jasper die eigenlijk niet kan wachten om zijn nieuwe park te showen. ,,Ik ben zo blij met het resultaat, we hebben echt hard gewerkt.’’

Dan lopen we langs de verkeerstoren met daarop de tekst Verkeerspark Assen. De kinderen hier zullen net zo graag willen trappen als ik ooit. Maar nu zullen ze ook de rest van het park onthouden.