Karin Bloemen besluit theaterloopbaan met show vol nostalgie, maar ‘voor bijzondere optredens mogen ze me altijd bellen’

Een reis naar Chili opende haar ogen. „Daar is de hype van mobieltjes en internet nog niet zo doorgedrongen als hier. In winkels en op straat daar zie je dat mensen nog lekker de tijd nemen om met elkaar te praten. Het lijkt soms alsof we dat onderlinge contact hier zijn kwijtgeraakt. Daarom heb ik soms heimwee naar die tijd.’’

Toen ze Chilenen ook nog volop zag genieten van muziek uit de jaren 70, wist ze wat haar te doen stond: een voorstelling maken waarin de sfeer en de hits uit die tijd terugkomen. En nee: niet omdat vroeger alles beter was. „De techniek heeft geweldige verbeteringen gebracht, maar het gevaar van mobieltjes en internet is dat we elkaar uit het oog verliezen. Die gekte hou ik in de voorstelling tegen het licht, met de oproep om het goede van vroeger weer een beetje op te poetsen. Vandaar dat de show Renaissance 2.0 heet.’’

Met haar man – gitarist en componist Marnix Busstra – en drie collega-muzikanten trekt ze het land in voor de voorstelling die ze zelf beschouwt als een ‘tijdmachine’. „Met komische verhalen, persoonlijke herinneringen en herkenbare muziek neem ik het publiek mee naar de jaren van de menselijke maat.’’ Reken op klassiekers van The Eagles, Janis Joplin, Supertramp, Stevie Wonder en ander bekend werk. „Aan de populariteit van de Top 2000 zie je dat die muziek nog altijd veel mensen aanspreekt. We eindigen met een lekkere discobeat waarbij iedereen lekker uit zijn dak gaat.’’

Het wordt haar laatste theatershow, kondigt ze aan. „Met deze voorstelling gaan we twee jaar het land in. Dan ben ik 67 jaar. Dat is een mooie leeftijd om met die grote shows te stoppen. Ik wil nog wel blijven werken, maar tegen die tijd heb ik geen puf meer om de kar te trekken met een eigen programma. Hoog tijd om wat meer tijd te hebben voor mijn man, mijn kinderen en mijn kleinkind.’’

Maar stoppen met werken? Geen denken aan. „Voor bijzondere optredens mogen ze me altijd bellen, want zingen hóórt bij me. Gelukkig heb ik daarnaast zo veel andere dingen te doen: mijn nieuwe haakboek moet nog af en ik ben buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand geworden, zodat ik bruidsparen kan trouwen. Daarin kan ik mijn ervaring van het toneel én mijn ervaring als echtgenoot gebruiken en iedere keer opnieuw proeven van de liefde.’’