Robert Finley (72) ontroert met optreden en dochter die hem verzorgt tijdens Rhythm & Blues Night in Groningen

Het was een apart beeld: de lange, grijze en toch al wat stramme Robert Finley die neukbewegingen maakt om de tekst van zijn song Livin’ out a suitcase kracht bij te zetten. Zijn dochter Christy, naast hem op het podium van de grote zaal, keek besmuikt glimlachend toe. Geweldig liedje trouwens. En na afloop ervan nam Finley gewoon zijn hoed weer voor ons af, zoals na alle songs.

Het optreden van de 72-jarige, bijna blinde bluesheld uit Louisiana was een van hoogtepunten van de 32ste editie van de Rhythm & Blues Night in Groningen. Wat een charisma en wat een bezieling straalt die man uit: soul in optima forma, waarbij hij moeiteloos schakelt tussen zijn diepe bariton en glanzende falset. En ondertussen is hij niet bang om zijn kwetsbaarheid te tonen.

Zijn dochter fluisterde hem voortdurend dingen in het oor, voorzag hem van water en haalde af en toe een kruk voor hem om even te rusten. En na een uur gunde Finley haar het podium voor een liedje over zijn eigen fysieke en geestelijke aftakeling. In My father’s keeper bezingt Christy Johnson hoe ze voor haar vader zorgt, die steeds meer dingen vergeet. Ontroerend.

Aan politieke statements doet Finley niet. Het merendeel van de 20 acts op het festival komt uit Amerika, maar de blonde olifant in de kamer kwam nauwelijks ter sprake. Kendra Morris, die om 16 uur de Rhythm & Blues Night mocht aftrappen in de entreehal, zei het expliciet: „Ik ga niet in op politiek, maar ik kies voor liefde in plaats van haat.” Waarna ze het prachtige Something in common zong.

Morris, die onlangs met Next een sterk album uitbracht, heeft een gouden stem die af en toe Amy Winehouse in herinnering roept. Ze had een betere plek op het festival verdiend. Nu stond ze voor een handvol binnendruppelende toeschouwers. Het kwam haar kwetsbare muziek niet ten goede. Een herkansing op TakeRoot misschien?

Iemand die zich wel onverbloemd uitsprak, was Nathan Bell (alter ego: The Right Reverend Crow), die vrijdagavond ook in Oudebildtzijl optrad. „Heerlijk om in een land te zijn waar de kerk niet groot is en niet iedereen gek is”, aldus Bell. „Fuck de VS! Maar ja, ik moet wel terug. Kan ik hier geen asiel krijgen?” In de binnenzaal volgde een ijzersterk, verbeten optreden, met veel songs van het album Demokracy blues.

Bell en zijn twee kompanen zijn geweldige muzikanten en dat gold voor bijna alle artiesten op de Rhythm & Blues Night. Geen laptopgedoe of elektronica en autotune, maar muzikaal vakmanschap: een verademing. Dat het soms weinig avontuurlijk en wat gezapig was (Duke Robillard & His All Star Band) of veel gefreak opleverde (Luther Dickinson en vrienden) neem je dan op de koop toe.

Net als al die oude mannen. Al enkele jaren voor de eerste editie van de Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort, in 1991, gingen The Long Ryders voor het eerst uit elkaar, zoals frontman Sid Griffin fijntjes memoreerde. Het vrolijke, even energieke als charmant knullige optreden van de toch wel legendarische altcountryhelden voor een half lege kleine zaal was een ander festivalhoogtepunt.

Tegelijkertijd stal Charlie Parr de show in de binnenzaal, waar het publiek muisstil zijn fascinerende, droogkomische verhalen en toverkunsten op akoestische gitaar aanhoorde. „Ik ken ook een bluessong”, merkte Parr op een gegeven moment op. Om maar aan te geven dat al die genreaanduidingen er niet zoveel toe doen in de muziek, als je maar echt een verhaal te vertellen hebt.

Of als je maar een feestje te vieren hebt, zoals La Perra Blanco in de entreehal. Als een Spaanse furie raasde frontvrouw Alba Blanco Sanchez over het podium, met haar band iedereen opzwepend met muziek die bewees dat de jaren 50 nog lang niet voorbij zijn. Jerron Paxton tapte later op de avond in de binnenzaal muzikaal uit hetzelfde vaatje, maar dan totaal anders: beschouwend, humorvol en virtuoos.

Met steevast rond de 2000 bezoekers is er ook na 35 jaar nog altijd genoeg belangstelling voor de Rhythm & Blues Night in Groningen. Dat is verheugend te noemen, zeker omdat ook, op bescheiden schaal, jong publiek het festival inmiddels weet te vinden. Noem het een herontdekking van het muzikale ambacht. Mooi ook dat jonge acts als Southern Avenue (met de 3 stralende Jackson-zussen) en Marquise Knox (geboren in 1991) de nacht afsloten.