Iconische ‘West Side Story’ spettert en knettert weer | ★★★★☆

Om te beginnen is de volledig Nederlands gezongen en gesproken versie die nu door het land toert geen remake in de zin van een nieuwe interpretatie in een eigentijds jasje. Integendeel, deze opvoering voelt bijna als de oorspronkelijke versie en blijft in ingedikte vorm dicht bij de film. Alleen de dans is wat meer beïnvloed door nieuwe ontwikkelingen. Erg origineel kun je deze versie dan ook niet noemen.

Is dat een bezwaar als een fantastische musical opnieuw zo gaaf over het voetlicht wordt gebracht? De muziek van Bernstein is nog steeds indrukwekkend – met ieder nummer een hit – het verhaal is meeslepend, net als de dans waarin nog steeds veel valt te herkennen van de choreografie van Jerome Robbins, de man die de basis legde voor de musical.

De kern van dat verhaal hadden Robbins en de zijnen trouwens niet zelf bedacht. Dat was ontleend aan Shakespeares Romeo en Julia. In plaats van een vete tussen twee families in Verona, gaat het hier om een strijd tussen twee jeugdbendes in een wijk aan de westkant van Central Park in New York.

Rivaliserende groepen jongeren, vaak met een etnische achtergrond, waren midden jaren vijftig een nieuw fenomeen in de grote steden. In dit actuele gegeven zat deels het succes van de musical en de film: voor het eerst in de Westerse wereld was er een eigen jeugdcultuur in opkomst. In de West Side Story kruisten bovendien moderne dans, jazz, latin en (moderne) klassieke muziek elkaar.

Ondanks het tragische einde in dit als lichtvoetig beschouwde genre, opende de West Side Story met een schok een venster op een nieuwe wereld.

Natuurlijk is die wereld nu flink veranderd. Van het vanzelfsprekende respect van deze ‘bendeleden’ voor het blauw op straat van ‘officer Krupke’ kan een diender nu alleen maar dromen. En de verkettering van mede-burgers die anders zijn heeft nu heel wat ernstigere vormen aan genomen. Die actualiteit heeft de musical niet meer. Maar deze vibrerende, spetterende en grootse uitvoering laat zien dat er nog heel veel overblijft dat deze remake rechtvaardigt.

De aanstekelijke energie, het meeslepende van de grote gevoelens van adolescenten, de kwelling en euforie van de verliefdheid, de onzekerheid om je plek te vinden als je er niet bijhoort en de rampzalige gevolgen van losgeslagen testosteronbommetjes.

En dat dan in de verpakking van een ingenieus decor (geïnspireerd op New Yorkse brandtrappen) dat steeds verandert en toch hetzelfde blijft; met een schitterend live-orkest en een ijzersterk ensemble dat acteert, danst en zingt als een wervelwind – wat wil je nog meer? Oké, soms klinkt het wat al te schel en is de energie wat al te opgefokt, maar met al die mooie nummers en die mooie mensen en vooral dat mooie verhaal is het toch vooral genieten geblazen.