Artsen twijfelden over zijn toekomst als turner, maar Ronan Boers (23) uit Darp weigerde op te geven

„Het gaat weer de goede kant op”, lacht Ronan Boers. „Eindelijk kan ik weer doelen stellen. De eerste stip op de horizon was het herstellen van mijn blessure. Mijn hoofd weer laten zien op wedstrijden is een belangrijke volgende stap. Ik wil niet meer vastzitten in het idee dat ik geblesseerd ben, maar gewoon weer lekker turnen. Ik moet van ver komen, want die rechterelleboog was wel écht kapot, met breukjes en zenuwschade.” 

Boers verschuift zich even op zijn stoel, kijkt de turnhal in en zucht. „Eind september 2025 kwam ik tijdens een training aan het onderdeel brug ten val. Ik was bezig met een element dat ik op mijn bovenarmen moest opvangen. Eigenlijk moest ik een dubbele salto doen, maar ik merkte dat ik dat niet ging redden en deed er ééntje. In plaats van met mijn armen op de brug, landde ik met mijn handen op de vloer. Bij een draai naar rechts hoorde ik dat mijn elleboog eruit schoot. Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld als toen. Het ambulancepersoneel heeft me ongeveer alle medicatie gegeven die ze bij zich hadden, want de pijn was simpelweg niet te handelen.” 

Met de ambulance werd Boers naar de spoedeisende hulp in Heerenveen gebracht, waar zijn moeder op dat moment toevalligerwijs aan het werk was. „Mijn moeder had dienst en was gebeld dat ik eraan kwam. Ze is gestopt met werken om bij mij te zijn. In het ziekenhuis zagen de artsen direct dat het goed mis was. Ze vertelden me dat ik er rekening mee moest houden dat ik misschien nooit meer zou kunnen turnen. Daar wilde ik helemaal niet over nadenken. Eerst moest die elleboog terug op zijn plek. Dat hebben ze gedaan onder een roesje. Toen ik wakker werd, was de pijn een stuk minder.”  

Een operatie bleek niet nodig. Boers kreeg een week gips en vervolgens een spalk. „Er stond me een revalidatietraject van zo’n negen tot twaalf maanden te wachten”, zegt Boers. „Ik had nog nooit zolang níet in een turnhal gestaan. De week na het ongeluk had ik last van depressieve gevoelens. Ik dacht telkens: ‘Als ik niet meer kan turnen, wat ga ik dan doen?’ Lang bleef ik hangen in wat had kunnen zijn. Vorig jaar had ik echt een topjaar: ik turnde mijn eerste World Cups en voelde dat ik steeds beter werd. Die blessure was echt een grote klap.” 

„Ergens in oktober heb ik de knop omgezet”, zegt hij. „Ik wilde het gewoon laten lukken, wilde laten zien dat ik tegen de verwachtingen in wél kon terugkeren. Met goede begeleiding van de sportarts en de fysio heb ik het proces kunnen versnellen: na zo’n zes maanden ben ik voorzichtig weer begonnen. Natuurlijk was dat hele proces zwaar en spannend. De eerste keer dat ik bijvoorbeeld weer in de ringen hing, kon ik maar drie seconden steunen terwijl ik dat voorheen veel langer volhield. Dan besef je: ik heb een hele lange weg te gaan. Maar als je steeds weer stappen zet, voelen die ook als kleine overwinningen.” 

Het opzoeken van grenzen kreeg in mei een nieuwe dimensie tijdens een deelname aan een HYROX-wedstrijd (een sport die hardlopen combineert met acht verschillende krachtoefeningen, red.) in Heerenveen. „Ik geef bij Fitnessclub Energy in Heerenveen onder meer HYROX-trainingen en wilde zelf ook weleens zo’n wedstrijd ervaren. Met collega-turner Luca Scheper schreef ik me daarom in.” 

„Tijdens de wedstrijd ben ik mezelf heel anders tegengekomen dan ik in het turnen ooit heb ervaren”, grijnst Boers. „In onze sport duren oefeningen maximaal anderhalve minuut, nu was het constant doorgaan. Bij de derde oefening werd het al licht voor mijn ogen. Toch hebben we doorgezet. Zo zie je maar: je lichaam kan echt een stuk meer dan je denkt. Dat neem ik nu ook mee in het turnen.”   

Mede daardoor durft hij ook weer verder te dromen. „Natuurlijk zou deelname aan het WK in Rotterdam, oktober dit jaar, geweldig zijn. Ik ga zeker mijn best doen, maar moet ook realistisch zijn. Na mijn blessure is het niet vanzelfsprekend dat ik me dit jaar al plaats voor grote toernooien. Die komen waarschijnlijk nog te vroeg. In 2027 hoop ik écht weer op volle sterkte te zijn. Ik ben allang blij dat ik binnenkort überhaupt weer wedstrijden kan doen. We zien wel waar dat toe leidt.”