Wat zijn jouw favoriete nummers van Mumford & Sons? Johannes Peetsma deelt zijn top 6

Dat Peetsma van folk houdt, zal niemand verrassen. Met zijn muziektheatervoorstelling Tammo Zingt Folk trok hij volle zalen en vanaf oktober volgt de reprise. Hij putte daarvoor uit de rijke Ierse muziektraditie. Ook als wordt opgetreden met Tammo & Band, zoals pas tijdens Oerol en straks op de Zwarte Cross, is de basis folk.

Ondertussen werkt Peetsma aan een nieuwe voorstelling waarmee hij in 2028 in de theaters zal staan. „Nee, over hoe die gaat heten, laat ik me nog niet uit. Ik laat me niets ontfutselen door een journalist. Maar de single Grunneger Lucht is wel een voorproefje van wat komen gaat.”

Toch begon de liefde voor muziek met punk. Als jochie dat opgroeide in Midwolda luisterde hij bijvoorbeeld naar The Offspring. „Punk is in de basis mijn genre. Skatepunk en melodische punk. Daar is folk bij gekomen. Dat kwam een beetje door de folkpunk van Flogging Molly en Dropkick Murphys, dat was een soort gateway naar folk. Tegen vrienden heb ik ooit gezegd dat als ik veertig ben ik weer een punkband wil beginnen. Dat komt ineens dichtbij als je 36 bent. Maar momenteel luister ik alleen maar naar country. Die pedal steel en meerstemmigheid, geweldig vind ik dat.”

Van Mumford & Sons is Peetsma al fan vanaf het debuut Sigh No More uit 2009. Vorig jaar november zag hij de band die hij zo graag eens live wilde zien eindelijk aan het werk in Ziggo Dome in Amsterdam. Hij wist toen nog niet dat de band deze zomer ook naar Groningen zou komen. „Ik was van het begin tot het einde geboeid, het was hartstikke mooi. Wat heel tof was, was dat ze ook op een kleiner podium middenin de zaal speelden. Om een microfoon heen, heel cool.” Natuurlijk gaat hij woensdag weer, al was het alleen al om het Amerikaanse voorprogramma Caamp. „Ook vet!”

Mumford & Sons werd eind 2007 opgericht in Londen door zanger en gitarist Marcus Mumford (39). In Amerika geboren, maar ook met een Brits paspoort. Ben Lovett (zang & toetsen) en Ted Dwane (zang, gitaar & bas) zijn erbij vanaf het begin. Het is voor het eerst dat Mumford & Sons Groningen aandoet. De band won in 2011 wel een European Border Breakers Award tijdens Eurosonic Noorderslag, maar trad hier toen niet op. De Prizefigher Tour brengt de groep nu naar Groningen, een dag later staat Rock Werchter op het programma. Zaterdag daarop spelen de mannen in het Londense Hyde Park – capaciteit 70.000 - een thuiswedstrijd.

Op verzoek van DVHN dacht Peetsma na over zijn favoriete liedjes van Mumford & Sons. De volgorde is chronologisch en uiteindelijk koos hij een lied per plaat. Voor Peetsma blijft Sigh No More onovertroffen. „Babel kwam daar redelijk snel achteraan. Die voelde een beetje als meer van hetzelfde, maar toch niet zo raak als de eerste. Op de platen daarna gingen ze andere dingen doen, wat experimenteren. De banjo ging weg en er kwamen meer elektrische gitaren.” Hij zegt blij te zijn dat de band na die uitstapjes weer meer terug is gekomen bij het oorspronkelijke geluid.

„And you are not alone in this/As brothers, we will stand and we’ll hold your hand”

„Ik weet niet waarom, maar ik moet daarvan huilen. Het is echt heel mooi, dit lied raakt mij het meest. Toen ik het live hoorde, moest ik ook een traantje wegpinken. Het gaat over een boek volgens mij, maar ik hoor de woorden brothers en mothers en moet dan aan mijn familie denken. Er zitten een paar zinnen in die mij gewoon raken. En de melodie en de intensiteit, hoe ze dit live akoestisch spelen, met zijn allen rond een microfoon, dat vind ik geweldig. Ik was ook heel blij dat ze dit nog speelden, als eerste toegift.”

„Dit is de eerste single na Sigh No More. Toen ik die hoorde, dacht ik: nice, er komt meer van dit. Ik was blij dat ze de lijn doortrokken. Maar toen de plaat er eenmaal was, had ik wel door dat het geen Sigh No More was. Het was meer van hetzelfde, maar het raakte me minder.

„Zoals ik al zei, hoor ik op deze plaat, net als op Delta, een andere sound. De banjo is weg, er is meer ruimte voor de elektrische gitaar. Op zich is het wel vet, maar ik heb dat folky soundje toch wel nodig. Het is een beetje galmerig, ik kan het moeilijk onder woorden brengen. Maar in Ditmas hoor ik nog wel de akoestische gitaar. En het is vrolijk, met een optimistisch refrein.”

„Niet alle liedjes van deze twee platen uit de middenperiode zijn even raak. Maar dit vind ik wel heel cool, dit springt er wel uit wat mij betreft.”

„Hier is de banjo er weer en is het alsof ze na een ontdekkingsreis weer meer terugkomen bij het oorspronkelijke geluid of dat ze het combineren. Dit is echt een popliedje met een goed refrein.”

„Dit is op de plaat met Chris Stapleton, hem vind ik ook geweldig. Ze hebben het ook met Sierra Ferrell gezongen, net als Stapleton meer een countryartiest. Naar haar heb ik vorig jaar het meest geluisterd. De avond voor Mumford & Sons ga ik haar voor het eerst zien in Paradiso. Waarom ik haar zo goed vind? Och jongen, waar moet ik beginnen. Zij kan zo goed zingen, haar stem is net een grammofoonplaat uit de jaren 50. Zo puur, zij grijpt mij meteen bij de strot met haar countryvibes. Zij heeft een heel creatieve manier van songwriting, is eigenzinnig, excentriek en kleedt zich tof. Ze komt van de straat, is een busker, dat optreden als straatmuzikant heb ik ook gedaan. Ik heb echt nog nooit iemand zo graag live willen zien, ik kijk er ontzettend naar uit.”